David Idada – 01

Doorzetter Idada overwint bijzondere tegenslagen op weg naar profbestaan.

Door Mark de Vries, Dutch Basketball Network op Facebook

Dat het leven met vallen en opstaan gepaard gaat, weten we allemaal. De ene mens maakt daarin vaker ingrijpende dingen mee dan de andere. Tijdens de gesprekken die ik inmiddels met behoorlijk wat verschillende Nederlandse basketballers heb gevoerd komt dat vallen en opstaan regelmatig terug.
In de Nederlandse media lezen we inmiddels met regelmaat iets terug van de successen van Quinten Post, Malevy Leons, Jesse Edwards en Tristan Enaruna. Ook zij hebben allemaal op hun eigen manier met ups and downs te maken gehad.
De verhalen van spelers die niet op het NBA-platform terechtkomen, blijven vaak minder belicht. Zoals het verhaal van Hidde Roessink, die na het einde van zijn tijd als basketballer met een medische opleiding startte en daarmee zijn ervaringen met een ernstige knieblessure op een andere manier wil benutten dan op het basketbalveld.

Toch zijn juist die verhalen net zo interessant en waardevol. Omdat dit ook de realiteit is voor een basketballer die de ambitie najaagt om van zijn hobby zijn werk te maken.
Ik zie dat als een belangrijke functie van Dutch Basketball Network; verhalen overbrengen over de ervaringen van basketballers en opleiders, zodat anderen daarvan kunnen leren.

Het verhaal van David Idada (23) uit Barendrecht is een verhaal over de overwinning van tegenslagen. David werd afgelopen seizoen kampioen van de reguliere competitie van de Ohio Valley Conference met de Southeast Missouri Redhawks. Maar dat had heel anders kunnen lopen als hij blind was afgegaan op de uitspraken van (zogenaamde) specialisten. Wellicht had hij dan helemaal niet meer gebasketbald!
Zijn levensloop ging gelukkig anders. Daardoor kan hij zich deze zomer gaan opmaken voor zijn seniorseizoen als Redhawk en daarin zijn visitekaartje gaan afgeven voor een mooie professionele basketbalcarrière.

Van beloftevol naar nooit meer basketballen

Op 12-jarige leeftijd meldde David zich bij de U14 van Binnenland, de basketbalclub in Barendrecht. Het werd al snel duidelijk dat hij een meer dan gemiddeld talent had. In dat eerste jaar kreeg hij behoorlijk last van zijn heup. Omdat hij wat te zwaar was en behoorlijk in de groei was, speelde hij daar doorheen. Ondanks dat hij na een wedstrijd soms moeilijk kon lopen.
Hij verhuisde naar Rotterdam Basketbal, zodat hij in de eredivisie kon gaan spelen. Hij combineerde dat met zijn HAVO-opleiding. Dat was een intensieve periode met meer trainingen en meer reizen.
Na het seizoen had David zoveel last van zijn heup, dat hij niet meer kon trainen. Dus brachten zijn moeder en hij een bezoek aan de huisarts. Er volgden een röntgen- en MRI-onderzoek die geen duidelijkheid gaven over de aanwezigheid van een fysiek probleem. De oorzaak werd gelegd bij de gewenning aan een intensievere belasting en de groei van Davids lijf.

David: “Ik was verliefd op het spelletje en ik werd ook steeds beter. Ik was captain en ik scoorde veel. Dat viel ook anderen op en ik kreeg die bevestiging van veel mensen uit de basketbalwereld. Zo kwam ik ook in het Duitse Ehingen terecht, waar men veel belangstelling toonde. Spelen in de VS stond toen nog niet in mijn dromen. Ik wilde gewoon beter worden! Toch had ik nog steeds last van mijn heup en stuurden we aan op een extra onderzoek; een MRI met contrastvloeistof. Mijn moeder en ik hadden natuurlijk geen enkel
verstand van blessures. We waren er ook maar ingerold. Dus als een fysiotherapeut iets concludeert, dan zal het wel waar zijn. Toch pakten we door en dat was maar goed ook!
We kregen een telefoontje uit het ziekenhuis. Ze waren daar enorm geschrokken. Dat ik nog zo lang had kunnen basketballen was een wonder! Mijn groeischijf in mijn heup zorgde ervoor dat de kogel van mijn bovenbeen uit de kom gleed. Die zit tijdens je puberteit nog niet vast. Van de ene dag op de andere mocht ik niks meer belasten. We regelden een stel krukken en een rolstoel en opeens stond mijn wereld op zijn kop! In plaats van een verhuizing van Rotterdam naar Ehingen moest ik geopereerd worden.”

Samen staan we even stil bij het gevoel van ongeloof dat zijn verhaal bij mij oproept. De pijn waar je doorheen speelt, van alleen maar basketbal naar helemaal geen basketbal, maar ook de afhankelijkheid van het vinden van de juiste specialist.

