Kai Edwards – Landstede Basketbal, nov 2024

Kai Edwards worstelde met twijfel en leeft met brede lach
Het is iets meer dan vier jaar geleden dat ik Kai Edwards voor het eerst ontmoette. Tijdens een vakantie in de buurt van Alicante bezocht ik een oefenwedstrijd tussen Alicante en Castellon. Een week daarvoor had ik met Joey van Zegeren en onze beide partners een spontaan etentje en hoorden we dat er een wedstrijd zou zijn om het regionale kampioenschap van Valencia. We konden niet anders dan die wedstrijd meepikken.
Sindsdien hadden Kai en ik regelmatig contact. Inmiddels is hij in Zwolle neergestreken en dat lijkt hem geen windeieren te leggen. Met inmiddels vier double doubles achter zijn naam en een MVP van september-uitverkiezing was de tijd rijp om Kai zijn ontwikkelpad wat meer onder een vergrootglas te brengen. Die prettige seizoensstart maakt de kans groter om in de selectie van de Orange Lions te komen. Want die spelen op 21 (uit) en 24 (thuis) november tegen Tsjechië. Daarvoor moest hij zich wel door zijn eerste profjaren heen worstelen.

Van basketbalstudent in Colorado naar professional in Spanje
Kai studeerde vier jaren op de Universiteit van Northern Colorado. Daarna landde hij in Spanje op Mallorca bij Palma. Na een stabiele periode in de VS kreeg hij al na zes weken te maken met de harde wetten van het profbasketbal. Hij werd bedankt voor bewezen diensten en stond zomaar opeens op straat. Gelukkig kon hij vlak daarna bij Castellon aan de slag. Die ploeg speelde in de toenmalige LEB Oro (nu Primera FEB). Kai had, ondanks de nare boodschap bij Palma, zichzelf voorgenomen zo hard mogelijk te blijven werken. Die werklust viel op tijdens de oefenwedstrijd die hij met Palma tegen Menorca (met Heroes-center Menno Dijkstra) speelde. Niet veel later werd hij in Castellon aangekondigd als de nieuwe aanwinst. De center van het team had zijn hand gebroken en er was een vervanger nodig en Kai paste in het plaatje.

Het is moeilijk om echt op te vallen in de Spaanse tweede competitie. Coaches verdelen hun speeltijd veelal over 10 spelers en dat betekent dat iedere speler rond de 20 minuten de tijd krijgt om hun statistieken neer te zetten. Dat maakt het lastig om echt op te vallen via hoge scores of een stapel rebounds.

Mooie start en taaie periode op tweede niveau van Spanje
Kai bleef uiteindelijk twee seizoenen bij deze club. Het eerste seizoen presteerde Castellon uitstekend. Ze eindigden als tweede met 20 winst- en 8 verlieswedstrijden. Het tweede seizoen bleek enorm taai. Na twee maanden beschadigde Kai zijn meniscus door een onhandige actie van een tegenstander. In december kwam Boyd van der Vuurst de Vries bij Castellon. De Nederlanders bouwden een sterke band op en spelen nu weer samen in Zwolle.
Nadat Kai hersteld was kwam hij eigenlijk niet meer in een goede vorm. In dit seizoen kwam Castellon tot een tiende plek met een 17-17 record.

Daarmee werd zijn uitgangspositie voor het volgende seizoen ook lastiger. Dat bleek na zijn transfer naar Melilla. Hij kwam niet zo goed uit de verf als het seizoen daarvoor en bleek van verder terug te moeten komen dan gehoopt. Deze ploeg is gevestigd in het Spaanse gedeelte tegen Marokko aan. Een hele speciale omgeving, maar voor Kai was het daar een lastige periode. Zijn speeltijd was gehalveerd ten opzichte van het vorige seizoen en dat had natuurlijk ook invloed op zijn prestaties. Daardoor begon hij aan zichzelf te twijfelen.

Na 14 wedstrijden verhuisde hij naar het in degradatienood verkerende Juaristi. Zijn speeltijd verdubbelde naar ruim 18 minuten en langzaam maar zeker kreeg hij zijn vorm weer terug.

Even later sloot ook landgenoot Dylan van Eyck zich bij de Baskische ploeg aan. Het lukte hen net niet om degradatie te voorkomen; de club werd op één na laatste (17e).

