Terrence Bieshaar – Los Leones Chili, okt 2025

Haarlemse Globetrotter verzamelt prijzen, herinneringen en ervaringen in Chili

Na een turbulent seizoen dat werd afgesloten met een Nederlands Kampioenschap met Heroes Den Bosch is Terrence Bieshaar in Chili geland. Dat hij in Zuid Amerika terecht zou komen stond niet op zijn verlanglijst. Hij werd vlak voor zijn 28^e verjaardag verrast met een telefoontje van de Spanjaard Guillermo Frutos. De voormalig assistent coach van Real Madrid had een uitdaging in Chili gevonden en wilde graag dat Terrence met hem meeging. Toen begon het wikken en wegen en in halverwege augustus werd de knoop doorgehakt en besloot hij een volgend continent op zijn ervaringenlijst toe te voegen.

Toen Terrence besloot om profbasketballer te worden had hij zich een belangrijk doel gesteld: hij wilde in de Spaanse ACB spelen. In oktober 2016 debuteerde hij in de ACB bij Joventut Badalona en dat smaakt nog steeds naar meer.
Als andere levenswens wil hij meer van de wereld zien. De 28-jarige in Haarlem geboren en in Catalonië opgegroeide Orange Lion-international komt in de fase waarin hij zijn ervaringen en fysieke vaardigheden steeds beter leert inzetten. De groei is er nog lang niet uit! Waar zijn in de VS-opgeleide collega’s rond hun 22^e als prof debuteren, heeft Terrence al een flinke hoeveelheid meer ervaring in zijn rugzak. Niet alleen doordat hij meer jaren als profbasketballer speelde, maar ook meerdere landen in drie verschillende continenten en interlands voor de Orange Lions heeft gespeeld. Op deze leeftijd is een speler fysiek volwassen geworden en kan hij zijn stapel ervaringen gaan toepassen.

In Chili speelt Terrence bij Los Leones Quilpué. De stad Quilpué heeft zo’n 130.000 inwoners en ligt ongeveer halverwege de lange kust van Chili. Los Leonos is al zo’n 10 jaar de Joop Zoetemelk van de Chileense competitie en daar wil men een keer vanaf.
Met een volledig Spaanse groep coaches maakt men een nieuwe start. Coach Frutos leerde bij Real Madrid Paco Redondo kennen. Redondo was ook assistent in Madrid en kende Terrence nog van hun periode bij Joventut. Daar zat Terrence een leeftijdsgroep hoger dan het team dat Redondo coachte. Kennelijk was Terrence niet uit beeld verdwenen. Zo kwam opeens Chili in beeld.

In de zomer van 2020 verliet hij Spanje om in andere landen ervaringen op te doen. Zijn eerste club was de Oberwart Gunners in Oostenrijk. Zijn seizoen werd tot 12 wedstrijden beperkt doordat hij de voorste kruisband in één van zijn knieën scheurde. In het jaar daarna kwam hij bij Feyenoord terecht. Hij was er op gebrand om te laten zien hoe goed hij was, maar Terrence had graag meer laten zien. Dat zat hem dwars.
Toch maakte hij na dat seizoen een mooie stap naar Zwolle. De randvoorwaarden zijn daar geweldig en hij heeft daar heel veel gehad aan de mooie gesprekken met Jean Marc Jaumin. Ook zijn geldingsdrang kwam daarbij ter sprake. De coach, de assistent en de supporters creëerden een fijne sfeer. De statistieken waren prima: 11,8 punten, 5,8 rebounds en 1,2 assists in 27,3 minuten gemiddeld. Dat was ruim 2 punten meer dan in Rotterdam in iets meer dan 1 minuut minder speeltijd.
Terrence speelde die zomer met de Orange Lions enkele mooie wedstrijden tegen Servië en Duitsland. Op de achtergrond sudderde een mogelijk aanbod in de hoogste competitie van Taiwan. Het leek hem geweldig om op deze manier met Azië kennis te maken. Hij ging in op het aanbod van de Kaohsiung Aquas.
Terrence: “Ik ben ik korte tijd verliefd geworden op dit land. Ik heb me vanaf het begin welkom gevoeld door de manier waarop de mensen met me omgingen. Het is een enorm grote stad met ruim 2,5 miljoen inwoners. We hadden een fijn appartement en het strand was dichtbij. Het weer was daar heerlijk en ik heb genoten van het eten.
In de pre-season speelde ik lekker, maar ik vond zelf dat ik meer moest scoren. We speelden voor enorm veel toeschouwers. Tegen het team van Jeremy Lin, de Taipei Kings, ging daar nog eens een schepje bovenop. Dat voelde ik als een extra druk om als buitenlandse speler op te vallen. De taalbarrière maakte het niet altijd eenvoudig, maar men deed enorm hun best om me daar thuis te voelen. Tegelijkertijd was dat ook een belangrijke reden om via mijn prestaties iets terug te geven. Ik wilde dit gewoon niet kwijt raken! Ik legde mezelf zoveel druk op, dat ik mijn ontspanning op het veld verloor en niet mijzelf was. Ik werd bang om fouten te maken en dat deed mijn spel geen goed. Daardoor kreeg ik steeds minder speeltijd en werd ik vervangen door een Amerikaanse speler die al eerder bij de Aquas had gespeeld.”