David vervolgt: “Vlak voordat ik onder narcose werd gebracht vertelde de chirurg dat ik het basketballen verder wel zou kunnen vergeten en ik blij moet zijn als ik gewoon zal kunnen lopen zonder pijn. Dat is niet echt tactvol, als je beseft dat de stemming waarmee je inslaapt veel impact heeft op de stemming waarin je wakker wordt. Het maakte wel heel duidelijk waar ik aan toe was. Men zette een schroef in mijn heup, zodat de kogel in de kom zou blijven. Daardoor kon ik weer verantwoord leren lopen. Ik heb de hoop op een leven als basketballer toen losgelaten.” 

Tegenvaller als brandstof voor herstel en groei

Na de operatie startte de revalidatie. De ‘alles of niets-mentaliteit’ van David richtte zich op een nieuw doel. Zijn leven, maar ook dat van zijn moeder en broer, draaide ineens niet meer om basketbal. De revalidatie ging gestaag de goede kant op. Na een jaar vertelde de fysiotherapeut dat ik wel weer eens iets met een bal mocht gaan doen. David vond plaatsgenoot en 55-voudig international Ties Theeuwkens bereid om met hem aan de slag te gaan. Samen stonden ze die zomer vaak op een pleintje en begon David zijn liefde voor het basketbal weer te voelen. Via spelersmakelaar Jan Lugtenburg kwam hij in contact met de Den Helder Suns. Zij gaven de inmiddels 17-jarige David de kans om daar voorzichtig in de U18 te beginnen. Er was een gastgezin voor hem geregeld en voor het vervolg van zijn revalidatie reisde David 3 tot 4 keer per week naar Physiolab in Amsterdam.
David: “Ik kwam in Den Helder in een voor mij totaal nieuwe situatie. Ik moest examen gaan doen voor de HAVO, pakte voorzichtig het basketbal weer op en kende daar niemand. Bij Fysiolab kreeg ik eerst heel eenvoudige oefeningen om mijn mobiliteit te ontwikkelen. Ik merkte dat ik het eerste deel van mijn revalidatie veel sneller had kunnen doen, als ik direct  een goed adres had gevonden. Op het veld merkte ik dat ik was ingehaald door mijn leeftijdsgenoten. Ik was niet meer één van de besten, maar werd zelfs door ze ingemaakt. Op school moest ik leren om nieuwe vrienden te maken. In een plaats als Den Helder kent iedereen elkaar en probeer daar dan maar tussen te komen. Dat was een leerzame periode waar ik bij SEMO veel aan heb gehad. In de weekenden ging ik vaak naar huis. Ik vond dat zo fijn, dat het regelmatig voorkwam dat ik huilend terug naar Den Helder vertrok. Maar ik wilde nu eenmaal alles voor het basketbal geven.”

David haalde zijn HAVO-diploma en nam een tussenjaar. In dat jaar richtte hij zich helemaal op basketballen. Toen het seizoen vorderde trainde hij soms drie keer per dag; bij de U18, het DTL-team en de heren 1. Daarnaast bezocht hij de sportschool. Hij woonde inmiddels op zichzelf. Hij had al geleerd om te koken, dus kon hij op dat vlak prima voor zichzelf zorgen. Dat was ook wel nodig, want anders had hij het financieel niet kunnen redden. Dat vele trainen kostte enorm veel energie en gaf veel worstelingen. Er was weinig begeleiding in het doseren van de belasting en David is niet voor niets een ‘alles of niets’-persoon. Gaandeweg werd de droom om van basketbal zijn beroep te maken weer aangewakkerd. Aan het eind van het seizoen bezocht David Golden State Prep, een School in California. Dat moest hem de kans geven om zich in de kijker te spelen voor de division one van de NCAA.
Weer kwam er een tegenslag! Tijdens het seizoen sloeg het Corona-virus toe en daardoor was het aantal wedstrijden minimaal en had David een heel beperkte mogelijkheid om zich te tonen. Door alle beperkende Covid-maatregelen kwamen de colleges nauwelijks aan recruitmentvisites toe. Doordat de NCAA de spelers de kans bood om een extra jaar op hun school te blijven was het aantal beschikbare plekken zeer beperkt. Weer stond de droom van David op zijn kop. Er kwamen wel wat aanbiedingen van D2 en junior colleges, maar niet uit de D1. David was naar de VS gegaan om succesvol te worden in de D1 en niet alleen voor een leuke culturele basketbalervaring.

Terug naar de Suns en toch naar de VS

David koos ervoor om niet voor halve maatregelen te gaan en vertrok naar Nederland. Daar sloot hij zich weer aan bij de Suns. Hij speelde in het seizoen 2020/21 nog zes wedstrijden. Het daaropvolgende seizoen bleef hij bij de Suns en speelde hij het gehele seizoen. 

