Joryam Saizonou – UNC Greensboro Spartans, jun 2025

Joryam Saizonou volgt gevoel in stap naar profbestaan.

Toen Joryam Saizonou (23) als klein jongetje door zijn buurjongen Dominique Schemmekes bij het basketbal betrokken werd had hij niet kunnen bedenken dat hij nu aan de vooravond van een leven als profbasketballer zou staan. Na twee jaar op een highschool en vier jaar op twee verschillende colleges is de Almeerse guard klaar voor zijn eerste contract en hoopt hij op een steeds belangrijkere rol bij de Orange Lions.

Werklust als basis voor kansen en ontwikkeling
Na een start bij Almere Pioneers stapte Joryam over naar de U14 van Triple Threat in Haarlem. Hij vertrok al vroeg naar de VS, waar hij in twee jaar bij Beckley Prep in Prosperity, West Virginia, zijn middelbare school afrondde.

Nagenoeg vanaf de eerste dag was Joryam volledig gefocused op het verbeteren van zijn spel. Voordat de lessen begonnen, startte hij stelselmatig de dag met het nemen van 500 schoten. Joryam ziet zijn werklust als één van zijn belangrijke eigenschappen.
Door zijn goede spel bij Beckley begonnen in zijn tweede jaar de aanbiedingen gestaag binnen te stromen. Wat later kwam hij zelfs in de Top 150 Prospects voor de NCAA D1 terecht en had hij daarmee een ruim aanbod van scholen. Hij haalde zijn diploma bij McCallie Highschool in Chattanooga, Tennessee en was daarmee helemaal klaar voor een mooi vervolg bij een goede school.
Joryam koos uiteindelijk voor de Saint Bonaventure Bonnies, de school waar ook Orange Lion Charlon Kloof zijn NCAA-periode verbleef.

Toch bleek de keuze voor de Bonnies niet de meest gelukkige keuze. Ze hadden een fantastisch jaar achter de rug en waren zelfs #23 van het land. De basisvijf zou nog een jaar blijven en de coach overtuigde Joryam ervan dat hij direct aan de vaste waarden van het team zou worden toegevoegd. Daarmee bleek de kans op speeltijd goed geregeld, waardoor Joryam zich niet alleen op de trainingen, maar ook in de wedstrijden zou kunnen ontwikkelen. Dat is voor een eerstejaars speler (freshman) een mooi uitgangspunt. Bij de Bonnies werd hij vergezeld door landgenoot Anouar Mellouk.

De praktijk bleek echter een stuk minder rooskleurig. Joryam stond maar 10 wedstrijden in het veld en kwam tot in totaal tot nog geen 20 minuten.

Als Joryam op die keuze terug kijkt, vindt hij dat hij te goed gelovig is geweest en meer op zijn gevoel had moeten afgaan. Er waren nogal wat mensen in zijn omgeving die de Bonnies als de beste keuze bestempelden, maar dat voelde bij Joryam niet zo. Hij koos dus tegen zijn gevoel in en dat bleek een jaar later een goede les; luister naar je gevoel en niet alleen naar alle mooie verhalen. Ook op andere vlakken was het een leerzaam jaar.
De concurrentie met de startende pointguard was enorm leerzaam en heeft hem geleerd om iedere training het maximale te geven en hem mentaal sterker in zijn schoenen gezet. Je vecht iedere training voor meer speeltijd en hebt regelmatig het gevoel dat je meer verdient dan je krijgt. Als je aan zo’n avontuur begint met de beleving dat je coach je als belangrijke toevoeging ziet van de spelers die de gevestigde orde zijn is dat een mooie belofte. Als je vervolgens in 10 wedstrijden de kans krijgt om speelminuten te sprokkelen doet dat wel wat met je.
Joryam is achteraf teleurgesteld dat hij geen gebruik kon maken van een redshirtstatus, waardoor hij nog een extra jaar in de NCAA had kunnen spelen. De Bonnies speelden 21 wedstrijden dat seizoen. Daardoor kwam Joryam boven de maximaal 30% van de wedstrijden die hij mocht spelen om een redshirt status te krijgen. Als je bedenkt dat hij soms in het veld kwam in de restminuten van de wedstrijd als de wedstrijd al beslist was, kun je begrijpen dat hij daar ontevreden over is. Daar had men bij Saint Bonaventure anders mee om kunnen gaan.
Anouar kreeg die status wel bij Saint Bonaventure en kan daardoor komend seizoen nog een jaar in de VS spelen (bij Morehead State).

Mooie tijd bij de Greensboro Spartans
Voor Joryam was het duidelijk dat hij, na een jaar als Bonnie, naar een andere school wilde verhuizen. Hij kwam bij de North Carolina Greensboro Spartans terecht. Greensboro is een stad met 200.000 inwoners en de universiteit heeft 20.000 studenten. De zaal zit bij de wedstrijden van de Spartans niet heel vol. Er wordt in het First Horizon Coliseum (capaciteit 7500) en Fleming Gymnasium (2250) gespeeld. Dat is ongeveer 50/50 en er zitten gemiddeld circa 1600 mensen. Daardoor is er niet echt sprake van een thuisvoordeel. Toch wonnen de Spartans, in de drie jaren dat Joryam er speelde, 33 van de 42 thuiswedstrijden.
De Spartans hebben al vaker Nederlandse spelers op het roster gehad. Jordy Kuiper speelde daar tot 2018 en Bas Leyte (later Clemson Tigers en nu practise player bij OKC Thunder) was in het eerste jaar van Joryam een van zijn teamgenoten.

