Marijn Ververs – Limburg United, dec 2025

Marijn Ververs groeit verder buiten zijn Leidse comfortzone (december 2025)

Tijdens de acht jaar dat Marijn Ververs bij ZZ Leiden speelde, ontwikkelde hij zich ogenschijnlijk geleidelijk tot een vaste kracht. Met Marijn in de gelederen werd Leiden drie keer kampioen van Nederland en twee keer kampioen van de BNXT. Hij groeide steeds verder naar de status van vaste waarde als startende pointguard. In 2024 werd hij uitgeroepen tot beste Nederlandse speler van de BNXT. Het werd tijd voor een volgende stap.
Die stap kwam op het moment dat Marijn een aanbod kreeg van het Duitse Göttingen. Die club speelde in de Bundesliga, een van de sterkste competities van Europa. Göttingen had een lastige start en bungelde voortdurend in de onderste regionen. De Belgische coach Olivier Foucart werd halverwege januari bedankt voor bewezen diensten. Marijn bleef nog even, maar vertrok niet veel later alsnog. Na het seizoen degradeerde Göttingen naar de ProA. Marijn maakte een zachte landing in Oostende, werd daar kampioen en verhuisde afgelopen zomer naar Limburg United in Hasselt. Daar zit hij goed op zijn plek, met een aantal waardevolle buitenlandse ervaringen in zijn rugzak die hem in het vervolg van zijn loopbaan onherroepelijk gaan helpen.

Kampioenschap voeding voor buitenlands avontuur
Naarmate het seizoen 2023/24 vorderde, kreeg Marijn steeds meer het gevoel dat het verstandig was om ZZ Leiden te verlaten en de wijde basketbalwereld in te gaan, op zoek naar een avontuur in het buitenland. Aan het einde van de reguliere competitie kwam Göttingen in beeld. Spelen in de Bundesliga is een flinke stap omhoog, dus als zoiets voorbij komt, moet je dat als een serieuze kans zien. De play-offs van de BNXT startten en in die periode werden de gesprekken steeds concreter. In korte tijd werd Marijn met ZZ Leiden kampioen en nam hij het besluit om naar Duitsland te verkassen.

Sprong in het diepe
Voor Marijn was dit de eerste stap weg uit het vertrouwde Leiden, waar hij zijn hele leven had gewoond. De verhuizing naar Göttingen verliep soepel. Hij kreeg een warm onthaal en met zijn vriendin Emma had hij een zeer vertrouwde metgezel aan zijn zijde. Zowel zijn nieuwe teamgenoten, de coaches als de mensen in de organisatie deden hun uiterste best om alles soepel te laten verlopen. In dat opzicht was de situatie vergelijkbaar met wat hij in Leiden had meegemaakt. Het nieuwe aspect was dat hij nu niet de cultuurdrager was, maar die moest oppikken uit zijn omgeving. Een ander belangrijk verschil met Leiden was dat Göttingen als doel had om zich te handhaven in de Bundesliga. Dat was wel wat anders dan meespelen om het kampioenschap.

Marijn moest op een aantal vlakken flink wennen, maar dat was precies waar hij ook voor had gekozen. Hij kon zich ineens goed voorstellen hoe zijn Amerikaanse collega’s zich moeten voelen als zij ieder jaar op een nieuwe plek terechtkomen. Gelukkig was hij niet alleen in Göttingen en konden hij en Emma hun nieuwe ervaringen met elkaar delen. Tijdens de oefenwedstrijden merkte Marijn al dat het team nog niet op het gewenste niveau was. Er werd onder meer verloren van enkele BNXT-teams, iets wat je eigenlijk niet van een BBL-team mag verwachten. De coaches bleven daar echter rustig onder en plaatsten dit in het noodzakelijke groeiproces van het team.

Toen de eerste drie competitiewedstrijden ruim werden verloren, begonnen de eerste zorgen voelbaar te worden. Dat hakte er bij Marijn wel in. Hij was gehaald als startende guard en zijn back-up moest geopereerd worden. Hij voelde zich extra verantwoordelijk om het team op zijn schouders te nemen. Daardoor raakte hij de ontspanning kwijt en begon zijn spel eronder te lijden. Marijn herkende hierin het verhaal dat hij eerder had gelezen over Terrence Bieshaar in Taiwan: je komt als buitenlander voor een flink bedrag een team helpen en dan lukt het niet. Zeker frustrerend als het op training goed loopt, maar het er in wedstrijden niet uitkomt.

Foucart werd weggestuurd en er kwam een nieuwe coach: Fabian Strauß. Die haalde een Amerikaanse guard en Marijn verdween uit de basisvijf. Men zei dat de nieuwe collega een shooting guard was, maar hij desondanks als pointguard ingezet. Marijn zocht steun in gesprekken met Emma, zijn ouders en een psycholoog. Dat hielp hem enorm om zijn hoofd niet te verliezen. In de tussentijd lukte het Emma niet om een baan te vinden. Voor het eerst in zijn basketbalcarrière kreeg Marijn te maken met een serieuze tegenslag. Natuurlijk wist hij dat die een keer zou komen. Als je er daadwerkelijk mee wordt geconfronteerd moet je echt leren doorbijten en ermee om leren gaan. Dan merk je dat het niet alleen een spelletje, maar ook gewoon business is. Er worden soms harde maatregelen genomen. Yannick Franke feliciteerde hem met deze ervaring: dit hoort nu eenmaal bij het profbasketbal. Zo’n situatie is niet prettig, maar ze maakt je wel weerbaarder.

