Emese Hof : Een WNBA-ervaring als onverwacht verjaardagscadeau

Emese Hof haar basketballoopbaan loopt een stuk rustiger dan je bij heel veel andere basketballers ziet. Kennelijk weet ze elke keer op de voor haar juiste plek te komen, waardoor haar ontwikkeling gestaag doorgaat en ze steeds een stapje hoger op de basketballadder komt.
De Utrechtse center is inmiddels 30 jaar oud. Na vier jaar CTO in Amsterdam, vier jaar NCAA bij de Miami Hurricanes, drie jaar Perfurmerias Avenida in het Spaanse Salamanca en drie jaar USK Praag lijkt de groei er nog niet uit. Dat resulteerde in een uitnodiging om in de WNBA haar kunsten te tonen; bij het topteam van de Minnesota Lynx. Dat blijkt voor Emese een hele nieuwe ervaring!

Een WNBA-team speelt 44 wedstrijden in het reguliere seizoen. Dat seizoen is op 8 mei 2026 begonnen. Op 26 april werd Praag nationaal kampioen van Tsjechië. De Euroleague-kampioen van 2025 bereikte dit seizoen niet de Final 6 in de Euroleague. Fenerbahce werd dit keer in een Turks onderonsje met Galatasaray de kampioen van Europa.

Ik spreek Emese een paar dagen na haar derde wedstrijd voor de Lynx en de tweede achtereenvolgende tegen de Chicago Sky. Ze speelt bij de Lynx op een player development contract. Hierdoor mag ze maximaal 12 wedstrijden spelen, zonder dat ze een volwaardig contract moet worden aangeboden. Het was de bedoeling dat ze een hardshipcontract kreeg. Dat is een contractsoort die een club kan inzetten als er een vervanging van een geblesseerde contractspeler nodig is. Doordat Emese nog geen werkvergunning had, kon men met een development contract sneller schakelen.
Emese: “Het ging allemaal snel en ik voelde me best wel wat overrompeld. De afgelopen zomers was er ook interesse uit de WNBA, maar doordat ik het Europese seizoen met blessure afsloot was ik niet direct beschikbaar. We waren nog maar net landskampioen geworden met Praag. Ik was net weer in Nederland en stond in het tuincentrum toen de eerste belangstelling duidelijk werd. (lachend) Mijn broertje woonde in mijn appartement en er waren wat plantjes gesneuveld. Zelf speelde ik met het idee om 3×3 te gaan spelen. Aangezien ik toch in Nederland zou zijn, was ik was al bezig om na te denken hoe ik mijn 30^e verjaardag zou gaan vieren. Het liep helemaal anders. In plaats daarvan stapte ik op het vliegtuig.”

