Dylan van Eyck – Iona Gaels, mei 2021

Dylan van Eyck stopt nog één extra jaar Pitino in zijn bagage voor zijn professionele toekomst

De 23-jarige, 2.06 m lange, Dylan van Eyck leek aan zijn laatste college jaar bezig. De senior forward van de Iona Gaels dacht dat hij komend seizoen op zoek mocht naar zijn eerste profcontract.
Totdat de NCAA anders besloot. Dankzij Corona krijgen spelers de mogelijkheid om nog een vijfde jaar competitie te spelen. Ook kunnen ze een transfer maken naar een andere school, zonder dat zij eerst een competitiejaar moeten overslaan. Dat leidde voor Dylan voor een verlenging van zijn verblijf bij Iona en dus een uitstel van de mogelijkheid om hem komend seizoen in een Europese competitie te kunnen zien spelen.

Dylan komt oorspronkelijk uit Boskoop. Zijn ouders komen beiden uit een sportieve familie. Aan moederskant voerde voetbal de boventoon. Het basketbal komt van zijn vaderskant. Opa Rudy wordt gezien als één van de beste spelers van Suriname en zijn vader Anthony basketbalde in de Nederlandse eredivisie.
Na vijf jaar Waddinxveen Flyers en vijf jaar Lokomotief Rijswijk en één jaar Basketbal Academie Limburg verhuisde Dylan naar de Verenigde Staten. Daar startte hij met een jaar bij Combine Academy in Atlanta, Georgia en twee jaar bij NorthEastern Oklahoma A&M College, een Junior College in Miami, Oklahoma. Bij de JuCo kwam hij gemiddeld bijna tot een double double (10 punten en 9,4 rebounds) en 2 blocks per wedstrijd.

In deze 2 seizoenen heeft Dylan veel aan zijn zelfvertrouwen kunnen werken. Hij kreeg de gevoelsmatige ruimte om fouten te maken en daarvan te leren met behulp van scouting en evaluatie. Ook leerde hij steeds beter improviseren en anticiperen.

Dylan wilde vervolgens bij een Mid-Majorschool terecht komen.
Er toonden zo’n 40 scholen interesse. Hij bezocht Cal Poly (dit seizoen 4-20, 1-15 Big West), Coppin State (9-13, 8-4 MEAC) en Morehead State (23-8, 16-3 Ohio State Valley) en had eigenlijk al voor een andere school getekend, toen de mogelijkheid kwam om bij Iona te gaan spelen. De headcoach van Iona was toen de enorm ervaren 62-jarige Tim Cluess. Deze man was dé reden om voor Iona te kiezen. Cluess heeft een uitstekende record van 297–131, bijna 70% winst. In 8 jaren Iona behaalde hij 5 keer het NCAA toernooi.

Toen Cluess na dat seizoen met pensioen ging kwam er geen jonge coach naar Iona, maar de vermaarde inmiddels 69-jarige coach Rick Pitino.
Voor de ontwikkeling van Dylan was deze wisseling van de wacht een uitstekende toevoeging.
Onder Cluess speelde Iona een zeer aanvallend gericht up-tempo spelletje; zolang we meer scoren dan onze tegenstander, winnen we. Dat gaf Dylan de kans om veel te werken aan zijn aanvallende kwaliteiten.

Pitino introduceerde een op verdediging gerichte filosofie, waarin het stoppen van de bal als speler en met het team de meeste aandacht heeft. Daarnaast speelt Iona nu een aanval dat gebaseerd is op het benutten van de Pick and Roll.

De komst van Pitino heeft niet alleen op tactisch vlak een grote meerwaarde voor Dylans ontwikkeling. Dylan is sterker geworden door een goede combinatie van krachttraining en proteïnerijke voeding. Hij heeft hard gewerkt aan zijn één tegen één verdediging. Zijn schot is sterk verbeterd en dankzij de vele gesprekken met Pitino over leiderschap is Dylan daar ook in gegroeid. Dylan laat dat bijvoorbeeld zien door in wedstrijden juist die extra pass te geven en de bal het werk te laten doen.

Tijdens enkele persconferenties roemt coach Pitino de werkmentaliteit en spelinzicht van Dylan. Dat toont het respect dat deze coach voor ‘onze’ Dylan heeft.
Door Pitino’s ervaring in zowel de NCAA (o.a. Kentucky, Louisville), Euroleague (Panathinaikos) als de NBA (Boston, New York) helpen Dylan ook enorm. Pitino heeft hem veel inzicht gegeven in de kwaliteiten die nodig zijn in het Europese basketbal. Ook heeft Pitino hem veel lessen buiten het basketbal geleerd. Daarnaast kan Dylan enorm genieten van de passie die Pitino zelfs op deze respectabele leeftijd nog uitstraalt.

Toen de mogelijkheid kwam om er nog een extra jaar aan vast te knopen heeft Dylan veel met Pitino en zijn ouders gesproken. De mogelijkheid om zich met zo’n gerenommeerde coach als Pitino verder door te ontwikkelen in combinatie met het behalen van een mastersdiploma gaven de doorslag. Het komende seizoen bieden hem unieke kansen die hij niet kan en mag laten liggen. Deze ervaringen geven hem een veel sterkere basis voor zowel zijn maatschappelijke als basketbaltoekomst.

Het wordt ongetwijfeld bikkelen: Pitino is veeleisend en een 2-jarige master in 1 jaar doen is niet niks.
Dylan heeft voor komend basketbalseizoen hoge verwachtingen. Hij heeft veel gewerkt aan zijn individuele aanvallende kwaliteiten, er komen enkele 5e jaars transfers bij het team en het wedstrijdschema ziet er nog interessanter uit dan zijn eerste 2 jaren.
Scholen van het niveau Kentucky, enkele wedstrijden in Madison Square Garden en een trip van 10 dagen naar Griekenland om tegen Griekse profteams te spelen! Die kans moet je pakken!

Het komende seizoen wil Dylan benutten om sneller, atletischer en sterker worden.

Maar eerst gaat Dylan nog voor een andere uitdaging. Hij wil zich in de nationale selectie 3×3 spelen. Na bij de U23 al een keer 4e van de wereld te zijn geworden, behoort hij nu tot de laatste 8 spelers. Natuurlijk zijn de andere spelers al even bij elkaar en hebben die een behoorlijke indruk gemaakt tijdens de al gespeelde toernooien. Maar wat zou het gaaf zijn om op de Olympische Spelen te staan!

Als advies voor talent dat nog aan het begin van een mooie basketbalreis staat benadrukt Dylan dat veel uren maken enorm belangrijk is. Zijn motto is dan ook: elke dag 1% beter.

Een andere tip is om je sterke punten goed te kennen en die zoveel mogelijk in te zetten in je spel.
Dylan is blij dat hij met goede coaches heeft kunnen werken in Nederland: Cobbe van der Vuurst de Vries, Koen van Gerwen, Radenko Varagic en Hylke van der Zweep gaven hem een goede basis voor zijn vervolg in de VS.
Maar het meeste dankbaar is hij voor zijn ouders die hem in zijn periode bij Lokomotief 5 keer per week van en naar Rijswijk reden.