Jonathan Verkerk – Melilla, mei 2025

Jonathan Verkerk; basketbaldroom die steeds groter wordt
Op 24 en 25 mei staan de NBB Finals 2025 op het programma. De komende weken worden er in alle landelijke hoogste klassen de play-offs gespeeld en strijden 8 ploegen op een plaats voor de strijd om het Nederlands Kampioenschap van 2025 in de Topsporthal in Almere.

In de NBB-Finales van het seizoen 2023-24 was Jonathan Verkerk een zeer opvallende speler in de finales van de promotiedivisie en de eredivisie U22. Daarna is het basketballeven in een stroomversnelling geraakt en zet hij mooie eerste stappen op weg naar een hopelijk mooie loopbaan als basketballer.

Van Curaçao via Hot Pepper Heat naar Spaanse Melilla
De inmiddels 21-jarige forward van Curaçao woont inmiddels niet meer in Nederland. Hij speelt op het vierde niveau van Spanje bij Melilla, een plaats in het Spaanse gedeelte van Noord Afrika.
Afgelopen jaar verloor Jonathan eerst met Hot Pepper Heat van Den Helder Suns 2 voor het officiële amateurkampioenschap van Nederland bij de heren. Hij scoorde 27 punten en grossierde in rebounds en atletische acties. Later op die dag mocht hij ook nog aantreden bij de U22. Hot Pepper Heat versloeg ZZ Leiden en Verkerk maakte 29 punten, terwijl hij vocht tegen kramp.
Bij Feyenoord had hij al een jaar mee kunnen kijken met het basketbal in de BNXT-league en alles wees erop dat Jonathan een volgende stap nodig had als hij een profloopbaan wilde starten.

Jonathan kwam op zijn zeventiende vanuit Curaçao naar Nederland. Hij sportte daar veel; honkbal, voetbal en atletiek. Met basketbal was hij pas een week bezig.

Zijn ouderlijk gezin vestigde zich in de Rotterdamse wijk Maashaven en Jonathan ging in de eerste divisie voetballen. In de Covid-periode speelde hij buiten veel basketbal en leerde hij Dylon Kampwart kennen.
Dylon nam hem eerst mee naar een zaal in Delft, waar zij veel trainden en met een klein groepje speelden. Jonathan leerde daar het basketbal beter kennen en werd steeds vaardiger. Samen maakten ze daarna de stap naar Hot Pepper Heat in Zwanenburg, een dorpje tussen Amsterdam en Haarlem.

In het eerste jaar speelde Verkerk in de U20 en het DTL-team van de Heat. Samen met Dylon reed hij iedere dag 2 uur heen en 2 uur terug. Dat was een flinke reis, maar ze leerden daar veel. Met de U20 werd Jonathan kampioen en in de DTL behaalde hij, samen met Dylon, een 6e plek. Aan het eind van het seizoen kwam hij zelfs in beeld bij de Orange Lions U20.

Ruiken aan profbasketbal in Rotterdam
Jonathan volgde de MBO-opleiding Sport en Bewegen. Daardoor was hij ook overdag veel aan het sporten. Toen hij het seizoen daarna ook door Feyenoord werd gevraagd om zich bij hen aan te sluiten, trainde hij in de ochtend in Rotterdam, ging hij naar school in Rotterdam en trainde hij daarna in Zwanenburg. Zonder een dergelijk programma had hij die twee finales op één dag niet zo kunnen volhouden!

Jonathan: ‘Natuurlijk was dat af en toe heel zwaar. Maar ik leerde door al die trainingen en wedstrijden zo veel, dat ik mijn snel ontwikkelde. Bij Feyenoord kwam daar nog eens een extra portie bij. Ik trainde daar met spelers die al een stuk meer ervaring hadden dan ik. Zo leerde ik veel van Kai Edwards maar ook van coach Tim Arns. Ik leerde tweehandig te zijn en anders te schieten. Ook de timing en de manier van snijden in een aanval werden daardoor beter. Ook hielp het me om met drie verschillende coaches te spelen. Coach Wierd Goedee speelde bij de Heat U22 anders dan coach Patrick Kaas van de heren. Zo leerde ik in mij effectief maken binnen verschillende wedstrijd aanpakken. Dat helpt mij nu enorm.’

