Quinten Post: Van kapstok naar Chase Center

Dit artikel is eerder verschenen in Helden Magazine #81, maart-mei 2026

Hij stopte op zijn vijftiende. Anderhalf jaar later begon het opnieuw. Nu rijdt Quinten Post op zijn e-step naar de Golden State Warriors — maar niets aan die route was vanzelfsprekend.

De ontwikkeling van 25-jarige NBA basketballer Quinten Post verloopt voorspoedig. Hij speelt inmiddels een jaar bij de Golden State Warriors. Dat is niet zomaar een club, het is de NBA-kampioen van 2022. Bij de Warriors speelt hij aan de zijde van de superster Stephen Curry, die als volbloed schutter ook dit seizoen weer voor de All Star Game werd gekozen.
Op 27 december 2024 ging een droom in vervulling en speelde Post zijn eerste minuten in de NBA. Hij verdiende in het vervolg een jaarcontract voor het huidige seizoen en is niet meer weg te denken uit de vaste groep spelers die coach Steve Kerr benut. Alsof het nooit anders is geweest rijdt de Amsterdammer regelmatig op zijn e-step naar het Chase Center. Maar achter dat ogenschijnlijke vanzelfsprekende schuilt een wereld die allesbehalve gewoon is

Een wereld die nooit stilstaat
Quinten kwam in een totaal andere wereld terecht. Het spelen in de NBA is enorm intensief. De status van de Warriors garandeert dat je wedstrijden door de hele wereld te zien zijn en je in enorme sporthallen voor 20.000 man speelt. Voor de 82 competitiewedstrijden reis je in een periode van 7 maanden door de hele VS. Zo kun je in een week tijd in twee achtereenvolgende dagen in Orlando en Miami spelen en daarna weer terug naar San Francisco vliegen om twee dagen na de wedstrijd in Miami al weer op het veld te staan. Uitrusten gebeurt vaak in het vliegtuig.
Na die 82 wedstrijden volgen voor de Warriors vrijwel steevast de play-offs. Als je team het daar goed doet komen er nog eens 20 wedstrijden bij. Om in zo’n situatie je ritme en voldoende ontspanning te vinden is een behoorlijke uitdaging die Quinten moest leren omarmen.

De kapstok
De Amsterdammer Quinten Post is dus al een jaar NBA-speler. Toch heeft het maar een haartje gescheeld of de inmiddels 2 meter 13 lange Amsterdammer nooit meer gebasketbald had. Quinten hing op zijn 15^e zijn basketbalschoenen aan de kapstok en liet ze daar anderhalf jaar hangen. Door allerlei oorzaken versleet hij drie scholen en was zijn motivatie voor basketbal helemaal weg.
Quinten: “In die periode groeide ik van 1.85 naar 2.06 meter. Ik klooide maar wat aan en mijn ouders hielden wel een oogje in het zeil, maar lieten mij vooral mijn eigen weg vinden. Ik was een behoorlijk luie puber. Ik zat in de voorselectie van Nederland U15. Daarvoor moest ik in het weekend van 9 tot 5 trainen. Dat zag ik helemaal niet zitten. Ik deelde dat met mijn moeder. Mijn vader stond ’s ochtends op mij te wachten. Als ik niet wilde, dan moest ik dat maar zelf zeggen tegen de coach. De coach zei alleen maar ‘oké’. Ik had ook niet de illusie dat ik de selectie zou halen, dus wellicht dacht hij alleen maar dat hij nu een speler minder hoefde teleur te stellen.
Mijn vader basketbalde ook en wist me zover te krijgen dat ik een keer met zijn team ging meedoen. Na een paar keer begon ik de smaak weer te pakken te krijgen. Halverwege het seizoen ging ik bij het derde team van de Under 18 spelen. Ik had er weer echt plezier in en speelde steeds beter. Voor het seizoen daarop deed ik mee met de selectietrainingen van de U18. Ik werd in het tweede team geplaatst en ben toen naar coach Wierd Goedee gestapt. Ik wilde in het eerste team spelen. Goedee had de twijfel of ik het basketbal wel serieus genoeg nam. Zelf had ik die keuze al gemaakt. Dus speelde ik dat seizoen in de U18-1 van Apollo.”
Quinten speelde een goed seizoen en voelde dat hij klaar was voor een volgende stap. Gedurende dat seizoen ontwikkelde zich het idee voor een vervolg in het buitenland. Er kwam een aantal keuzes op tafel te liggen. Grofweg zijn er twee keuzes voor een ambitieuze basketballer. Je gaat voor een opleiding in Europa of je gaat naar de VS. Vader Arjen stuurde enkele mails naar vooraanstaande Europese clubs. Alba Berlin toonde belangstelling voor de jonge Amsterdammer. Quinten maakte zijn seizoen af in Amsterdam en verhuisde toen naar de jeugd van Alba. Met dat team speelde hij een jaar tegen seniorenteams op het vierde niveau van Duitsland. Door tegen meer ervaren en meer ontwikkelde spelers te spelen word je sterker en weerbaarder in het veld. Quinten kreeg steeds meer controle over zijn snel gegroeide lichaam en na een jaar was hij klaar voor een volgende stap.