In dat eerste jaar als Spartan was Joryam de jongste speler van het team. Coach Mike Jones was ‘eerlijk’ in het toekennen van speeltijd. Daardoor had Joryam een gevoel dat hij nu wel een echte kans kreeg om zich in wedstrijden te laten zien. Hij kwam in alle 32 wedstrijden op het veld en speelde gemiddeld 10,6 minuten.

De Spartans spelen op een Europese manier, waarin je minder in een rol speelt dan bij veel D1-teams normaal is. Joryam glimlacht bij die uitspraak: “je speelt natuurlijk wel met veel Amerikanen en die zijn toch minder teamgericht geschoold dan de Europese spelers”.
In zijn juniorjaar kwam hij tot gemiddeld 20 minuten en werd hij voornamelijk ingezet als zesde man (5,9 p, 2,2 r, 1,3a). Hij speelde vooral als shooting guard. Na dat jaar kwam hij er net te laat achter dat de transferregels waren gewijzigd en dat hij in aanmerking kon komen voor een transfer. Er kwamen wel wat informele aanbiedingen van prima scholen, maar hij bleef toch bij de Spartans.

Joryam: “Daar heb ik geen spijt van. Ik heb weliswaar bij de Spartans geen NIL-inkomsten verdiend en kon bij een andere school op een behoorlijk bedrag rekenen. Ook kreeg ik aanbiedingen van hoger aangeschreven scholen. Maar ik ben dit keer meer op mijn gevoel afgegaan. Ik voelde me thuis bij de coachingstaf en de school en wist dat mijn kans op voldoende speeltijd bij de Spartans goed was. Ook werd er op het vlak van andere randvoorwaarden goed voor me gezorgd. Dat vond ik belangrijker dan wat extra dollars verdienen en een risico nemen dat ik mij minder in het veld kon laten zien.”

In het seniorjaar werd Joryam meer als pointguard ingezet. Ik kreeg opdracht van mijn coach om meer te passen en iedere keer hard te gaan.

Joryam vervolgt: “ik heb het gevoel dat ik tegen betere tegenstanders net even iets meer kan bieden. Dat soort teams dagen me uit. Het mooiste vond ik de wedstrijd bij de Arkansas Razorbacks in mijn juniorseizoen. Zij waren #14 geranked en wij versloegen ze met 78-72 in hun eigen huis. Ik speelde 26 minuten en scoorde 12 punten. In mijn laatste seizoen speelden we tegen SMU en #16 Indiana. Maar die verloren we. Een andere mooie herinnering is onze deelname aan het Baha Mar Hoops Nassau Championship op de Bahama’s (november 2023). Het was geweldig om in die mooie omgeving na drie overwinningen het toernooi te winnen. In mijn laatste jaar behaalde ik met 16 punten en 10 assists mijn eerste double double (tegen Citadel). Dat gaf echt een enorme kick!”

Joryam in Oranje
In de afgelopen jaren speelde Joryam in het Nederlands Team U18 en 20. Daarop volgde in de zomer van 2024 een debuut bij de senioren tegen het nationale team van België.

De gedachte om voor ons land uit te komen, vult hem met trots. Het is mooi om in eigen land te laten zien wat je hebt geleerd. Natuurlijk is het wel wennen om in zo’n korte periode een goede afstemming met de teamgenoten te vinden. Je hebt een andere rol dan je gewend bent en moet zoeken naar een manier om de kwaliteiten van je teamgenoten te benutten. Dat is een groot verschil met een team waar je met sommige spelers drie seizoenen hebt getraind en gespeeld.

Joryam: “Ik speelde afgelopen zomer twee keer tegen België, twee keer tegen Servië en tijdens de uitzwaaiwedstrijd van wereldkampioen Duitsland. Dat is echt een ander niveau. Ik kan me nog herinneren dat ik in Servië de hal binnen kwam en daar Nikola Jokic en al die andere sterspelers zag. Dat maakte wel een flinke indruk. Tegen Duitsland moest ik Dennis Schroeder verdedigen. Dat ging best goed en gedurende de wedstrijd werd er behoorlijk wat getrashtalked en gelachen. De les die ik uit die wedstrijden trek is dat hun niveau voor mij bereikbaar is. Daar gaan natuurlijk nog wat jaren overheen, maar met hard trainen denk ik dat ik daar kan komen. Verdedigend ben ik al een heel eind, maar het schieten uit de dribbel en het benutten van de pick and roll zijn onderdelen waar ik hard aan ga werken.”

Inmiddels heeft Joryam bij Mansfield Agency getekend en gaat hij voor een eerste profcontract. Mansfield heeft een speler onder contract waar hij bij Greensboro mee speelde. Hij vertelde goede verhalen over dit agency en de kennismaking met de agenten verliep prettig.

“Ik hoop dat ik in West- of Zuid-Europa aan de slag kom en dat ik in een situatie kom waar ik mij als point- of shooting guard kan doorontwikkelen. Als ik consistent een degelijke prestatie kan neerzetten, kan ik hopelijk het vertrouwen van de coaches verdienen en mij goed laten zien. Ik ben mijn moeder in het bijzonder, maar ook de rest van mijn familie, Dominique Schemmekes, Roberto Oosterwolde, Jard Schuit, Boaz Mensah en Xavier van Lierop enorm dankbaar dat ze me geholpen hebben daar te komen waar ik nu ben. De stap naar het profbasketbal is een spannende maar uitdagende stap waar ik enorm veel zin in heb. Net zoals het groeien in mijn bijdrage voor de Orange Lions. Want ook daar staan we aan het begin van een volgende veelbelovende fase!“