Mountaineer Jedy Cordilia droomt over het oranje shirt van de Lage Landen

Waar enkele Nederlandse seniors de meeste aandacht trekken begint een sophomore uit Tilburg geleidelijk aan de oppervlakte te komen. Het is niet zo gek dat dat niet eerder gebeurde, aangezien hij maar één jaar in de eredivisie U16 speelde en daarna voor drie jaar naar een highschool in de VS vertrok. Inmiddels zit hij voor het tweede seizoen bij de Mount Saint Mary’s Mountaineers in de NCAA Division One. De Mounts spelen in de Metro Atlantic Athletic Conference, waarin ze het seizoen met een 8-12-record hebben afgesloten. De laatste 5 wedstrijden werd er 4 keer gewonnen.

Begin januari pakte Jedy (Jediaël) Cordilia zijn kans. Want over hem gaat het. Zijn teamgenoot de graduate Malik Jefferson, raakte geblesseerd. Coach Dan Engelstad gaf hem een belangrijk deel van de vrijkomende speeltijd en die kans pakte hij met beide handen aan.
Zijn speeltijd ging van nog geen 10 naar 24 minuten gemiddeld. Dat is voor een gemiddelde sophomore iets om jaloers om te worden. Met de stijging van de speelminuten gingen ook de aantallen punten en rebounds omhoog, waardoor ik nieuwsgierig werd naar Jedy.

Wie is hij en waar komt hij vandaan? Maar vooral ook: welk pad heeft hij bewandeld? En welke lessen zijn er langs gekomen?

Het prille begin
De eerste vijf seizoenen speelde Jedy bij High Five in Tilburg. Daar maakte hij kennis met Peter Smit, die hem de fundamentals van het basketbal heeft bijgebracht. Smit gaf hem een goede basis mee om op door te bouwen. Jedy komt nog iedere zomer terug om met Smit te trainen. Koen van Gerwen van BAL kwam met Jedy zijn ouders in contact, waarna hij in Weert ging spelen. Daar kon hij zijn VMBO Theoretisch (MAVO) afronden. Jedy geeft aan dat hij in Weert enorm veel geleerd heeft. Met Koen werkte hij vooral erg aan zijn vrije worpen. Daar heeft hij nu nog steeds plezier van.
Ook deed hij internationaal ervaring op. Allereerst door mee te spelen met de Orange Lions U15 in Denemarken (coach Lars Jansen) en daarna bij de U16 in Servië, onder leiding van coach Wierd Goedee.
Jedy kwam met BAL in de halve finale van het nationaal kampioenschap. Die werd weliswaar verloren, maar toen hij bij de finale in Zwolle ging kijken sprak Roel van de Graaf (nu de technische man bij Heroes den Bosch) Jedy zijn ouders Otty en Micha aan. Roel wilde Jedy helpen met zijn contacten in de VS. Of hij daar zou willen spelen? Hoewel hij daar nog niet echt over had nagedacht kwam er toch iets in beweging. En zo kwam hij op 16 jarige leeftijd bij West Nottingham Academy in de staat Maryland terecht. De eerste week was zijn vader bij hem en samen raakten ze wegwijs in die nieuwe omgeving.

Nieuw leven in de VS
West Nottingham is een kleine school, waarbij een groot deel van de studenten van buiten de VS vandaan komen. Jedy maakte eerst deel uit van het junior varsity team. Maar gedurende zijn eerste jaar kreeg hij ook al kansen in het varsity team; het hoogste team van de school. De coach die hem binnen haalde overleed plotseling en daarna werd zijn assistent hoofdcoach. Dat is wel even wennen, maar gelukkig speelde Jedy veel wedstrijden in de eerste periode. Toen Covid uiteindelijk toesloeg speelde hij het seniorseizoen maar 3 wedstrijden. Dat zorgde er voor dat de spelers van de toch al kleine school vooral veel met elkaar trainden en speelden. Maar doordat er geen wedstrijden waren kon Jedy zich niet zo eenvoudig in de kijker van colleges komen. Die zomer speelde hij AAU-wedstrijden met de Baltimore Bball Club. Dat leverde belangstelling op van o.a. Howard en Hofstra. Uiteindelijk werd het Mount St Mary’s, relatief dichtbij West Nottingham. De coaches van beide scholen kennen elkaar redelijk, waardoor de informatie die Jedy verzamelde betrouwbaar en positief voelde.
Het verschil met het Europese is dat men in de VS spelers veel meer in een vaste rol laat spelen.

Mount St. Mary’s is van oorsprong een blanke school, maar bestaat inmiddels voor 50% uit gekleurde mensen. Dat maakt de spelers van het basketbalteam alleen wat opvallender vanwege hun lengte.
In zijn Freshmanjaar kwam hij maar zeer beperkt aan spelen toe. Dat was hij niet gewend en was niet goed voor zijn zelfvertrouwen. Dat overkomt meer Freshmen en is een belangrijke les voor een professionele loopbaan. Want ook dan kun je wel eens met tegenvallende speeltijd te maken krijgen. Het team had veel seniors en al het vertrouwen van de coaches gewonnen. De coaches moesten hem leren kennen en omdat Jedy een ander type speler is dan zijn concurrenten voor zijn positie, was het vooral goed opletten wat er van hem verwacht werd. In de loop van het tweede seizoen bij de Mountaineers raakte de vaste waarde geblesseerd. Toen pakte Jedy zijn kans. Hij paste zijn eigen kwaliteiten toe in het spel dat het team gewend was. Hij startte tegen de koploper van de Conference en dunkte ongeveer de eerste bal over een tegenstander heen. Dat hadden zijn teamgenoten hem nog niet zien doen en ze gingen uit hun dak. Dat gaf veel inspiratie. Buiten het veld waren de spelers in eerste instantie erg op zichzelf gericht. Jedy bracht veel tijd met zijn vriendin door. Maar hij zag in dat het team meer onderlinge binding buiten het veld nodig had. Daardoor leerden ze elkaar beter kennen en werd de samenwerking in het veld ook steeds beter. Ze gingen meer met elkaar in gesprek over hoe ze elkaar beter konden benutten. Daardoor voelt het spel van de Mountaineers steeds beter aan. Ze wonnen al van de nummer 2, Rider. Ze staan zelf achtste. Jedy vond dat team eigenlijk wat soft. Dat geeft veel vertrouwen voor het MAAC-toernooi, waar ze tegen de Triple Dutch van Canisius moeten aantreden. Na het interview wonnen de Mountaineers van Canisius met 67-66 om vervolgens in de kwartfinale met 74-54 van de #1 Iona Gaels te verliezen.

Jedy vindt dat hij een paar waardevolle lessen heeft geleerd in de afgelopen seizoenen. Daar kan hij in het vervolg op voortbouwen. Voor komend seizoen zou een goede pointguard een goede toevoeging zijn. Op de andere posities zit het prima.
Dus dat geeft veel vertrouwen voor de toekomst.
Hoewel hij tijdens het seizoen weinig contact heeft met andere Nederlandse basketballers, hoopt hij ze de komende zomer wel te ontmoeten. Nu heeft hij het meeste contact met Oshean Braithwaite, die bij BAL speelt. Het lijkt hem geweldig om voor de Orange Lions uit te mogen komen. Als de lijn van zijn ontwikkeling zich zo blijft voortzetten, wordt die wens steeds realistischer.

Tot slot heeft Jedy nog een goede tip voor andere basketballers: Wees jezelf en laat de coaches niet hun spel op jou toepassen, maar pas jouw spel toe op hun spel. Dan kom je veel beter tot je recht.