Pre Draft 2024-ervaringen van Tristan Enaruna

Tristan Enaruna is op ontdekkingsreis door de VS en leert de weg kennen naar zijn volgende landingsplek. Hij verliet onlangs de Cleveland State Vikings en de NCAA. Het volgende doel is een contract bij een NBA-team.
Hij is daarin niet de enige Nederlandse speler, want ook Jesse Edwards, Quinten Post en Malevy Leons volgen een zelfde ontdekkingsreis.
Voor het Nederlandse basketbal is dit een niet eerder gekende luxe.
Ik was nieuwsgierig hoe zo’n reis verloopt en benaderde Tristan Enaruna met een aantal vragen. Tussen alle etappes door maakte hij tijd om die vragen te beantwoorden.
Met dit inkijkje in de reis naar de NBA Draft op 26 en 27 juni hoop ik dat de basketbalvolgers in Nederland wat meer inzicht krijgen in het gehele proces. Maar ook de manier waarop Tristan dit beleeft.

Hieronder de Q&A met Tristan Enaruna
Waar ben je op het moment dat je deze tekst schrijft?
Waarom ben je daar?

Ik ben op het moment in Phoenix, Arizona, veel aan het trainen met jongens van dezelfde agency (Octagon) die ook voor de draft gaan. Octagon heeft hier connecties met trainers en strength & conditioning coaches en via hen ben ik hierheen gekomen zodat ik goed bezig kan blijven en mezelf aan kan blijven scherpen terwijl mijn “Pre-Draft” proces zichzelf uitpakt.

Je startte je weg naar de NBA Draft met een deelname aan het Portsmouth Invitational Tournament. Hoe was het om daar met Jesse en Malevy te zijn?
Het was heel leuk om Jesse en Melly daar te zien! Ten eerste omdat ik het geweldig vind om te zien dat zij zichzelf ook in een hele goeie positie aan het zetten zijn om hun prof-carrière te starten, maar ook natuurlijk vanwege onze achtergrond bij de jeugd van Apollo. Het was toch wel speciaal om te realiseren dat we met z’n drieën op het veld stonden bij de PIT.

Je hebt daar ongetwijfeld niet alleen maar wedstrijden gespeeld. Hoe ziet een programma van zo’n event eruit? Je wordt met spelers in een team gestopt waar je nog nooit mee hebt gespeeld. Hoe gaan coaches daar mee om?
Het programma van Portsmouth was vrij eenvoudig. De teams waren een aantal dagen van tevoren bekend gemaakt op social media en de PIT website. We begonnen de eerste dag met een physical circuit waar we verschillende tests deden om het atletisch vermogen van spelers te meten, daarna had ik een snelle training met mijn teamgenoten waarin we een paar simpele plays hebben doorgelopen, aanvallend en verdedigend. De volgende dag hadden we al gelijk de eerste wedstrijd dus er was niet heel veel tijd om voor te bereiden. Onze coaches lieten ons daarom veel vrij spelen en vertrouwden erop dat we met onze ervaring goed genoeg teamspel konden spelen. Als speler kan het wel lastig zijn om met jongens te spelen waarmee je dat nooit hebt gedaan natuurlijk omdat je niet weet wat hun goede of slechte kwaliteiten zijn en het duurt soms even om aan elkaar te wennen. Daarnaast was het ook een evenement waarin iedereen zichzelf individueel wilde bewijzen. Maar gelukkig had ons team daar niet al te veel moeite mee, lukte het ons om goed samen te spelen en alle 3 de wedstrijden te winnen.

