Bas Leyte – Clemson Tigers, nov 2023

Clemson Tigers voor Bas Leyte extra voeding voor toekomst in basketbal

Bas Leyte is niet één van de spelers die het vaakst genoemd wordt als er over Nederlandse collegespelers wordt gesproken. Toch beleeft hij een mooie collegecarrière. Hij verhuisde na 4 jaar bij UNC Greensboro Spartans naar de Clemson Tigers. Een verhuizing van North naar South Carolina en van de Southern Conference naar de hoog aangeschreven ACC. Daar komt hij Quinten Post (Boston College) tegen, maar ook de teams van Duke en North Carolina.

Greensboro: doghouse en dankbaar.
Terugkijkend op de vier jaren bij de Spartans is het eerste woord dat bij Bas binnen komt ‘moeilijk’: ‘Ik was altijd gewend de beste van het team te zijn en als je daar als freshman start moet je echt helemaal onderaan beginnen. Er zijn maar weinig freshmen die direct heel veel speeltijd verdienen. Je gaat spelen met en tegen jongens die allemaal twee keer sneller en sterker zijn Ze hebben allemaal dezelfde droom en willen zo veel mogelijk spelen en zichzelf laten zien. Voor de coaches is het pure business. Ze gaan maar voor één ding: zoveel mogelijk winnen. Als je als speler daaraan kunt bijdragen en zij zien dat ook, dan kom je in het veld. Het kostte wel wat moeite om dat eerst te begrijpen en mij daarop in te stellen. Net zoals dat voor mij gold, is het voor veel basketballers een droom. Maar het is echt enorm zwaar om een topatleet te worden. Je traint keihard, hebt een druk programma met basketbal en school en daarnaast heb je ook nog eens al je familie en vrienden in Nederland achtergelaten. Dat is best heftig! Zeker als je moe bent, moet je toch doorzetten en dat stapje extra doen en een extra uur trainen of studeren. Bij de Spartans was het daarnaast ook best puzzelen om rond te komen met het eetbudget. (lachend) Dat is bij Clemson toch niet iets beter georganiseerd.’

Bas kwam ook regelmatig in een emotionele rollercoaster terecht. Zijn karakter zorgt er voor dat hij gewend was om eerst naar de ‘downs’ te kijken. Daarmee maakte hij het zichzelf niet gemakkelijk. Er was zeker mentale hulp voor handen, maar daar heeft hij nooit van gebruik gemaakt. De gesprekken met zijn ouders gaven veel steun. Toen hij, o.a. door Covid, bijna 1,5 jaar niet thuis was geweest, kwam hij echt even in de ‘doghouse’. Na zijn eerste seizoen vertrokken er enkele seniors, die op zijn positie speelden en was er de verwachting dat hij die plek zou gaan overnemen. Gedurende de zomer haalde coach Wes Miller toch nog een concurrent voor Bas binnen. Dat was ook nog eens een graduate; een speler met ervaring. Vervolgens kwam er ook nog eens een enkelblessure bij. Rond kerst belde hij met coach Miller en heeft hij een open gesprek gevoerd. Hij schoof aan bij het gezin Miller voor de kerstmaaltijd en kreeg de warmte en duidelijkheid die hij nodig had.

Hard work pays off
Bas: ‘coach Miller verwachtte vooral dat ik hard ging rebounden en verdedigen. Ik ben me toen helemaal toe gaan leggen op die onderdelen. Dat waren soms enorm saaie en intensieve oefeningen. Soms zonder dat er maar eenmaal een bal in mijn handen kwam. Dat is echt niet leuk, maar ik was zo vastberaden om die speeltijd te verdienen! ’

Dat lukte! Zijn speeltijd ging van 0 naar 15 minuten per wedstrijd en de Spartans werden kampioen in de Southern Conference en Bas had daar echt aan bijgedragen. Natuurlijk mag Bas daar trots op zijn. Toch kwam dat gevoel pas later. Hij vond basketbal helemaal niet leuk meer. Hij voelde vooral zijn vermoeide en pijnlijke lijf. Zijn gewoonte om vooral de minder goede dingen te willen zien versterkte dat behoorlijk. Hij was helemaal klaar met basketbal.

Gedurende zijn vierde jaar maakte hij zijn studie Sociologie af en leek het er eerst op dat het ook zijn laatste jaar als basketballer zou zijn. Zijn speeltijd zat in de laatste twee jaar ruim rond de 24 minuten. In het afgelopen seizoen speelde hij daar met een andere Nederlander; Joryam Saizonou. Ze hadden elkaar nog nooit eerder ontmoet. Met een brede lach op zijn gezicht vertelt Bas dat het erg leuk was om af en toe met elkaar Nederlands te praten. Ze trokken steeds meer met elkaar op en er is een hechte vriendschap ontstaan. Ze hebben nog steeds wekelijks contact. Voor de toekomst ziet Bas zichzelf niet als een potentiële profbasketballer. Zijn ambitie ligt meer in een loopbaan als basketbalcoach.

Transfer naar Tigers
Het idee om nog een jaar door te gaan kwam eigenlijk pas na het seizoen. Na twee weken geen basketbal te hebben aangeraakt besloot hij het transfer portal in te stappen. Bij Greensboro hoopte men dat hij nog een jaar extra zou blijven, maar Bas was toe aan een andere omgeving, met een andere coach en nieuwe lessen. Het was meer een keuze om zichzelf te laten verrassen. Hij kreeg de belangstelling van een aantal mooie scholen en koos uiteindelijk voor de Clemson Tigers. Het recruitmentproces werd heel grondig gedaan. Bas heeft met iedere coach een gesprek gehad en daarna werd er op allerlei manieren informatie over Bas ingewonnen. Daarna duurde het nog ruim een maand voordat Bas en Clemson voor elkaar kozen,
Het betekende een verhuizing van een school van 19.000 studenten in een stad van 300.000 inwoners naar een school van 18.500 studenten in een dorp van net iets meer dan 20.000 inwoners. Voor Bas betekent zijn verhuizing naar de Tigers een mogelijkheid om veel te leren van de aanpak van de coaches en ook de toegang tot een ander netwerk te krijgen. Dat heeft hij ook heel open besproken, net zoals het gesprek over zijn rol: een goede en ervaren back-up van hun speler met NBA-potentie: PJ Hall.
De eerste indrukken stemmen Bas tevreden. Hij geniet van het landschap in de omgeving. Rond het team merkt hij dat het overal net een stapje dieper gaat. De details in het spel krijgen nog meer aandacht, de faciliteiten zijn uitstekend onderhouden en er wordt aan de kleinste dingen gedacht. De coaches zorgen voor een teamdynamiek waarin open communicatie en voorbeeldgedrag als belangrijke gewoonten worden gezien. Bas is onder de indruk van de student section. Dat is een groep van 6500 mensen, die al ruim een uur voor de wedstrijd op de tribune staan.

Bas hoopt dat hij aan het eind van het seizoen een stapel indrukken en kennis in zijn bagage kan stoppen. En ook nog een diploma voor zijn studie Park Recreation Tourism Management. Daarna richt hij zich op zijn eerste stappen naar een loopbaan als professioneel basketbalcoach. Misschien is hij over 10 jaar de nieuwe bondscoach die ook een baan heeft als D1-coach.