Jerome Palm en Jonas Visser: Hollandse hoge heren in Honolulu

Het gebeurt niet vaak dat er een Nederlandse basketballer op Hawaï speelt. Dat er twee Nederlanders van 2.08 meter lengte op de eilanden groep op zo’n 5½ uur vliegen van LA spelen maakt de zeldzaamheid nog groter.
Jerome Palm speelt bij het division 1-team van de HawaÏ Rainbow Warriors, dat in de Big West Conference speelt.
Op nog geen 10 minuten rijden speelt Jonas Visser bij de Hawaï Pacific Sharks dat in de Pacific West Conference van de division 2 speelt.
Beide spelers spelen hun laatste jaar in een NCAA-competitie. Een goede reden om ze speciale aandacht te geven.

Op 27 november stond het Nederlandse tweetal tegen elkaar op het veld voor het officieuze kampioenschap van Hawaï in Honolulu: The Battle of the Island.
De laatste vier ontmoetingen tussen de Rainbow Warriors en de Sharks werden met een gemiddelde van 29,5 punten gewonnen door de Warriors. Dit keer was het een heel andere situatie. De Sharks mochten de hele wedstrijd aan een overwinning ruiken, maar delfden maar net het onderspit: 67-63.
Jonas Visser is één van de belangrijke steunpilaren van coach Jesse Nakanishi. Hij krijgt bijna 30 minuten gemiddeld.
Jerome Palm heeft vooralsnog een wat meer bescheiden rol met gemiddeld 12 minuten. Het is duidelijk dat hij zijn plek nog moet bevechten. Met gemiddeld 3,4 punten en 3,8 rebounds is er nog werk aan de winkel en is Jerome vastberaden een stijgende lijn neer te zetten.

Wie zijn Jonas en Jerome?
Jonas Visser kwam in Nederland uit voor de jeugd van Landstede Zwolle. De 2.08 meter lange center startte zijn studententijd bij de San Francisco Dons. Na een verblijf van drie jaar verhuisde hij naar de Southern Nazarene Crimson Storm, een school in Oklahoma. Daarmee deed Jonas een stapje terug naar de Division 2 en kwam hij na een tegenvallend seizoen bij de Dons weer aan spelen toe. Zijn speeltijd was van ruim 240 minuten naar 10 minuten geslonken in zijn juniorjaar geen situatie om blij van te worden. Bij de Crimson Tide speelde hij 525 minuten en heeft Jonas flink was wedstrijdervaring bijgetankt.
Jerome Palm volgde een andere weg dan Jonas. De eerste twee jaren in de VS speelde hij bij een junior college; eerst bij Daytona State en daarna bij Hillsborough. Vervolgens maakte hij de overstap naar de NCAA D1 en werd hij onderdeel van de Valparaiso Beacons. Daar speelde hij twee seizoenen. Het eerste seizoen verliep redelijk en kwam hij tot 312 minuten. Jammer genoeg kon hij dat in zijn tweede jaar niet uitbouwen en halveerde zijn speeltijd.

Genieten van unieke situatie
De Hollandse Hawaiianen genieten met volle teugen van hun nieuwe omgeving. Jonas lacht: “We trainen twee keer per dag. Wat is er lekkerder dan herstellen in de zee bij een zomerse temperatuur.”
Jerome voegt daar later aan toe: “Ik heb mijn lange broeken nog niet in mijn handen gehad en leef alleen maar in een korte broek. We hebben straks Thanksgiving en dat zal de eerste keer zijn dat ik een lange broek zal dragen. Dat zal wel even wennen en warm zijn.”
De uitwedstrijden worden vaak in series gespeeld. Het team maakt de vliegreis naar het vasteland en speelt daar dan enkele wedstrijden op een rij. Doordat je best een flink tijdsverschil moet overbruggen is dat best wennen. Dat hoort nu eenmaal bij het spelen bij een team van Hawaï.
De universiteiten op Hawaï kenmerken zich door een groot aandeel studenten die van de Westkust van de VS komen en de eilandengroep als een mooie plek voor hun studie zien. Dat zie je ook in de teams terug. Jonas heeft vier teamgenoten van Hawaï en Jerome komt maar tot één. Daarentegen heeft Jerome wel twee Nederlandstaligen in zijn team: de oud-U20 international Jacopo van der Knaap en de Antwerpenaar Osahon Obasohan. De rest van de spelers komen deels van de VS, maar er is ook een grote groep spelers uit andere landen. Zo speelt Jonas met een teamgenoot uit Slovenië, Servië en Australië. Ook speelt hij met iemand met een Nederlandse achternaam: Kemp van Es uit Arizona.
Bij Jerome is het nog internationaler: Nieuw Zeeland, Litouwen, twee uit Japan en twee uit Australië. Jacopo van der Knaap heeft naast zijn Nederlandse ook nog een Italiaans paspoort.

