Lucas N’Guessan proeft bij Baskonia aan de Europese top: ‘Ik kom steeds dichterbij!’

De ballen vlogen hem de eerste trainingen soms om de oren. Niet letterlijk, maar Lucas N’Guessan merkte wel dat hij af en toe een fractie van een seconde te laat was. Niet zo vreemd. De 28-jarige Nederlandse center stond opeens op het trainingsveld van EuroLeague-club Baskonia. Tegenover hem spelers als Kenneth Faried en Alex Len, samen goed voor honderden wedstrijden in de NBA.
Lucas: “Het gaat allemaal net even sneller en steviger. Maar daar wen je ook weer aan.”

Een paar weken later is N’Guessan vooral een bijzondere ervaring rijker. En misschien ook een belangrijk inzicht: het niveau waarop hij zelf kan spelen, ligt mogelijk hoger dan hij dacht.
Aan het begin van de zomer leek een avontuur bij een EuroLeague-club nog ver weg. Na een kampioenschap in de Duitse ProA ging Lucas met een goed gevoel de zomer in. Zijn team Phoenix Hagen promoveerde naar de Bundesliga en Lucas kon terugkijken op een uitstekend seizoen.
Bij zijn laatste vijf ploegen deelde hij zijn speeltijd meestal met een andere center en kwam hij doorgaans tot zo’n 17 à 18 minuten per wedstrijd. Dat was bij Hagen niet anders. Toch maakte zijn productie een flinke stap. Met gemiddeld 11,3 punten kwam hij voor het eerst na zijn vertrek bij Huesca, op het derde niveau in Spanje, weer in de dubbele cijfers. Daar voegde hij 4,6 rebounds aan toe.
Zijn start in Hagen was een paar maanden eerder nog allesbehalve vanzelfsprekend geweest.

Het basketbalwereldje is klein
Lucas begon het seizoen bij Palma Mallorca, maar voelde zich daar vanaf het begin niet helemaal op zijn plek. De club besloot al snel afscheid van hem te nemen en daar kreeg zijn oud-teamgenoot bij Valladolid, Devin Schmidt, lucht van. Schmidt speelde inmiddels bij Phoenix Hagen en daar was center Anzac Rissetto geblesseerd geraakt. Het liet zich aanzien dat hij langere tijd uit de running zou zijn en daardoor ontstond er een vacature.
Zo verhuisde Lucas van het zuiden van Spanje naar Hagen, net over de Duitse grens ter hoogte van Eindhoven.
Naast Schmidt bleek ook Jeffrey Carroll in Hagen te spelen. Lucas kende hem nog uit zijn tijd bij de Oklahoma State Cowboys. Het basketbalwereldje is klein!
Lucas kwam bij Hagen prima tot zijn recht. Toch kreeg hij ook daar met een tegenslag te maken. Tijdens de voorbereiding met de Orange Lions op de februari-window raakte hij geblesseerd aan zijn knie.
Lucas: “Dat was een beroerd moment. We speelden na de interland-window tegen Göttingen. De degradant uit de Bundesliga was een belangrijke concurrent voor de koppositie. Ik voelde bij eerdere blessures veel druk om snel te herstellen. Dan kun je soms in een welles-nietes-situatie terechtkomen, omdat de fysio je nog niet fit genoeg vindt en de coach vindt dat je moet spelen. Bij Hagen bleef men gelukkig rustig. De ogen waren al op de play-offs gericht. Als ik daar maar weer fit in het veld zou staan!”

Gelukkig verliep het herstel voorspoedig en was hij na een maand weer volledig inzetbaar. Lucas ging verder op het niveau waar hij gebleven was. In de play-offs gooide hij er vooral reboundend nog een schepje bovenop en pakte hij gemiddeld ruim één rebound per wedstrijd meer.
Op 7 juni werd in de finale afgerekend met de Kirchheim Knights. Hagen was kampioen en promoveerde naar de Bundesliga.
Daarna werd het stil. Lucas speelde niet mee met de Orange Lions en genoot eerst van een welverdiende rustperiode. Naarmate de zomer vorderde, kwam er nog geen aanbod voorbij waar Lucas echt enthousiast van werd. Tot zijn agent opeens met een bijzondere mogelijkheid kwam: Baskonia.