Zoeken naar kansen voor laatbloeier
Door de ervaringen in de NBB-finales begon Jonathan zijn droom om profbasketballer te worden op te bloeien. Hij leerde Charlon Kloof kennen op zijn basketbalkamp. De Orange Lion is een rolmodel voor Jonathan. Door hem kwam Jonathan in contact met Brad Kanis in Valencia en kon hij deelnemen aan de European Summer League. Vader Verkerk betaalde de helft van het ticket en Jonathan vertrok naar Valencia. Daar speelde hij iedere 2 dagen een wedstrijd en tussen de wedstrijddagen waren er allerlei trainingen. Dat hielp hem om snel beter te worden, maar ook om zich in de kijker te spelen van clubs in Spanje.

Jonathan: “Ik manifesteerde dat ik de beste van het toernooi zou worden en uiteindelijk werd ik dat ook. Ik kreeg vervolgens de kans om in Melilla te spelen. De voertaal is Spaans en inmiddels versta ik zo’n 80% van wat er gesproken wordt. Op Curaçao spraken we Papiaments en Spaans, dus had ik al een behoorlijke woordenschat. Dat helpt echt mee! Ik deel mijn appartement met een Zweedse en een Georgische speler. Onze coach, Monica Rodriguez, heeft veel verstand van basketbal. Ik leer veel van haar. Ook train ik mee met het team dat een klasse hoger – de Segunda FEB- speelt, mee. We hebben een fiets, een vrij toegang tot een sportschool en er is een strand. Zelfs op het vierde niveau van Spanje is het prima geregeld. Ook zijn we al enkele keren naar Marokko geweest.”

Jonathan sloot het seizoen met Melilla af op een gedeelde 7e plek in de groep D-A, één van de 10 groepen van 13 of 14 ploegen.

In de 23 wedstrijden die hij speelde kwam hij tot gemiddeld 13,2 punten, 7,1 rebounds en 1,9 assists in 29,8 minuten.

Vooraanstaande volger wordt mentor
Tijdens één van de oefenwedstrijden zat er een oude man te kijken. Hij sprak Jonathan aan. Deze man bleek Pepe Laso, de vader van Pablo Laso, te zijn. (Pablo Laso is coach van Euroleague-team Baskonia en voorheen van Real Madrid).
Vader Laso nodigde Jonathan uit om een week naar Malaga te komen. Dat was een nieuwe ervaring, omdat Laso continu de scherpte opzocht. Het moest allemaal hard en snel en er werden steeds nieuwe facetten toegevoegd. Jonathan had al snel de tong op zijn schoenen, maar liet zich niet kennen. Na die week werd hij meegenomen naar een training van ACB-deelnemer Unicaja en ontmoette hij Tyson Perez, omdat men veel overeenkomsten met hem zag. Perez komt uit de Dominicaanse Republiek en startte in de Segunda FEB, toen nog LEB-Silver. Hij promoveerde met zijn club Real Canoe mee naar de Primera FEB (LEB-Oro). Na een jaar maakte hij de stap naar de ACB, waar hij nu al voor het zesde jaar speelt.
Als dat voor Jonathan ook zou lukken, is dat een geweldig vooruitzicht, waarbij zijn eeuwige glimlach wordt omgetoverd naar een brede lach!

Verrassende vorderingen
Na ons gesprek hadden we nog even contact. Jonathan vertelde dat hij inmiddels in Malaga aan het trainen is. Pepe Laso neemt hem daar flink onder handen. Iedere training gaat op het scherpst van de snede en Jonathan komt zijn grenzen regelmatig tegen, maar laat zich daar niet in kennen. Hij heeft iedere dag spierpijn, maar weet waarvoor hij het doet. Ook is men bezig om Jonathan in de Segunda of zelfs Primera FEB in de omgeving van Malaga te laten spelen. Het is de bedoeling dat Jonathan daar 8 weken blijft. Wellicht heeft hij na die periode al een mooie stap aan te kondigen.