Terrence keerde terug naar Nederland en kreeg al vlot een aanbod van Heroes den Bosch. Hij vervolgt zijn verhaal: “Achteraf had ik eerst een tijdje rust moeten nemen en de teleurstelling moeten verwerken. Ik kan me nu beter verplaatsen in mijn Amerikaanse collega’s. Daar wordt zoveel van verwacht en dat wordt je in de periode voordat je prof wordt niet verteld. Ik werd bij de Aquas als een Amerikaan gezien. Als je zo veeleisend bent naar jezelf als ik, dan kan dat je echt in de weg staan. Daardoor heb ik met een zoetzuur gevoel afscheid genomen. Ik kom daar zeker nog eens terug! Dankzij deze belangrijke les ben ik meer aandacht gaan geven aan mijn gevoel en wat minder in mijn hoofd gaan zitten. Ik heb daar ook goede hulp bij van een psycholoog.”

Na de periode bij de Aquas werd Terrence toegevoegd aan het team van Heroes den Bosch. Ondanks dat hij in enkele wedstrijden zijn toegevoegde waarde toonde, is hij niet tevreden met zijn inbreng. Hij was nog niet helemaal ‘los’ gekomen van zijn verblijf in Taiwan. Het behalen van de het Nederlandse beker en het kampioenschap maakte het seizoen meer dan waardevol voor het vervolg van zijn loopbaan.
Na het afgelopen seizoen was het de bedoeling om weer terug naar Spanje te gaan en daar een nieuwe club te vinden. Er was een aantal clubs dat belangstelling toonde, maar daar zat er niet ééntje bij die voldeed aan de eisen die Terrence met zijn agent had besproken.

Opeens was daar het belletje van Frutos en besloot hij om de stap naar Zuid-Amerika te maken. In verhouding met Kaohsiung kwam hij in Chili in een dorpje terecht. Chili is geen land met een hoge levenstandaard. De vriendin van Terrence moest wel even aan het idee wennen om in Chili te wonen. Ze kreeg van haar werkgever de mogelijkheid om digitaal te werken en daarmee had ze ook een dagbesteding waar ze haar eigen doelen en ontwikkeling kan nastreven.
Los Leones is een goed georganiseerde organisatie. De voertaal is Spaans en daar kan Terrence prima mee uit te voeten. Dat maakt het eenvoudiger om contacten met de lokale spelers en de mensen om het team heen te ontwikkelen. Zeker in de kleedkamer helpt dat om de groep ook echt een team kan worden. Dat was bij de Aquas wel anders. Terrence kwam in de lokale winter aan. Op regenachtige dagen lekte het dak van de sporthal en moest je soms om de emmers heen basketballen. Nu de zomer er aankomt is het overdag rond de 25 graden. Maar zodra de zon weg is, wordt het snel fris doordat Chili tussen de Stille Oceaan en het Andesgebergte in ligt.
Het spel in de competitie is erg fysiek. De Chileense teamgenoten moeten hun gebrek aan lengte compenseren en doen daar veel voor. Bij Los Leones spelen drie Chileense internationals. Die spelers hebben prima individuele kwaliteiten, maar zijn minder goed in het lezen van wedstrijden. Qua niveau schat Terrence in dat de top van de competitie een goed figuur zou slaan in de BNXT.
Voor de reis naar uitwedstrijden heeft de club een teambus. Chili is een heel lang gerekt land en met de bus is het team soms 24 uur onderweg.

Daarnaast speelt Los Leones in een Zuid Amerikaanse competitie. Dat betekende bijvoorbeeld dat ze ook tegen teams uit Asuncion, Paraguay (2200 km) en Sao Paulo, Brazilië (3500 km) speelden. Dat zijn enorme reizen die je niet in de koude kleren gaan zitten. Zeker als je het merendeel met de bus moet reizen. Los Leones stond bijna in de volgende ronde. Dat had een uniek resultaat geweest. De eerste wedstrijd werd ruim gewonnen. Terrence had drie weken aan de kant gezeten met lichte knieklachten en had net weer een halve training achter de rug. In de tweede wedstrijd kwamen ze vlot 25 punten voor. Toen werd de spanning te groot en bezweken enkele spelers onder de druk van de unieke plaatsing voor de volgende ronde. De lokale spelers zagen hun droom uit hun handen glijden. De derde wedstrijd mochten ze met 20 punten verliezen. Maar de samenhang van het team viel uit elkaar, nadat ze in het eerste kwart al met 20 achter kwamen. Daardoor knakte er iets. Volgens Terrence was dat onnodig, maar deze spelers waren nog nooit in zo’n situatie geweest. Gelukkig richtte het team zich daarna op en pakten ze voor het eerst sinds lange tijd de nationale beker. Terrence werd na die wedstrijd uitgeroepen tot MVP. Dat is voor hem een enorm boost en geeft hem het geloof dat hij van zijn ervaringen heeft geleerd. De maand november staat in het teken van de playoffs. Los Leones heeft zich als ongeslagen nummer 1 van één van de twee conferences geplaatst voor de kwartfinale. Wat zou het geweldig zijn als Terrence binnen een jaar een tweede titel op zijn c.v. zou kunnen bijschrijven!

Terrence is nog niet bezig met zijn volgende reis. Spanje lokt nog steeds. Hoewel hij als speler voor de 4 en 5 te boek staat, komt hij het beste uit de verf op de 4. Zeker met een grote 5, zodat hij beurtelings zijn afstandsschot kan nemen en als de lange man van de tegenstander naar buiten wordt gelokt met zijn rug naar de basket of uit de pick and roll naar de basket kan stappen. Zijn internationale en mentale ervaringen zijn daarbij een kracht waar hij de komende 10 jaar nog op kan steunen. Dat maakt hem heel waardevol voor veel basketbalteams. Als hij dat kan uitbouwen, wellicht komt een plek bij een ACB-team dan toch nog binnen handbereik.