Op het moment dat hij aan de kant werd gezet, kreeg Marijn het gevoel dat hij had gefaald. Tot overmaat van ramp had Emma een week eerder eindelijk een baan gevonden — nota bene bij de hoofdsponsor van de club. Hoe verzin je het.

Van Duitse degradatie- naar Belgische kampioenskandidaat
In de tussentijd was zijn agent Jan Lugtenburg al bezig met het vinden van een nieuwe plek. Die werd gevonden bij Filou Oostende, waar eerder Keye van der Vuurst de Vries via Lugtenburg speelde. Daar vertrok Devontae Shuler om bij zijn zwangere vrouw te kunnen zijn. Marijn en Emma huurden een busje, stopten hun spullen erin en verhuisden naar Oostende.

Na een korte tussenstop in Leiden werden ze warm opgenomen in de Filou Oostende-community. De randvoorwaarden in Göttingen en Oostende waren vergelijkbaar, dus daar lag het niet aan. Marijn kende een aantal spelers al van eerdere BNXT-ontmoetingen en ook coach Dario Gjergja was geen onbekende. Daarnaast had hij al een goed gesprek gehad met Keye van der Vuurst de Vries, die er vier jaar had gewoond en Oostende als zijn tweede thuis beschouwde.

Van een degradatiekandidaat in Duitsland kwam Marijn nu terecht bij een kampioenskandidaat in de BNXT. Het team was met Marijn tien man diep. Hij voelde zich bevrijd en gemotiveerd. Op 1 februari speelde hij zijn eerste BNXT-wedstrijd voor Oostende. Vanaf het begin liet hij de stabiliteit zien waar het BNXT-publiek hem van kent. Oostende plaatste zich voor de play-offs en daarin groeide Marijn steeds verder in zijn rol. In het reguliere seizoen scoorde hij slechts één keer boven de tien punten: twaalf tegen Feyenoord. In de play-offs deed hij dat vijf keer. In de beslissende en gewonnen finalewedstrijd tegen Kangoeroes Mechelen noteerde hij zijn eerste double-double voor zijn nieuwe werkgever: tien punten en twaalf assists.

Marijn eindigde het lastig begonnen seizoen op een hoogtepunt.
Hij blikt daar op terug: “Bij alle clubs waar ik heb gespeeld, heb ik te maken gehad met een fijne omgeving. Overal voelde ik dezelfde betrokkenheid van de mensen in en rond de club. Aan het eind van het seizoen heb ik overwogen om in Oostende te blijven. Toen duidelijk werd dat Dario Gjergja zou vertrekken en ik nog niet wist wie zijn opvolger zou worden, heb ik mijn blik verbreed. Limburg United kwam in beeld en tijdens de kennismaking kreeg ik daar een goed gevoel bij. Net als Gjergja heeft ook coach Westphalen dezelfde agent als ik, Jan Lugtenburg. Dat geeft extra vertrouwen. In Hasselt wil men een volgende stap maken. We hebben een goed uitgebalanceerd team, de club heeft al twee keer de beker gewonnen en men wil nu een gooi doen naar het kampioenschap.

In de eerste fase van het seizoen hadden we een paar wedstrijden meer moeten winnen. In Leiden begonnen we meestal in januari aan een stijgende lijn en waren we op ons sterkst in de play-offs. Ik verwacht dat dat bij Limburg United ook zo zal zijn. De coaches hameren erop dat we ons in een zo goed mogelijke positie moeten brengen voor de play-offs. We hebben wat last gehad van blessures, maar ik heb echt het gevoel dat we de beste versie van onszelf nog niet hebben laten zien. Ik vind het boeiend om te zien hoe we die teampuzzel leggen. Ik voel me hier goed op mijn plek. Mijn vriendin Emma heeft een leuke baan in Nijmegen en is dus niet ver weg. Ik vind het fijn dat zij, in tegenstelling tot in Göttingen, nu meer een eigen leven heeft. Het idee dat zij zich volledig moest wegcijferen voor mijn werk voelde niet goed.”

Stijgende lijn als speler en met het team
Limburg United staat met een 6-5-record in de middenmoot. In drie verlieswedstrijden was de marge kleiner dan vijf punten. Marijns statistieken zijn nog nooit zo goed geweest: hij noteert een effectiviteit van 15,6 dankzij gemiddeld 8,2 punten, 6 assists en 5,6 rebounds per wedstrijd. Vanaf het begin van het seizoen zit daar een duidelijke stijgende lijn in. Als die lijn zich net zo doorzet als bij Limburg United, kan het zomaar een mooi seizoen worden. Met zijn nieuwe buitenlandse ervaringen in de bagage kan de 27-jarige pointguard verder bouwen op een stevige basis. Vooralsnog heeft Marijn een contract voor één jaar in Hasselt, met een optie voor nog een jaar. Het is niet ondenkbaar dat er daarna nog mooie clubs in andere landen aan zijn cv worden toegevoegd. Een mooie gedachte, maar eerst is het vizier volledig gericht op een succesvol seizoen in de BNXT. En natuurlijk op een succesvol WK-kwalificatietraject met de Orange Lions.