David kreeg van verschillende mensen signalen dat de kans op een debuut in de D1 de geschiedenisboeken in kon. Na een maand of vijf merkte hij dat zijn prestaties steeds beter werden. Toen begon de droom toch weer te borrelen om via een D1-college alsnog een professionele basketbalcarrière te bereiken.
Zonder dit met iemand te delen maakte hij een promotiefilm van zijn eigen wedstrijden. Zijn moeder, broer en toenmalige vriendin wisten nergens van.
Hij zorgde dat de eerste beelden spectaculaire dunks waren en vervolgens liet hij beelden zien van zijn andere kwaliteiten. Door alle krachttraining had hij behoorlijk wat spiermassa gekweekt, waardoor hij zowel qua lengte (2.10 meter) als gewicht (113 kilo) een concurrerende indruk zou kunnen maken. Daarna nam hij het initiatief om de coaching staff van alle Division !-scholen persoonlijk te mailen. Dat was echt een monnikenwerk!
Na een week of twee had David alle scholen benaderd en begon het wachten op reacties. Uiteindelijk waren er vijf scholen die reageerden.
David: “Mijn moeder was voor een weekend in Den Helder. Ik kreeg vlak voor de wedstrijd van dat weekend een bericht dat de coach van Southeast Missouri met me wilde bellen. Ik ben de wedstrijd gaan spelen en daarna zou ik dat gesprek hebben. Mijn moeder wist nog steeds van niks. Tijdens het telefoongesprek, dat ruim een half uur duurde, bood coach Brad Korn mij een volledig scholarship aan. Toen mijn moeder en ik dat hoorden sprongen we een gat in de lucht. Wie had dit nog gedacht! Het moest kennelijk zo zijn dat mijn moeder hierbij was. Zij heeft zoveel voor mij gedaan en we zijn alle tegenvallers samen aangegaan!”

Even later kwam er nog een offer van Coppin State, de school waar de Nederlander Kenan Servan ook heeft gespeeld. Twee weken na het telefoontje van coach Korn gaf hij zijn commitment naar SEMO. Hij zat in de Division 1!

David was door Suns- én Orange Lions U20-coach Peter van Noord uitgenodigd voor het EK. Daardoor kon David die zomer niet direct naar SEMO om zich te gaan voorbereiden. David speelde in 7 wedstrijden bijna 15 minuten gemiddeld. Na het toernooi vertrok hij uiteindelijk naar de VS. 

Valse start, kampioenschap en vervolg bij Redhawks

In de maanden daarna kwam er een volgende tegenvaller. Doordat David naar Golden State Prep was gegaan en niet direct door was gegaan naar een college, kreeg hij van de NCAA geen toestemming om te gaan spelen. David had bij de Suns geen salaris verdiend, dus dat kon het struikelblok niet worden. Dit was een onbekende voorwaarde, waar ook de school door werd verrast. Daardoor moest hij het eerste seizoen als redshirt de wedstrijden van de bank blijven bekijken. Hij heeft dat seizoen aangepakt om sterker te worden en op de trainingen het snot voor zijn ogen te werken. 

Ook moest hij na het tussenjaar weer wennen aan het studeren en de speelstijl. Hij koos voor een studie business management. Veel teamgenoten kozen voor sports management, maar David verwacht met deze studie een breder toepasbare basis te vinden voor de periode na zijn basketballoopbaan. SEMO is gevestigd in Cape Girardeau in Missouri. Er wonen daar zo’n 80.000 mensen en er is niet veel te doen. Dat kende David al enigszins van Den Helder. Hij had daar al mee om leren gaan.
Na twee jaar spelen staat David aan de vooravond van zijn laatste jaar. Beide seizoenen kwam David tot bijna 10 minuten gemiddeld. Toch was zijn tweede jaar duidelijk beter. Naarmate het seizoen vorderde begon David steeds meer speeltijd te krijgen en werd hij de vaste eerste wissel. Ook waren de prestaties van het team een stuk beter dan het jaar ervoor. Van te voren werden de Redhawks ingeschat als een team dat als #7 zou eindigen in de Ohio Valley Conference. Dat werd uiteindelijk een #1 in het reguliere seizoen. Waar zijn twee beste senior teamgenoten (Teddy Washington Jr. en Rob Martin) zich in het Transfer Portal hebben gemeld, kiest David er heel bewust voor om in Cape Girardeau te blijven. (Inmiddels heeft Rob Martin een plek bij High Point gevonden)

In het evaluatiegesprek met de coach voelde David het vertrouwen. Ook ziet hij dat het te vaak voorkomt dat spelers geen nieuwe school vinden. Ook ziet hij dat een transfer regelmatig niet dié groei oplevert die men hoopt te vinden. Dat risico weegt voor David niet op tegen -bijvoorbeeld- een hogere NIL-vergoeding.
Ook vraagt een verhuizing naar een andere school op allerlei vlakken aanpassingen. Als senior zullen zijn kansen bij de Redhawks groot zijn dat hij een basisplaats krijgt en daardoor opvallende prestaties kan neerzetten.

Deze zomer heeft David geen summerschool. Hij komt in juni een viertal weken naar Nederland en laadt zich vooral op voor zijn laatste collegeseizoen. 

Als er het komende jaar geen gekke dingen gebeuren hoopt hij daarna van basketbal zijn werk te kunnen maken. Met alle ervaringen hebben David, zijn moeder Lavinia en broer Melvin dat wel verdiend! Niettemin zullen alle levenslessen en overwinningen op de tegenslagen hem voor zijn hele leven enorme mentale kracht hebben gegeven.