Je won met je team het toernooi. Hoe werd dat gevierd? Welke teamgenoten had je de meeste klik mee?
Het was leuk om te winnen. Zoals ik zei is iedereen daar eigenlijk om zichzelf te bewijzen en aan scouts te laten zien wat ze individueel kunnen. Ik denk dat dat stiekem wel de prioriteit is voor iedereen, maar een deel daarvan is ook laten zien dat je weet hoe je moet winnen, en dat betekent om soms de juiste play te maken in plaats van de mooiste. Bijvoorbeeld een moeilijke rebound te pakken, 1 tegen 1 je man goed verdedigen, communiceren, een schot op te geven omdat je teamgenoot open staat voor een beter schot etc. Ik was blij dat niemand in het team teveel in hun eigen spel zaten maar ook gewoon wilde winnen. Ik kon het goed vinden met de meeste jongens in mijn team, vooral Tolu Smith (Center van Mississippi State), die ook mijn kamergenoot was.

Je werd uitgeroepen tot MVP van het toernooi. Hoe voelde dat? Welke redenen gaf men om je als meest waardevolle speler uit te roepen? Welke feedback kreeg je? Van wie kreeg je de voor jou belangrijkste tip en compliment? Welke waardevolle contacten heb je daar kunnen leggen?
Ik was erg blij met de MVP award omdat dat één van mijn specifieke doelen was. Voor mij betekende dat een statement maken en mijn voet tussen de deur steken bij NBA teams; laten weten dat ik er ben. Ik denk dat ik daar een compleet spel heb kunnen laten zien. Van passen tot schieten, dribbelen, verdedigen en afmaken rond de basket. Dat is wat vrijwel elk team waar ik mee heb gesproken heel interessant vond aan mijn spel, versatility. Op meerdere vlakken effectief kunnen zijn. Ik denk dat dit ook de reden is geweest, in combinatie met de winst van het toernooi, dat ik verkozen was als beste speler. Verder was de feedback van de teams heel positief. Volgens hen heb ik de ideale combinatie van skillset en size voor een moderne NBA-wing, de punten die voor mij belangrijk zijn om aan te werken zijn sterker worden, op een consistent level driepunters kunnen raken en hongerig blijven om door te blijven groeien als basketballer want op het volgende niveau zal mijn succes afhankelijk zijn van hoe hard ik er voor werk, en hoeveel ik er zelf in geloof.

Je kreeg geen uitnodiging voor de Draft Combine. Dat betekende dat je je eigen individuele programma moest starten. Hoe zag dat er uit? Op welke vlakken heb je in die fase jezelf verbeterd? Welke bevestiging kreeg je van je kwaliteiten en welke verbeterpunten heb je aan kunnen werken?
Door middel van mijn Portsmouth prestatie en afgelopen seizoen, had ik een uitnodiging gekregen voor het G-League Elite Camp. Dit was ook een hele unieke ervaring waar je weer jezelf in de kijker probeert te spelen tijdens fysieke tests, shooting drills en scrimmages. Daarnaast waren teams continu spelers aan het interviewen in het hotel, zoals dat ook bij de PIT gebeurde. Jammer genoeg was mijn prestatie bij het Elite Camp niet sterk genoeg voor een NBA Combine uitnodiging, maar ik heb wel de mogelijkheid gehad om met meer teams kennis te maken. Na het kamp ben ik met mijn agent gaan praten en hebben wij een soort trainingsplan samengesteld zodat ik bezig kan blijven en met verschillende jongens intensief kan trainen. Dat begon in Cleveland, bij mijn University, waar ik een aantal sessies heb gepakt met een professionele shooting coach en mijn eigen strength & conditioning coach. Later ben ik naar Phoenix gevlogen om dit door te zetten. Ik ben nu veel bezig om in-shape te blijven en mijn skills scherp te houden zodat ik mijn best kan laten zien in de workouts met NBA-teams.

Ik hoorde dat je een behoorlijk aantal NBA-teams gaat bezoeken. Dat betekent veel reizen en hard werken, neem ik aan. Vraagt het veel om iedere keer de beste versie van jezelf te laten zien?
Ik heb mezelf ondertussen vrij goed op de radar kunnen zetten. Ik heb op het moment met 25 teams geïnterviewd, met 4 teams getraind en er staan nog een tiental workouts gepland voor de aankomende weken. Het hele proces is vrij vermoeiend, soms vlieg ik binnen een aantal dagen naar meerdere steden en heb ik weinig tijd om goed te herstellen, en je hebt natuurlijk de druk om steeds de beste versie van jezelf te laten zien. Maar voor deze kansen heb ik jarenlang getraind, gebeden, en gedroomd dus ik geen tijd heb om moe te zijn. Het is bovendien geweldig dat ik dit allemaal mee mag maken.