Thuis komen in eigen land
Na een lange periode in het buitenland vond Kai het tijd om weer wat dichterbij zijn familie te zijn. Hij kreeg wel wat aanbiedingen van clubs in Spanje, maar die speelden allemaal op een lager niveau. Hij landde bij Feyenoord in Rotterdam. Daar kon hij aan zijn vorm en vervolgens aan zijn zelfvertrouwen en statistieken gaan werken. Dat lukte uitstekend.
Het was in het begin wel even wennen om weer met een teamgenoot samen te wonen. De laatste keer was dat in de VS, op college. Zijn teamgenoot Trenton Gibson (nu Mechelen) en Kai hadden veel aan elkaar. Ze spraken over veel verschillende onderwerpen en er ontstond een mooie broederschap.
Op het veld bouwde hij zijn hoeveelheid kwaliteiten uit. Waar hij bij de Northern Colorado Bears de rol had om vooral pick and roll te spelen en rebounds te pakken heeft hij daar een degelijk middenafstandschot aan toegevoegd. Ook is hij zijn snelheid en mobiliteit meer gaan uitbuiten. Kai: “Daar heb ik in Rotterdam en onder coach Tim Arns een goede gelegenheid voor gekregen om daaraan te werken.”
Feyenoord eindigde als op twee na laatste in de BNXT. Het relatief jonge team was zoekende in het samenspel en dat ging dan ook met pieken en dalen. Dat had zeker niet met ‘niet willen’ te maken, maar de stukjes vielen gewoon te vaak nét niet op hun plek. Omdat Kai op zijn positie als center erg afhankelijk is van de aanvoer van anderen was het af en toe lastig om voldoende tot zijn recht te komen. Hij bleef echter buffelen en met de hoogste efficiëntie (18) van zijn team wist hij zich goed te laten zien. Daarmee was hij de vijfde speler in de BNXT en de enige Nederlander in de top 10. Die prestatie leverde hem de selectie voor de Orange Lions en een transfer naar Landstede Zwolle op.

Na twee interlands in 2022 werd hij ook afgelopen zomer in de Orange Lions selectie opgenomen. Dat leverde hem mooie ontmoetingen op tegen landen als België, Servië en Duitsland.
Door de trainingen en wedstrijden in de zomerperiode heeft hij een uitstekend manier om aan zijn ontwikkeling te werken. Je bent per slot van rekening met de beste (beschikbare) spelers van Nederland bij elkaar. Het niveau van die medespelers en de tegenstanders duwen je vrijwel automatisch naar een hoger niveau. Tegelijkertijd is het supergaaf om al die jongens beter te leren kennen en na een seizoen weer terug te zien.

Stukjes vallen in elkaar in Zwolle
Inmiddels is het nieuwe BNXT-seizoen begonnen en lijkt Kai weer een stap omhoog te hebben gemaakt in zijn ontwikkeling. Bij Zwolle heeft hij inmiddels al vier double doubles en zit hij -na de wedstrijd tegen Oostende- net onder een double double gemiddeld; 13,6 punten, 9,9 rebounds. Met een efficiency van 23,9 staat hij derde in de BNXT, op 0,3 afstand van de nummer 1 Elijah Pemberton (Hubo Limburg).
Zijn team is het hoogst geklasseerde Nederlandse team in de BNXT.

Kai: ‘Het lijkt of alle stukjes op zijn plek zijn gevallen. Ik heb allerlei ervaringen meegemaakt en mijn spel is de afgelopen jaren doorontwikkeld. Ik heb vorig seizoen mijn zelfvertrouwen kunnen opvijzelen en dat is met deze seizoenstart nog sterker geworden. We hebben een groep spelers met verschillende wapens en gunnen elkaar de bal. Daar heeft coach Bouzin een belangrijke rol in. De randvoorwaarden zijn in Zwolle uitstekend en ook dat geeft veel rust. Ik kwam nog niet zo lang geleden mijn oude dagboek van de periode van Palma en Castello tegen en las mijn les om altijd hard te blijven werken. (Kai lacht tevreden) Ik ben zo blij dat ik die keuze toen heb gemaakt. Want dat hielp me om uiteindelijk op deze plek terecht te komen. Wie weet wat er nog meer voor mij in het verschiet zit als ik deze lijn weet vast te houden!”

De altijd aanwezige vriendelijke lach is daarmee alleen maar breder geworden. De inmiddels 27-jarige speler lijkt opgebloeid en met zijn beste jaren nog voor hem hoopt hij er nog behoorlijk wat jaren aan vast te kunnen plakken. Hij hoopt dat daar nog meer wedstrijden voor de Orange Lions bij komen. Ook al beseft hij dat de concurrentie met broer Jesse en mede-Amsterdammer Quinten Post groot is. Zo lang zij bij een NBA-team spelen en Kai zijn niveau weet te verbeteren wordt de kans op meer interlands automatisch groter. Misschien gaan de broers Edwards wel samen met de Orange Lions-selectie naar Eurobasket 2025!