Jerome: “Ik deel een appartement in de wijk Waikiki met mijn vriendin. Het is erg fijn om dit samen te delen. Doordat we op de 27e verdieping wonen kijken we ver over het eiland en de zee uit. Dat is een fantastisch plaatje! Mijn keuze om hier te komen werd pas laat genomen. Ik wist niet zeker of ik nog een extra jaar had en kreeg pas in juli een positief bericht van de NCAA. Ik was al wel het transfer portal ingestapt en er was best veel belangstelling, maar ik kon nog nergens op ingaan. Ik heb het hier goed naar mijn zin. Je hebt geen idee dat je in één van de Verenigde Staten zit. Het is hier zo anders dan op het vasteland! Deze ervaring nemen ze me niet meer af!
Mijn concurrent op mijn positie is al de hele zomer hier. Dus heb ik een achterstand in te halen. Ik begin steeds meer mijn plek te vinden in de aanpak van de coaches. Ik ben een perfectionist en niet snel tevreden. Dat gaat me hopelijk helpen om beter te blijven worden en steeds meer mijn plek in het veld te verdienen. Waar ik wel aan moet wennen is dat mijn lessen in de avond zijn en ik overdag mijn trainingen op het veld en in het krachthonk heb. Dat is een ritme dat ik nog niet kende.”

Jonas vertelt dat hij al eerder in contact was met coach Nakanishi. Toch koos hij toen voor Southern Nazarene. Na een jaar in een toch wel wat saaie omgeving koos hij ervoor om de overstap te maken. De saaie omgeving zorgde er wel voor dat je als team hecht wordt en veel met elkaar omgaat. Hawaï is echt wel een stuk mooier en leuker!
Hij merkt dat Nakanishi om hem geeft als mens en als speler. In San Francisco werd het toch meer als een business gevoeld. Jonas is co-captain in het team. Dat was nog een serieuze aangelegenheid, omdat er vijf spelers hun vinger op hadden gestoken. Er volgde een echt sollicitatiegesprek en daarna mochten de coaches en spelers stemmen. Men verwacht van mij dat ik het goede voorbeeld geef en de vocale leider van het team ben. Ook ben ik een verlengstuk van de coachingstaf in het veld.
Natuurlijk zijn de faciliteiten op een D2-school wat minder, maar Jonas zit lekker in zijn vel. De sporthal geeft ruimte voor ongeveer 500 man. Die zit meestal vol en dat geeft een hele goede sfeer. De campus zit wat ver van de sporthal af en daardoor ben je voor het eten wat meer op jezelf aangewezen. Dus kiest hij ervoor om zelf te koken. Ik deel een appartement met drie teamgenoten en heb daar een eigen kamer. Dat is een prima situatie. Het weer helpt wel mee: je bent daardoor best veel buiten. Ik heb niet veel vakken te volgen en daardoor ook veel vrije tijd. Dus heb ik tijd genoeg om de omgeving te verkennen en daarvan te genieten.

Onderling treffen met spannend verloop
Op 27 november vond de ‘Battle of the Island’ plaats. De Rainbow Warriors hadden vlak daarvoor goed partij gegeven aan de #10 North Carolina Tar Heels die voor de Maui Invitational op Hawaï waren. Voor bijna 9000 toeschouwers kon de achterstand tot 41-36 beperkt blijven. Daarna was een 17-3 run de nekslag voor een spannende wedstrijd en werd er uiteindelijk met 87-69 verloren.
Vier dagen later kwamen de Sharks op bezoek. In tegenstelling tot de vier voorgaande jaren werd dat geen walkover.
Jonas maakte de eerste vier punten van de wedstrijd en de Sharks pakten een 14-7 voorsprong. Uit de tweede verdedigende rebound van Jerome schoten de Rainbow Warriors een driepunter de stand naar een eerste voorsprong: 14-16. Jonas schoot zijn team naar 26-25 en 28-25 en even later was het verschil zelfs opgelopen naar 34-25. Jonas zette met een rake lay-up de ruststand van 38-33 op het scorebord. Jerome stond toen al op 5 rebounds en 1 assist.
In de eerste zes minuten draaiden de Rainbow Warriors de stand om naar 40-48. Het duurde tot drie minuten voor tijd voordat de Sharks weer binnen schootsafstand kwamen: 59-61. Met iets meer dan een halve minuut te spelen scoorde Jonas 61-62 en begon de spanning op te lopen. De Hawaï-coach Eran Ganot zal ongetwijfeld zijn spelers nog even gewezen hebben op zijn thema ‘Fear none but respect all’. De Sharks maakten drie fouten en uit de zes vrije worpen scoorden de Hawaï Rainbow Warriors maar liefst vijf keer. De score van Jonas in de laatste fase was het enige wat de Hawaï Pacific Sharks daartegenover konden stellen. De Rainbow Warriors kwamen met de schrik vrij en wonnen met 67-63.
Jonas had een belangrijk aandeel in de score van de Sharks. Hij scoorde 14 punten en pakte 8 rebounds. Jerome kwam tot 6 rebounds en 1 block.

Door hun ontmoeting op het veld in Honolulu hebben de Nederlanders elkaar voor de eerste keer bewust ontmoet. Hoewel het basketbalseizoen best druk is, zoeken ze elkaar wellicht nog eens op. Het is altijd leuk om samen ervaringen in het Nederlands uit te wisselen. Als ze later in Nederland zijn delen ze voor altijd de ervaring om als Nederlandse basketbalstudent op Hawaï te hebben gezeten. De Nederlandse band op Hawaï wordt dan een HawaÏaanse band in Nederland.
Als basketballer kun je op speciale plekken terechtkomen. Wat Jerome en Jonas betreft is HawaÏ niet de laatste stop. Ze zouden na dit seizoen graag als profbasketballer door gaan.

Wellicht komen ze dan op nog meer mooie plekken terecht.
En elkaar nog eens op een basketbalveld tegen.