Geven ze aan wat ze in je zoeken en waarom ze je -dus- uitgenodigd hebben?
Teams kennen de spelers die ze uitnodigen voor workouts heel goed. Ze hebben je hoogstwaarschijnlijk al meerdere seizoenen gevolgd en hebben genoeg notities over je. Soms weten ze dingen van je waar je geen idee van hebt hoe ze aan die informatie zijn gekomen! Wat ik daarmee probeer te zeggen is dat ze weten waar je goed in bent, en ze vaak niet per se in de workouts willen zien waar je goed in bent. Ze willen vaak de “intangibles” zien hoe hard je gaat, lichaamstaal, of je communiceert met je teamgenoten en hoe je dat doet, of je verdedigt, op loose balls duikt… Elk team heeft al een superster die ze miljoenen betalen om highlights te maken en te scoren, en voor de 95% van spelers die ze mogelijk een kans willen geven willen ze simpelweg zien of jij een goede aanvullende speler kan zijn voor hen. Die kan doen wat er gevraagd wordt.

Merk je ook per NBA-organisatie een andere aanpak? Waar zitten dan de overeenkomsten en verschillen? Hoe wordt er voor je gezorgd? Kwaliteit hotels, introductie, begeleiding motoriek- en krachttraining, massage, herstelbegeleiding, specialiteitentraining, mentale begeleiding, kennismaking met belangrijke spelers van het NBA-team, gesprekken met GM’s en Directors of Player Development.
De workouts zijn vaak op vergelijkbare wijze opgezet en je krijgt bij aankomst een schema waar alle tijden en belangrijke informatie op staan. De workout zelf begint met fysieke metingen, en daarna ga je het veld op. Je bent dan met 5 andere uitgenodigde spelers, dus met z’n zessen, Je doet dan verschillende drills zoals shooting drills, 1 tegen 1, en heel veel 3 tegen 3 waarin ze je vanuit diverse situaties laten spelen. Alles wordt vergoed, dus vliegtickets, hoge kwaliteit hotels, eten, en je kan na de workout gebruikmaken van hun herstel faciliteiten.
Vaak vlieg je snel na de workout alweer ergens anders heen dus dat hangt allemaal af van hoeveel tijd je hebt. Je hebt vaak 1 persoon van de staff die als een soort directe contactpersoon werkt als je vragen hebt of iets anders nodig hebt. Verder leer je wel wat mensen kennen van de front office maar je krijgt niet per se een hele kennismaking met iedereen. Het gaat allemaal vrij snel.

Welke ervaring(en) zal je nog lang als gave, indrukwekkende herinnering blijven meedragen?
Ik denk niet dat er per se een specifieke ervaring is die ik zal meedragen, ten minste tot nu toe. Maar ik denk dat het gehele plaatje een mooie herinnering zal blijven voor een lange tijd. De verschillende steden die je ziet, mensen die je leert kennen, en de workouts zelf natuurlijk. Dat is natuurlijk niet iets wat iedereen kan zeggen, en als bonus ben ik ook nog eens flink wat frequent flyer miles aan het opsparen bij verschillende airlines hahaha.

Op 26 en 27 juni zal de Draft plaatsvinden.
Hoe ziet je agenda er tot dat moment uit?
Ik zal de aankomende paar weken richting de Draft veel gaan reizen van de ene workout naar de andere en als er dan een vrije dag of twee tussen zit dan zal ik mijn rust goed pakken. Ook zal ik veel tijd besteden om mijn mentale rust te behouden want het is nogal een proces!