De keuze die nachten kostte
Quinten vervolgt: “Ik ben met mijn vader om tafel gaan zitten en we hebben de opties op een rijtje gezet. Ik kon naar een nog hoger aangeschreven basketbalopleiding in Europa of de stap maken naar een Amerikaanse College. Mijn vader was meer een voorstander van de Europese route; naar Servië. Ik koos uiteindelijk vastberaden voor de stap naar de VS.”
Quinten moet glimlachen. “Mijn stiefmoeder vertelde dat mijn vader een aantal nachten slecht geslapen had, toen ik een andere keuze maakte dan zijn voorkeur was.”

Leren spelen, leren schieten
Na het verblijf in Berlijn werd de volgende halte de Universiteit van de Mississippi State Bulldogs. Het Amerikaanse model heeft als meerwaarde dat je er ook een studie naast kunt doen. Als studie koos Post voor een sociologie-opleiding. Zonder goede studieresultaten mag je geen wedstrijden spelen. De Bulldogs spelen in de top 5 van 31 conferences van het land, de South East Conference. Je speelt met regelmaat voor een kolkende massa van 10.000 knotsgekke studenten en de camera’s van de nationale televisie. Dat is wel een hele andere wereld!
Quinten werkte hard aan zijn ontwikkeling, maar kreeg te weinig speeltijd om echt in een lekkere flow te komen. De speelstijl van de Bulldogs paste ook minder goed bij hem, waardoor hij het gevoel had dat hij te weinig tot zijn recht kwam. In het krachthonk werd hij 15 kilo zwaarder. Hij kon daardoor het fysieke gevecht bij de basket beter aan. De speelstijl voorzag echter niet in een bredere rol, waarbij Quinten ook een schot buiten de bucket mocht nemen, terwijl hij ook in die kwaliteit wilde groeien.
Het werd tijd voor een andere school, waar dat wel mogelijk was. De NCAA heeft daar een soort marktplaats van collegespelers voor; de Transfer Portal. Er volgde een mooi aanbod bij Boston College.
Na twee seizoenen in het zuiden van de VS verhuisde hij naar het Noordoostelijke Boston. Daar speelde hij nog drie seizoenen bij de Boston College Eagles, dat in een andere topconference speelt; de Atlantic Coast Conference. De Eagles hadden in Earl Grant een nieuwe coach, die het soort basketbal wilde spelen, waarin een grote schutter prima paste. Dat was voor Quinten een uitstekende situatie om zijn spel te ontwikkelen. Hij kreeg al snel meer speeltijd en raakte steeds meer gewend aan het nemen van driepunters. Dat hielp hem om  zijn zelfvertrouwen te laten groeien. Hij kwam steeds meer in een flow. Stap voor stap werd hij uitstekende driepuntsschutter en dat maakte hem door zijn 2.13 m een unieke speler. Na het tweede seizoen kreeg Quinten voor het eerst uitnodigingen voor een workout bij enkele NBA-teams.