Ze was op een feest van iemand die naar Barcelona zou gaan, toen het definitieve telefoontje kwam. Ze kon vrijwel direct naar huis om haar spullen bij elkaar te rapen en naar Schiphol te reizen. Emese landde in Minneapolis. Vanwege het tijdsverschil dacht ze dat ze nog een dag kon acclimatiseren. Ze werd opgepikt op het vliegveld en men vroeg of ze haar spullen nog in haar appartement wilde zetten of direct naar de sporthal wilde voor de wedstrijd. Eenmaal in de Target Center aangekomen werd ze naar de kleedkamer gebracht. De coach deed haar praatje en op het allerlaatst vertelde ze dat Emese ook mee zou doen. Dat was een op zijn minst gezegd bijzondere gewaarwording. Emese was nog niet bij de spelers aangekondigd en kwam voor haar nieuwe collega’s behoorlijk uit de lucht vallen.
Voor Emese voelden de eerste twee weken als een honeymoon. In die periode moest ze ook nog een keer heen en weer naar Toronto. Dat was nodig om haar werkvergunning te regelen. Ze deed allemaal nieuwe indrukken op en trainde met de Lynx mee. Ze kreeg een behoorlijk document waarin alle tactische afspraken en plays stonden. De Lynx hadden hun voorbereiding al achter de rug en de vaste speelsters hadden hun automatismen al enigszins gevonden. Ze kende wel enkele spelers, waar ze op terug kon vallen. Rond de wedstrijden hebben de speelsters hun eigen rituelen, zoals dansjes voor en na de wedstrijd en de manier waarop de warming up verloopt. Emese had geen idee wat ze dan deden. Dat maakte het best wel onwennig. Hoewel het aantal toeschouwers een stuk hoger is dan ze bij Praag gewend was, heeft dat geen effect op haar. Als ze in het veld staat, is ze vooral druk met de bal en de tegenstander. Het blijft daarin voor haar een wedstrijd zoals de vele anderen die ze al heeft gespeeld.
Emese vervolgt: “Ik kreeg niet zoveel speeltijd en had het gevoel dat ik in die paar minuten mijn meerwaarde moest bewijzen. Daardoor legde ik mij een behoorlijke druk op. Ik had dat nog nooit eerder meegemaakt. Alles viel altijd wel op zijn plek. In Miami, Salamanca en Praag heb ik lange tijd gezeten en kreeg ik direct het vertrouwen. Het eerste jaar maakte ik mijzelf wegwijs en gaf ik mijn team een goede basis. Het tweede jaar had ik mijn weg gevonden en kon ik altijd iets toevoegen aan wat ik al had laten zien. Het derde jaar bleef ik minimaal op dat niveau en had ik aan het eind van het jaar het gevoel dat ik klaar was voor een volgende stap. Maar nu moest ik opeens in korte tijd mijn toegevoegde waarde laten blijken. Ik kwam er pas na de voorbereiding bij en moest dus een gat met de gevestigde orde dichten. Ik voelde me daarin soms wel wat alleen, want de meeste aandacht lag bij de vaste spelers. In de wedstrijd liep het nog niet zo lekker. Ik begon een beetje tegen mezelf te spelen. Dat gevoel had ik nog nooit gehad. Natuurlijk ben ik wel gewend met het gevoel dat je moet zoeken naar je plek. Dat is bij het begin van ieder nieuw seizoen, maar ook na een blessure ook zo. Maar ik merkte dat het wel anders was dan wanneer je plotseling in een bestaande groep wordt neergezet. Gisteren kreeg een teamgenoot van me een bericht dat ze gewaived was. Dat bericht ontving ze vlak voordat ze met het team in het vliegtuig zou stappen. Ik schrok daar wel een beetje van. Dat kan bij mij dus ook gebeuren! Ik heb al regelmatig contact met een psycholoog. Dat helpt me enorm om dingen op een goede plek te zetten.”

Wat er ook gebeurt in de WNBA; Emese doet een belangrijke ervaring op die haar sterker in haar schoenen zal zetten. We spreken samen over de ervaringen van Nederlandse spelers die ik eerder heb geïnterviewd. Die onzekerheid die een speler soms voelt is niet vreemd en spelers kunnen daarbij van elkaar leren. Daardoor sta je er minder alleen voor en dat geeft steun. Na de zomer zal ze naar Turkije gaan om bij Galatasaray te spelen. Die competitie wordt als de sterkste vrouwencompetitie na de WNBA gezien. Dus staat er weer een nieuwe uitdaging voor de deur in een totaal ander land dan Tsjechië of Spanje. Daarbij gaat de ervaring van het avontuur in de WNBA haar ongetwijfeld helpen. Omdat Turkije het kortste seizoen van Europa heeft, sluit dat beter aan bij de start van de WNBA. Wellicht geeft dat betere kansen in de toekomst. Ook zijn er allerlei andere interessante initiatieven in de maak. Er blijven nog genoeg kansen op nieuwe ervaringen over voor een 30-jarige Nederlandse topper.

Op vrijdag 29 mei -drie dagen na ons gesprek- kwam er een einde aan het contract van Emese Hof met de Minnesota Lynx.