Opeens naar Baskonia
EuroLeague-club Baskonia zocht extra spelers om de voorbereiding op het nieuwe seizoen goed te kunnen draaien. Een aantal spelers was nog met hun nationale ploeg op pad en enkele nieuwe spelers zouden zich later bij de club melden. Om met de overgebleven spelers toch volwaardig te kunnen trainen, had Baskonia versterking nodig.
De agent van Lucas bracht zijn naam bij de club onder de aandacht. Zo stond Lucas opeens op het trainingsveld van één van de hoogst spelende ploegen van Europa. In de selectie liepen bovendien acht spelers rond die gezamenlijk meer dan 1.750 wedstrijden NBA-ervaring meebrachten.
Lucas: “Ik merkte al snel dat ik me aan het niveau kon optrekken en mee kon komen. Natuurlijk heb je in het begin het gevoel dat de ballen om je oren vliegen en je vaak net een fractie van een seconde te laat bent. Dat kende ik al van de wedstrijden die ik met de Orange Lions speelde. Ook daar stond ik regelmatig tegenover spelers uit de NBA. Het gevoel was me dus niet helemaal vreemd.”
Het verschil zit volgens Lucas vooral in de snelheid en kwaliteit waarmee alles gebeurt.“Het gaat allemaal net even sneller en steviger, maar dat went snel. Je moet sneller beslissen en reageren en als je een foutje maakt, wordt dat direct keihard afgestraft. Ik mocht het opnemen tegen Kenneth Faried. Wat vooral in zijn spel opvalt, is hoe hij continu verbaal aanwezig is. Het is mooi om tegen hem te toetsen wat mijn groeipotentie is.”

Faried is één van de acht Baskonia-spelers met NBA-ervaring. Een onbekende is hij voor Lucas overigens niet. In 2024 stonden ze in Mexico al tegenover elkaar in de kwartfinale van de play-offs. Faried won met zijn ploeg de serie met 3-0, maar Lucas speelde zeker niet onverdienstelijk.Na zijn kennismaking met de Europese top merkt Lucas dat de verschillen met zijn eerdere ploegen op sommige punten kleiner zijn dan hij vooraf misschien had gedacht. De systemen zijn niet opeens totaal anders. Het zijn vooral de spelers die ervoor zorgen dat alles sneller en op een hoger niveau wordt uitgevoerd.
Tijdens het reizen en in de kleedkamer hoort hij ondertussen de verhalen en ervaringen van spelers die op de grootste basketbalpodia hebben rondgelopen. Dat levert mooie gesprekken én mooie verhalen op.
Op het veld is er weinig ruimte om vanaf een afstandje toe te kijken. Lucas wordt door zijn medespelers en coaches hetzelfde behandeld als de vaste spelers van het team. Hij doet volwaardig mee en hangt er niet een beetje bij. Dat betekent ook dat hij in het shirt van Baskonia een aantal oefenwedstrijden heeft gespeeld.Voordat hij Baskonia verlaat, wil Lucas de coaches nog vragen hoe zij naar zijn spel kijken. Waar kan hij volgens hen nog stappen maken om op een hoger niveau te kunnen spelen?

Drie fysio’s in plaats van één
Ook buiten het veld blijkt de stap naar een EuroLeague-club soms kleiner dan je misschien zou verwachten.
Lucas: “Qua randvoorwaarden zijn de omstandigheden rond het team niet opeens heel veel luxer dan bij de teams waar ik eerder heb gespeeld. Het is meer dat er bijvoorbeeld drie fysio’s zijn in plaats van één. Verder blijft het gewoon basketbal en moet je je uiterste best doen op het veld en goed voor jezelf zorgen.”
Lucas kan inmiddels aardig vergelijken. Hij begint aan zijn zevende seizoen als professioneel basketballer. De afgelopen jaren speelde hij vooral op het tweede niveau in Spanje, met tussendoor periodes in Nederland, Mexico en Duitsland.
Zijn profloopbaan kwam door Covid wat langzaam op gang. Na vier jaar in de NCAA kwam hij terug naar Europa. Blessures en een Covid-besmetting beperkten zijn eerste twee profseizoenen tot slechts 28 wedstrijden. Lucas was tot dat moment nauwelijks met blessures geconfronteerd en opeens zag zijn leven er heel anders uit. Dat was wennen en ook mentaal werd hij getest. Zijn nuchtere karakter hielp hem om daar doorheen te komen.
Inmiddels heeft hij mooie stappen gezet. Hij speelt op een steeds hoger competitieniveau en heeft ook een aardig rijtje interlands achter zijn naam.