De NBA komt in zicht
Quinten: “Toen ik die workouts deed begon ik te beseffen dat het echt mogelijk was om de NBA te halen. Ik had me ingesteld op het spelen in Europa, maar dit was een aangename verrassing. Ik had in die periode vrijwel dagelijks contact met mijn vader. Daardoor beleefden we die periode toch samen. We bespraken samen dat we een agent nodig hadden die oprecht in mijn kansen geloofde. Dat was voor ons een nieuwe wereld. Tot dan toe hadden we het allemaal zelf gedaan. We kwamen uiteindelijk terecht bij Priority Sports. Zij vertegenwoordigen veel NBA-spelers. Na die zomer speelde ik nog een jaar bij de Eagles. Ons team speelde onder ons kunnen, maar ik speelde zelf wel goed. Mijn vertrouwen in een toekomst in de NBA werd daardoor steeds groter. Het bewijs daarvoor kwam toen ik na het seizoen nog meer uitnodigingen voor workouts kreeg dan het jaar daarvoor.”

Quinten wilde naar de NBA en stelde zich beschikbaar voor de NBA Draft. De best presterende teams krijgen een lagere statistische kans op de beste speler die zijn collegeteam verlaat of zich uit andere werelddelen beschikbaar stelt. Zo probeert men de krachtsverschillen beperkt te houden. Alle 30 teams maken in 2 ronden een keuze uit het nieuwe aanbod. In 2024 waren er maar liefst vier Nederlandse collegespelers beschikbaar. Naast Quinten kwamen voormalig clubgenoten Jesse Edwards, Malevy Leons en Tristan Enaruna uit de NCAA beschikbaar. Sindsdien heet hun groepsapp Dutch NBA Takeover.

Quinten: “Ik had geen verwachtingen in de Draft, maar voelde wel dat ik een serieuze kans maakte op een contract bij een NBA-team. De tweede ronde van de Draft was een dag na de eerste. Toen ik als 52^e werd gekozen gaf dat een enorme ontlading. Ik was met mijn vriendin Marice bij mijn schoonouders in Puerto Rico. Dit is iets waar mijn vader en ik alleen maar van konden dromen. Ik heb daar best even een traan om gelaten! Opeens had ik een contract met het grote Golden State Warriors!”

Wennen aan het leven als basketbalprof
Het leven van de nieuwe Warrior veranderde opeens ingrijpend. Waar hij eerst het basketballen met een masterstudie sociologie combineerde was hij opeens basketbalprof. Waar hij de voorgaande vijf jaren lessen volgde en moest leren, draaide vanaf dat moment zijn hele leven om basketbal.
Tijdens zijn studie speelde zijn leven zich op de campus van Boston College af. Hij woonde, basketbalde en studeerde daar. Hij bracht daar veel van zijn tijd door met zijn teamgenoten. Na een wedstrijd gingen ze nog wel eens samen naar een bar. Een basketballer heeft veel aanzien en iedereen kent je.
Na de Draft vertrok hij naar San Francisco, de thuisstad van de Warriors.
Daar maakte Quinten kennis met de mensen daar.
Quinten gaat daar verder op in: “Op een Amerikaanse school draait heel veel om de sporters. Het voelt als een grote familie en daarin leer je snel veel mensen kennen. Voor de draft bellen NBA-organisaties niet alleen je coach, maar ook andere mensen zoals de fysiotherapeut of de conciërge. Ze willen weten hoe je als mens in elkaar zit.
Vanaf de eerste dag dat ik San Francisco was heb ik geprobeerd om zoveel mogelijk mensen te leren kennen. Er zijn wel zo’n 100 mensen bij het team betrokken. Dat gaat van de coaches tot de kok in ons eigen restaurant. Ik wilde de namen van al deze mensen leren kennen en weten wat zij zoal in hun leven doen. Ik heb echt moeite gedaan om contact te maken met iedereen. Het is lekker om af en toe ontspannen te kunnen babbelen en het helpt ook wanneer je iets nodig hebt. Voor spelers als Steph Curry, Draymond Green of Jimmy Butler wil iedereen wel iets extra’s doen. Ik heb nog wel wat stappen te maken voordat ik een dergelijke status heb. De relatie met de teamgenoten is heel anders dan op college. Iedereen woont in een eigen huis en gaat daar na een training of wedstrijd heen. Zelf woon ik op korte afstand van het Chase Center, onze thuishal. Daar wonen we in een vrij moderne wijk. Ik rijd vaak met een e-step naar de hal toe. Dat rijdt vlotter dan met de auto. Als we naar de uitwedstrijden gaan heb ik het erg naar mijn zin met mijn teamgenoten. We pokeren wel eens wat en we gaan regelmatig samen uit. Verder kan ik mij helemaal op basketballen richten en heb ik geen studie die me daarvan afleidt.”

