Jonas Visser – San Francisco Dons, jul 2021

DON JONAS GROEIT en GENIET in SAN FRANCISCO
De 20-jarige, 2.06 m lange Jonas Visser is nog geen week terug uit Nederland als ik hem spreek. De voorbereiding op zijn derde seizoen bij de San Francisco Dons is net gestart.
Het programma bestaat uit individuele trainingen en het spelen van pick-up games. Die potjes speelt Jonas niet alleen met teamgenoten. Coach Todd Golden nodigt ook regelmatig spelers uit die in de omgeving wonen. Zo kun je ook zomaar tegenover enkele spelers van de Golden State Warriors komen te staan. Dat is dan direct een mooie gelegenheid om te ervaren wat het verschil in niveau is.

JONG UIT HUIS
Na een start bij Peatminers en een tussenstop bij Twente Buzzards, startte Jonas met serieus basketballen bij Landstede. Hij verbleef 3 jaar in Zwolle. Zijn ouders verhuisden van Vriezenveen naar Katwijk. Dus pendelen tussen ‘thuis’ en Zwolle ging niet meer lukken. Het voelde goed in Zwolle, dus wilde Jonas ook na de verhuizing van zijn ouders graag bij Landstede blijven. Daardoor ging Jonas al jong bij een warm en vriendelijk gastgezin wonen, de eerste stap naar zelfstandigheid.
Nu woont hij nog veel verder van zijn ouders en had hij ze al een maand of 10 niet meer ‘live’ gezien.

ON THE MOVE
Nadat hij met de Orange Lions U16 op het EK speelde kreeg hij meerdere facebookberichten van Division 1-scholen. Daar zat ook een berichtje van coach Golden bij, die toen nog assistent-coach was bij de Dons.
Jonas koos er voor om eerst zijn VWO af te maken en daarna zijn heil in de VS te zoeken. De staf van Landstede Basketbal bracht hem in contact met Jan Lugtenburg van Courtside. Lugtenburg loopt al een behoorlijk aantal jaren mee in het internationale basketbal en heeft al heel van jongens de oversteek zien maken.
Samen bekeken ze verschillende colleges en universiteiten. Daarbij was een reële kans op speeltijd een belangrijke voorwaarde. Maar het goede gevoel, dat Jonas kreeg bij de mensen van de scholen, bleek uiteindelijk van doorslaggevende betekenis in de keuze voor de Dons. Daarbij werd een aanbod van de Universiteit van North Dakota afgeslagen. Jonas bezocht alleen de Dons en kreeg een warm gevoel bij het klimaat en de coaching-staff aan de Amerikaanse Westkust.

KARAKTERVOL VREEMDELINGENLEGIOEN
Toen Jonas in San Francisco arriveerde, werd hij samen met een Australisch teamgenoot van het vliegveld opgehaald. Dat bleek ook zijn kamergenoot voor het eerste jaar. De Dons zijn een echt vreemdelingenlegioen, want op het roster staan ook nog een Est, een Fin, een Senegalees, een Witrus en een Sloveen. In het algemeen bleken de Amerikaanse spelers individueel beter, maar waren de ‘buitenlanders’ verder ontwikkeld in het beter laten spelen van een team. Daarbij konden ze dus veel van elkaar leren.
Het was best wennen om samen met enkele teamgenoten een slaapzaal te delen, maar zo leer je elkaar wel goed kennen. Je moet zelf kleding wassen en je verblijf schoonmaken, maar als freshman mag je wel in de restaurants van de Universiteit eten. Ze krijgen zelfs dubbele porties om de grote sportlichamen te voeden.
Ook was het behoorlijk omschakelen om de hele dag Engels te moeten praten. Dat was hij natuurlijk niet gewend in Nederland.
Door alle verschillende nationaliteiten in het team kreeg Jonas ook veel met verschillende culturen te maken. Dat maakt je dan wel nieuwsgierig naar de gewoonten die iedereen heeft meegekregen. Echter was één ding erg duidelijk: de coaching staff had gericht gerekruteerd op karakter. Dat maakte dat de culturele verschillen minder invloed hadden op het teamproces.

In het eerste jaar loop je gewoon mee met het introductieprogramma en daardoor leer je snel je wegvinden. Daarnaast ontmoette Jonas zijn huidige vriendin. Zij liep er al een jaar rond en maakte Jonas wegwijs in de stad en op de universiteit. De Universiteit staat midden in de stad en dat biedt veel kansen om leuke plekjes op te zoeken.
Vanaf het tweede jaar hoeft Jonas zijn woonplek niet meer te delen.

FLINK BEGELEIDINGSTEAM en GROEI
De Dons hebben een coachingstaff van 5 man, waardoor er voldoende aandacht is voor de spelers. Er is een fulltime video-analyst die het eigen spel en die van de tegenstanders ontleed. Daarnaast lopen er allerlei student-assistants rond die je bijvoorbeeld helpen met aanpassen bij een shooting-drill.
Het aantal plays dat de Dons moeten spelen stapelt zich door het seizoen behoorlijk op en het is dan ook flink aanpoten om die allemaal in je hoofd te krijgen. Dat maakt het leven als Don best pittig.
Wat Jonas op valt is dat je meer aandacht van je coaches krijgt naarmate je meer speelt. In de eerste periode had Jonas wel wat last van de beperkte speeltijd. Hij stond in het eerste jaar in 8 van de 34 wedstrijden in het veld en maakte daarin gemiddeld 3,5 minuten.
Als je in Nederland gewend bent om juist heel veel minuten te maken is dat wel enorm omschakelen. Het kan je ook onzeker maken. Terugkijkend op die situatie heb je juist dan een beetje extra aandacht nodig van je coaches.
In het tweede jaar speelde Jonas gemiddeld iets meer dan 10 minuten, kwam hij in 23 van de 25 wedstrijden in het veld en startte zelfs 2 keer. Dat is al een mooie stijgende lijn.

Als je de situatie in de NCAA vergelijkt met de Europese situatie is het leeftijdsverschil in een NCAA-team groter dan in een Nederlands jeugdteam; 4 of 5 jaar t.o.v. 2 jaar. Dat vergroot ook de kans op een groter verschil in ontwikkeling op zowel basketbal-, geestelijk, als fysiek vlak. Als je de stap van Nederland naar de NCAA maakt als jongen van 17, 18, 19 jaar ben je je dat niet zo bewust. Dan ligt onzekerheid en ongeduld op de loer. Maar je wordt ook sterker door hier mee te leren omgaan. Bij Jonas viel dat gelukkig allemaal erg mee.

TEVREDEN MENS
Terugkijkend op de eerste 2 jaar in San Francisco is Jonas blij met zijn keuze om de overstap te maken van de Hammers naar de Dons. In Nederland is het veel moeilijker om een opleiding met topsport te combineren. Dat kan in de VS wel.
In het leven als basketballer op een universiteit is alles goed geregeld, waardoor je je goed kunt focussen op de opleiding en het basketbal.
Daarnaast is het samenspelen met zo veel verschillende culturen een verrijking. Het is ook leuk om je daarin te verdiepen.

TIPS
Jonas heeft ook nog enkele  tips voor als je ook naar de NCAA wilt.
1. Begin op tijd  met oriënteren wat je wilt qua school, basketbal of studie.
2. Begin op tijd met het voorbereiden en uitvoeren van de tests die je moet doen om toegelaten te worden.
3. Als je in contact komt met een school, volg je hart en let vooral op of men naar je kijkt als mens?
4. Durf om hulp te vragen. Aan coaches, teamgenoten, medestudenten, etc.