Spanje of Duitsland?
Na zeven jaar als prof heeft Lucas verschillende basketbalomgevingen leren kennen. Hij speelde in Spanje op het tweede en derde niveau, in Duitsland op het tweede niveau en in Nederland en Mexico op het hoogste niveau.
Het basketbal op het tweede niveau in Spanje schat hij hoger in dan de Duitse ProA. Daar staat tegenover dat de randvoorwaarden in Duitsland volgens hem vaak beter geregeld zijn.
Waar je in Spanje soms pas op korte termijn weet hoe je werkweek eruitziet, krijg je in Duitsland een strak maandprogramma. Ook de huisvesting en andere praktische zaken rond een speler zijn er in zijn ervaring vaak beter geregeld.
Maar uiteindelijk ben je basketballer om op het veld te staan en jezelf op een zo hoog mogelijk niveau te meten.

‘Nederland voelt als mijn vakantieland’
Op het moment dat we elkaar spreken lijkt Lucas aan zijn laatste dagen bij Baskonia bezig. Een volgende club is er nog niet. Hij laat de zoektocht grotendeels aan zijn agent over. We spreken nog even over de mogelijkheid om weer in Nederland aan de slag te gaan.
Lucas: “Op de één of andere manier voelt Nederland als mijn vakantieland en voelen de landen daarbuiten als mijn werkgebied. Ik merk dat ik me door dat onderscheid in het buitenland goed kan focussen op het basketbal. Ik heb overigens nog weinig interesse van Nederlandse clubs gekregen, maar sta daar zeker voor open.”
Zijn weken bij Baskonia hebben daar eerder iets aan toegevoegd dan vanaf gehaald.
“Mijn tijd bij Baskonia geeft mij het gevoel dat er nog groeimogelijkheden zijn in het niveau van de competities waarin ik kan spelen. Ik kan mijn zeven jaar ervaring nu gaan omzetten in mijn spel. Ik heb bij Baskonia weer mooie contacten opgedaan en hopelijk een goed visitekaartje afgegeven.”

Dat laatste is niet onbelangrijk. Zijn carrière laat zien hoe klein de basketbalwereld kan zijn. Een oud-teamgenoot hielp hem na de tegenvaller op Mallorca aan een ingang bij Hagen. Zijn agent bracht hem deze zomer onder de aandacht bij Baskonia. En daar ontmoet hij weer spelers en coaches die hem misschien ergens anders verder kunnen helpen.
“Het zou mooi zijn als ik weer een stapje hoger op de basketballadder kan zetten. Ik kijk de komende tijd met vertrouwen tegemoet. Er komt vast een hele mooie nieuwe uitdaging aan!”

Van de 28-jarige Lucas naar de 16-jarige Lucas
We besluiten ons gesprek met de vraag welk advies de 28-jarige Lucas zou geven aan de 16-jarige Lucas die nog aan het begin van zijn basketbalavontuur stond.
Lucas: “Toen ik zestien jaar oud was had ik geen idee hoe de basketbalwereld eruitzag. Ik ging uiteindelijk naar de VS en dat was voor mij een sprong in het onbekende. Toen ik na vier jaar college naar Europa terugging, had ik weer geen idee van de Europese basketbalwereld. Inmiddels krijg ik steeds beter door hoe het werkt.”
Daarbij blijken de mensen die hij onderweg tegenkomt minstens zo belangrijk als de clubs waarvoor hij speelt.
“Mijn contacten met oud-coaches en oud-teamgenoten zijn waardevol. Ze bepalen de sfeer van je leven als je met of voor ze speelt. Soms bouw je een band op voor het leven.”

Maar uiteindelijk komt Lucas bij een veel eenvoudigere les uit.
“Wat de rode draad is in het basketballeven? Je moet iedere dag keihard werken. Daar was ik me als 16-jarige jongen niet zo van bewust. Maar daarmee laat je wel zien dat je echt wilt slagen. Ik hoop dat dat ook bij Baskonia weer zichtbaar is geworden en als één van mijn belangrijke eigenschappen wordt gedeeld.”