Thuis buiten de bubbel
Quinten raakte in zijn middelste jaar in Boston geblesseerd. Tijdens zijn revalidatie leerde hij zijn vriendin Maricé kennen. De Puerto Ricaanse was de nummer 1 tennisspeelster op Boston College. Daardoor weet ze wat het is om topsporter te zijn en je volledig te richten op je ontwikkeling en prestatie. Toen Quinten in zijn laatste jaar niet meer op de campus woonde was Maricé vaak met hem samen. Het stel woont nu samen in San Francisco.
Quinten: “Maricé en ik verschillen op sommige vlakken van elkaar en dat is fijn. Zij was tijdens onze studie heel gestructureerd. Ik deed alles op het laatste moment en ben meer van ‘go with the flow’. -glimlachend- Dat is vijf jaar goed gegaan dus had ik geen enkele reden om dat te veranderen. Als ik na een zware training of wedstrijd thuis kom, heb ik de neiging om lui op de bank te gaan zitten. Maar zij heeft dan vaak een leuk idee en trekt me daarin mee. Daardoor hebben we af en toe leuke uitjes en zien we wat van San Francisco en omgeving. Het geeft een goed gevoel om even uit mijn basketbalbubble te stappen en bij iemand thuis te kunnen komen. Maricé heeft een baan gevonden in San Francisco en bouwt ook aan haar eigen leven. Ze heeft een baan als assistent accountant.

Tussen motel en miljoenenarena
“Ik deed het in het begin helemaal niet zo goed, maar men toonde echt vertrouwen in me en was geduldig. Ik werd eerst naar het ontwikkelteam van de Warriors in Santa Cruz gestuurd. Die spelen in de NBA G League. Tijdens mijn studie had ik het laatste jaar al een prima eigen appartement buiten de campus. Nu kreeg ik een kamer in een motel. Dat was wel wat anders. Al mijn teamgenoten woonden in hetzelfde motel. Santa Cruz is een hippie-achtig stadje aan de kust. We konden af en toe naar het strand en genoten daarvan. In de NBA G League heb je te maken met spelers die stuk voor stuk de ambitie hebben om de NBA te halen. Ieder team heeft drie two-way spelers. Ik had ook zo’n contract, waarin je zowel in de G League als in de NBA mag spelen. Het is echt bikkelen, want de concurrentie is moordend. Ik speelde met het besef dat ik moest laten zien dat ik iets kon toevoegen aan het team en niet alleen maar punten moest willen maken. Want als ik in de NBA wil komen, dan zoekt een coach in eerste instantie naar iemand die zijn team beter laat functioneren.
De situatie voelde als een stap terug, maar daar werd ik klaargestoomd voor de NBA. Ik maakte veel minuten en kon aan mijn zelfvertrouwen en flow werken.
De Warriors kozen voor Quinten, omdat hij  als lange speler ook een goede driepunter had. Dat onderscheid maakt hem bijzonder en past bij de zo herkenbare speelwijze van de Warriors. Veel spelers van zijn lengte scoren vooral dichtbij de basket. De General Manager Mike Dunleavy jr. drukte hem op zijn hart dat hij iedere wedstrijd in de NBA G League zo’n 10 tot 12 driepunters moest nemen. Dat moet er toe leiden dat hij niet meer twijfelt om een schot te nemen en in een lekkere flow komt. Ze willen dat hij één van de scorers van het team wordt. Dat gaat de ene keer beter dan de andere keer.

