Hidde Roessink – Kansas City Roos, dec 2022

Hidde Roessink start met nieuwe loopbaan in VS

Veel jonge basketballers dromen van een leven als profbasketballer. Het liefst met een plek in de NBA.
In eerdere interviews kwam het beleven van de ‘downs’ tijdens de ontwikkeling van een basketballoopbaan met regelmaat voorbij. Die werken vaak fysiek, maar nog vaker mentaal door.
Yannick Franke sprak over de lange donkere en eenzame winterdagen bij zijn eerste buitenlandse clubs in Finland en het uitblijven van salaris in Kroatië. Joey van Zegeren over zijn revalidatie tijdens zijn eerste profjaar in Litouwen.
In dit seizoen zijn er al enkele Nederlanders in de NCAA geblesseerd geraakt. Rienk Mast is net terug en het lijkt niet lang te duren voordat ook Quinten Post (Boston College) weer terug is. Ik schrok best even toen Rienk een blessure bleek te hebben. Want het eerste seizoen bij Bradley zal ongetwijfeld zijn geduld op de proef hebben gesteld. Rienk scoorde in zijn tweede wedstrijd al weer een double double en lijkt de lijn van het vorige seizoen voort te zetten.
De twee oud-Landstedetalenten Jonas Visser (San Francisco) en Kevin Schutte (Incarnate Word) hebben dit seizoen nog geen speeltijd gezien, terwijl ze wel op het roster staan van hun team. Dat moet een enorme teleurstelling zijn, want daarvoor zijn ze vast niet naar de VS gegaan. Natuurlijk hoop je erop om als een betere basketballer terug te komen, maar als dat dan niet lukt dan is er altijd nog de opbrengst van een maatschappelijke opleiding. Want dat zit bij het pakket in de NCAA inbegrepen.

Ook mogen we de situaties van o.a. Jamie Bergens (Drexel) en Tristan Enaruna (Cleveland State) niet vergeten. Jamie speelt eindelijk en krijgt al vroeg in het seizoen complimenten van zijn coach. Dat moet erg lekker zijn na twee seizoenen vooral de bank warm te hebben gehouden. Dat fleurt zijn humeur ongetwijfeld op!
Tristan Enaruna is aan zijn derde school in de NCAA toe. Hij wisselde mooie en mindere periodes af bij Top25-scholen (Kansas en Iowa State) en is nu een trapje lager in de D1 uitstekend aan het seizoen begonnen.

Tussen fijne roes en verbijten van pijn
Het verhaal van Hidde Roessink past goed in het rijtje verhalen waarin van ‘downs’ sprake is. Jarenlang leek de basketbaldroom steeds dichterbij te komen. Een knieblessure zorgde er voor dat deze droom een ander gezicht kreeg.

Dat ging letterlijk met bloed, zweet en tranen. En nu de ene droom is losgelaten, gloort er dankzij zijn positie als oud-basketballer een nieuwe droom: arts worden in de VS.

Misschien wel om als arts én oud-basketballer zijn eigen lessen te kunnen delen met andere geblesseerde basketballers. Dat zijn harde lessen, die op die manier toch nog ergens goed voor kunnen zijn. Want zelf basketballen lijkt op dit moment ver weg.

Hidde stond vorig jaar nog op het roster bij de Kangaroos van de Universiteit van Missouri Kansas City. Het seizoen 20/21 speelde hij in 5 wedstrijden in totaal 73 minuten.

De Arnhemmer begon met basketballen bij Arnhem Eagles. Daar speelde hij samen met Jacco Fritz in de Topklasse U12 van Rayon Oost. Vervolgens ging hij naar de jeugd van het Nijmeegse Matrixx Magixx, waarvan de heren in de eredivisie speelden. De volgende stap was naar SPM Shoeters in Den Bosch. Daar werd hij in het tweede jaar U16 Nederlands Kampioen en werd hij geselecteerd voor het Nederlands Team U16. Hij ging echter niet naar het EK.
Dat was achteraf gezien het begin van de ellende. Tijdens een training viel er iemand tegen zijn knie en daardoor draaide de knieschijf uit de kom en werd hij op enkele kleine botbreuken getrakteerd. De teleurstelling van de blessure was een beste klap. Basketbal was opeens minder leuk geworden en Hidde moest zijn energie op zijn herstel richten. Het spelletje waar hij zo veel plezier in had, mocht hij even niet spelen.
Basketbalcoach Chris Stomp verleidde Hidde om na zijn herstel bij Dreamfield Dolphins in de eerste divisie te komen spelen. Het team promoveerde naar de promotiedivisie en Hidde vond zijn plezier in het spelletje terug. Dat deed zijn prestatie goed en daardoor viel hij op bij Geert Hammink, die ook uit de omgeving Arnhem komt.

Hammink werd coach van de Dutch Windmills in Dordrecht, een nieuwe club in de heren eredivisie. Hij vroeg Hidde om in Dordrecht te gaan spelen. Dat leek een mooi idee!

Hidde had net zijn VWO-diploma gehaald en zijn enige tijdsbesteding was basketballen. Dat was enorm wennen. Je hebt jarenlang het basketballen gecombineerd met het volgen van lessen op school. Opeens was er ‘niks dan alleen basketbal’ en hij zat ook nog eens Dordrecht, waar hij nog niemand kende. Hidde had af en toe het gevoel dat hij de hele dag aan het wachten was op een training of een wedstrijd. Dan kom je jezelf wel tegen.
Hidde: ‘Ik denk dat de coaches niet zo door hadden wat die verveling met me deed. Voor mij was het allemaal nieuw en het was een zoektocht om daarmee om te leren gaan. Mijn ambitie om NBA te spelen was er nog steeds. En ook het studeren trok me. Dus ben ik met Geert in gesprek gegaan en heb ik hem mijn wens verteld om naar de NCAA te gaan. Geert gaf aan dat Hidde dan meer beeldmateriaal moest hebben. Daarvoor is Hidde wedstrijden bij het DTL team van de Windmills gaan spelen. Met dat beeldmateriaal is Geert toen zijn netwerk van Amerikaanse Colleges en Universiteiten gaan benutten. Ik kreeg een aardig aantal ‘offers’ en heb uiteindelijk twee scholen bezocht: Oklahoma State Cowboys en Valparaiso Beacons. (Bij de laatste school speelde Shane Hammink en spelen nu de Nederlanders Jerome Palm en Ibrahim Bayu)

Hidde vervolgt: ‘Ik was enorm onder de indruk van de randvoorwaarden op die scholen. Toch heb ik geprobeerd daar doorheen te prikken, want zo’n school probeert zich natuurlijk goed te verkopen. Ik koos uiteindelijk voor Oklahoma State. Die school speelt in de hoog aangeschreven Big 12 Conference. Als ik het daar niet red, kan ik altijd nog lager. Dus het kon nooit een verkeerde keuze zijn. In de eerste trainingen bleek al gauw dat mijn teamgenoten een stuk atletischer waren dan ik. Maar ik kreeg wel direct veel speeltijd. Totdat er een speler tegen mijn knie viel en die het weer begaf.’

Hidde kreeg in november en december bijna 10 minuten gemiddeld. Dat is voor een freshman heel netjes. De medische begeleiding van de Cowboys dacht dat er sprake was van een botkneuzing. Dat gaf geen aanleiding voor nader onderzoek en de verwachting was dat Hidde wel snel weer inzetbaar zou zijn. Hidde voelde dat als extra druk. Hij sloeg een aantal wedstrijden over en ging daarna weer spelen. Maar zijn knie voelde eigenlijk nog steeds niet goed. Daardoor speelde hij niet lekker en zag hij zijn speeltijd slinken.
De headcoach schonk er weinig aandacht aan en was voornamelijk gericht op zijn team en minder op individuele spelers. Het team was in de periode van december tot maart 8-14, na een 7-0 start. Hidde voelde vooral betrokkenheid bij één van de assistenten.

Hidde: ‘Ik was een schim van mijzelf. Mijn knie zat me echt in de weg. Achteraf had ik aan de bel moeten trekken en een MRI moeten laten doen. Maar ik was er net, het was voor mij een nieuwe omgeving en ik was nog jong (18). De medische staf voelde de druk van de coach en wilde mij zo snel mogelijk weer terug op het veld hebben. Geef dan maar eens tegengas!’

Aan het eind van het seizoen voelde Hidde zich wel steeds wat beter. Toch steeg de hoeveelheid speelminuten niet erg. De Cowboys konden zich plaatsen voor March Madness en daar wilde Hidde natuurlijk bij zijn. Door Covid ging dat feest niet door.

Hidde besloot om in het Transfer Portal te stappen. Hij had het gevoel dat zijn coach het vertrouwen in hem kwijt was. Gelukkig was er een mooi aantal scholen geïnteresseerd.
In de zomerperiode was hij in Nederland en trainde veel met Yarick Brussen onder begeleiding van Chris Stomp. Ze trainden vooral specifiek gericht op basketbal en kracht. Daarin schonken ze geen extra aandacht aan het herstel en versterken van zijn knie. Hidde voelde zich goed in shape toen hij naar zijn nieuwe school vertrok. Er was dus geen reden om zich zorgen te maken.

Roessink naar de Roos
Door Covid kon hij geen enkele school bezoeken. Het goede gesprek met coach Donlon
trok Hidde over de streep. Hidde: ‘Donlon had heel goed research gedaan en wist me te overtuigen met zijn plannen. Hij had een uitstekend verhaal over hoe hij me in wilde zetten en beter kon maken en dat gaf veel vertrouwen. Toen ik in Kansas City bij het team aansloot, maakte ik langzaam maar zeker een hele andere man mee.
Dat leidde ertoe dat de fysio pusherig werd om mij weer in het veld te krijgen. Dus deed hij dezelfde diagnose als bij de Cowboys. De coach hamerde echt op een snelle terugkomst. Het voelde niet zo slecht als de 1e keer, dus volgde Hidde het advies van de fysio. Hij stond weer te snel in het veld en verdraaide 2 weken daarna weer zijn knie. Toen het begon seizoen voelde de knie nog niet goed genoeg. Toch ging Hidde door met trainen en spelen. Na enkele weken was er een roadtrip van 2 wedstrijden in korte tijd. Tijdens de tweede wedstrijd zakte Hidde zomaar door zijn knie. Het ging niet meer.