De eerste vijftien minuten
Op het moment dat ik lekker begon te spelen, speelde de Golden State Warriors net wat minder goed. Ik werd opgeroepen om naar San Francisco te gaan. Coach Steve Kerr -ook coach van het Olympisch team- riep mij bij zich en vroeg me of ik de aanvalssystemen kende. Ik bevestigde dat en gaf hem het vertrouwen dat ik inzetbaar was. We speelden tegen de Sacramento Kings en mijn directe tegenstander was de ervaren Litouwer Domantas Sabonis. Ik speelde met een brok in mijn keel en kreeg meteen een aanvallende fout. Dat was een minder lekker begin!”
De Golden State Warriors verloren met 123-117 en Post speelde 15 minuten. Quinten vervolgt: “Gelukkig komt er in de NBA al snel een volgende wedstrijd. In dit geval speelden we daarna tegen de Chicago Bulls. Daar stond ik vooral tegen de Montenegrijn Nikola Vucevic. Ik speelde een stuk beter en scoorde 20 punten. Daarmee verdiende ik het vertrouwen van coach Kerr en mijn nieuwe teamgenoten.”
In zijn eerste seizoen ging het vooraf aan de play-offs goed. Hij kreeg met regelmaat meer dan 20 minuten speeltijd. Die speeltijd nam tijdens het latere deel van de play-offs stevig af. Het niveau van de wedstrijden gaat dan nog eens een stukje omhoog.

Even ademhalen
Na de 4-1 uitschakeling tegen de Minnesota Timberwolves op 15 mei ging Quinten zich direct voorbereiden op het volgende seizoen. Hij nam twee weken de tijd voor vakantie in Nederland. Met Maricé bezocht hij het tennistoernooi van Roland Garros en ontmoette daar Tallon Griekspoor. Zonder zijn NBA-status was die ontmoeting waarschijnlijjk niet mogelijk geweest. Halverwege juli waren ze tijdens de NBA Summer League wel in Las Vegas, maar speelde Quinten daar niet mee en kon zo zijn lijf en hoofd wat rust geven. Hij deed wel mee aan een schaaktoernooi dat tegelijkertijd met de Summer League plaats vond. Voorafgaand aan het toernooi waarin 16 topschakers meededen, was er ook een toernooi met NBA-spelers, waarin Quinten de halve finale haalde. Quinten schaakt regelmatig live en online. Hij kreeg in Las Vegas de kans om tegen vijfvoudig wereldkampioen Magnus Carlsen te spelen. Dat is niet voor iedereen weggelegd, maar als NBA-speler heb je wel eens een voordeeltje.
Post speelt dit seizoen vanaf het begin in de NBA. Hij merkt nu hoe intensief dat leven is. Na ruim 50 wedstrijden voelt hij dat de vele wedstrijden en het heen en weer reizen veel energie kost. Hij heeft veel respect voor zijn ervaren teamgenoten die dit soms al meer dan 15 jaar volhouden. Je kunt niet het hele seizoen even goed zijn en moet daarmee leren leven. Daarom geeft Quinten zich bewust de ruimte om ook mindere momenten te
verwerken. Die horen er nu eenmaal bij.

Dutch Takeover
Quinten geniet iedere dag van het drukke, maar mooie bestaan in de NBA. Daar kwam een mooie verrassing bij toen op 9 december bekend werd dat Quinten een nieuwe teamgenoot kreeg in de Nederlander Malevy Leons. Hij kwam van het NBA G League team van de Oklahoma City Thunder over naar San Francisco en kreeg één van de maximaal drie two-way contracten. Quinten: “Het is zo gaaf dat Mally en ik nu bij dezelfde club spelen. We speelden ooit met elkaar in de U14-2 van Apollo in Amsterdam. Voor hem was San Francisco nog helemaal nieuw en dus heeft hij bij ons kerst gevierd. Op 20 januari 2026 speelden we voor het eerst in dezelfde wedstrijd. De cirkel is voor de eerste keer rond, maar onze Dutch Takeover is nog maar net begonnen!”