Gelukkig was er net een nieuwe fysio. Die nam de blessure serieus en pakte door. Eindelijk kreeg Hidde een MRI. De knieschijf en het kraakbeen bleken door al die voorvallen fors beschadigd. Het slechte been was een stuk dunner dan het goede been. Wat als hij wel een goede begeleiding had gehad?

Toen koos men om een MACI-operatie uit te voeren. Dat is een operatie in twee delen. In het eerste deel wordt er een stuk kraakbeen uit de knie gehaald en op kweek gezet, zodat het kraakbeen groeit. Daarna wordt de knie open gemaakt. De knieschijf is toen bijgeschaafd en het nieuwe kraakbeen wordt teruggeplaatst. (meer hierover: MACI Surgery Recovery: Hidde’s Story | Children’s Mercy Kansas City (childrensmercy.org))
Na de operatie lag Hidde veel in bed met een machine en gaandeweg mocht hij steeds meer bewegen. Het gehele proces nam een volledig seizoen in beslag. In april was Hidde weer klaar om te basketballen. Dat ging wel weer goed. Maar na een paar trainingen reageerde zijn knie toch weer: hij werd dik. Die zwelling bleef lang aanwezig en in de maand dat hij weer in Nederland was kon hij eigenlijk niets doen. Toen hij weer in de VS was heeft hij een MRI laten maken. Er bleek een flap van het kraakbeen los te te zitten. De chirurgen waren het niet met elkaar eens over de behandeling; schoonmaken of nog eens opereren. Men besloot om eerst de knie schoon te maken.

Toen stuurden de Roos coach Donlon weg. De nieuwe coach is Marvin Menzies.

Hij kende Hidde niet en aangezien er niet veel beelden zijn van een ‘fitte Hidde’, was er geen garantie op een plek in de selectie. Het was ook maar de vraag of Hidde fysiek gezien wel zou kunnen spelen. Hidde dacht dat daar nog wel sprake van zou zijn. Hij moest eerst nog een operatie doen. Dat schoonmaken had niet het gewenste effect. Tussentijds heeft Hidde nog even een transfer overwogen, maar als je niet fit bent is dat geen verstandige optie.

Op dit moment is het ca 3 maanden na de operatie. Er is heel weinig verbetering. Er moet echt wel veel gebeuren. Zelfs traplopen is nu al lastig. Een volgende operatie is een optie, maar inmiddels heeft Hidde 4 jaar niet gespeeld. De kans op een mooie basketballoopbaan is minimaal, dus heeft Hidde zijn bakens inmiddels verzet.

Hidde: ‘Ik heb mij nu gericht op een studie om dokter te worden. Daar moet ik goede cijfers voor hebben en met van artsen en chirurgen meelopen. Daarnaast doe ik vrijwilligerswerk als hulpverlener bij daklozen. Dat is goed voor mijn opleidingskansen. Coach Menzies is, ondanks mijn beperkte herstelkansen, erg behulpzaam. Hij benut zijn relatienetwerk om met medici mee te mogen lopen en mijn kans op een medische studie te vergroten. Ik ben bijna klaar met mijn Bachelor-opleiding. Verder draai ik nog mee bij het team om mijn scholarship te behouden. Ik zie mezelf geen coach worden, maar ik wil basketbal nog niet helemaal los laten. Als ik arts wil worden dan ben ik nog wel even aan het studeren. Dat wil ik in de VS gaan doen. Mijn vriendin woont ook hier en ik hoop dat ik de kans krijg om die studie te mogen starten. Wellicht moet ik daarvoor een dubbele nationaliteit aanvragen. We gaan het zien!’

Andere spelers helpen met pijnlijke lessen

Hidde hoopt met zijn verhaal andere Nederlandse spelers die hun droom najagen te helpen. Allereerst is het belangrijk om zuinig te zijn op je lichaam en als je twijfelt voor jezelf op te komen. Dat is best moeilijk, want je wilt het iedereen om je heen naar het zin maken. Maar bedenk vooral dat je je hele leven met je lijf moet en dat je basketballoopbaan niet afhangt van een paar maanden revalideren. Want wat is een aantal maanden op een loopbaan van 15 tot 20 jaar?

De andere les is dat je goed moet kijken naar hoe de mensen in elkaar zitten die je rekruteren. Kijk niet alleen naar de basketbalaspecten, maar ook naar de menselijke kant. In ieder loopbaan kom je goede en minder goede periodes tegen. In de minder goede periodes kom je er pas achter hoe ze echt in elkaar zitten. Of je nou teleurgesteld bent omdat je niet het gevoel krijgt een echte kans te krijgen of een blessure krijgt, maak het van te voren bespreekbaar.

Als er mensen zijn die daar met Hidde over praten, dan is hij daartoe bereid. Als hij daardoor één extra speler kan helpen aan een mooie loopbaan is dat al een mooie winst.