Quinten Post – 01

Quinten Post: Een grote man in een grote stad die nóg groter gaat worden

Quinten Post heeft aardig wat omzwervingen gemaakt voordat hij vorig jaar bij Boston College in de Atlantic Coast Conference (ACC) belandde.

Dat begon allemaal in Amsterdam, waar hij samen met Jesse Edwards (nu Syracuse, ook ACC) bij Apollo speelde. Quinten is 2.13 en Jesse 2.11 lang, maar groeiden pas relatief laat naar die lengte. Ook hadden ze nog niet heel veel gewicht. Daardoor speelden ze in de jeugd niet op een inside positie en dat gaf hun de kans om veel ‘met het gezicht naar de basket’ te leren spelen.

Quinten zocht naar een omgeving om op een hoger niveau te kunnen spelen in de jeugd. Hij trok de stoute schoenen aan en benaderde Alba Berlin. Zijn toen 10-jarige zus maakte een filmpje en dat stuurde hij door. Quinten: ‘Daar zouden ze in Nederland meer in moeten helpen; om spelers op goede opleidingsplekken te krijgen en daarvoor een netwerk op te bouwen.’
Het filmpje en telefoontje leidde tot 2 gasttrainingen en een verhuizing naar Berlijn. Quinten: ‘het belangrijkste daar was dat winnen of verliezen van ondergeschikt belang was. De coaches waren alleen maar bezig met het ontwikkelen van spelers. Zo zou het bij het opleiden van jeugd altijd moeten zijn! We speelden bij de U19 in de Regionalliga Senioren en wonnen maar 2 wedstrijden. Daar heb ik nooit iemand een probleem van horen maken. Ook daar werd ik met mijn inmiddels 2m10 met regelmaat gewoon buiten de bucket gezet. Doordat we tegen senioren speelden leerden we ook omgaan met het fysieke spel. Daar heb ik veel aan gehad. Ik had daarvoor best wat weerstand tegen het fysieke inside spel en daar heb ik door het spelen tegen senioren wel beter mee om leren gaan.’
Na het jaar in Berlijn heeft Quinten zijn vervolg in twee richtingen afgetast. In Belgrado bezocht hij Mega Bemax. Dat is een soort NBA-kweekvijver, waar onder andere Nicola Jokic is opgeleid. Ze spelen daar in de sterke ABA-league (Adriatic Basketball Association) en ook daar gaat het alleen maar over opleiden, opleiden en nog eens opleiden. Men bood hem daar een contract aan, maar toch koos hij voor de reis naar de VS. Na Amsterdam en Berlijn koos hij bewust om naar een meer landelijke omgeving te gaan: Mississippi State University.

Quinten Post: Rijpen in de zuidelijke gemoedelijkheid van Mississippi State

De Mississippi State Bulldogs zijn in Starkville gevestigd, een plaats van zo’n 60.000 inwoners in de middle of nowhere. Er heerst daar een echte zuidelijke gemoedelijke sfeer en dat was wel wat anders dan de drukte van de grote steden daarvoor.
De Bulldogs spelen in de South Eastern Conference (SEC), waar ook Kentucky, LSU, Arkansas, Auburn en Florida spelen. Dat zijn aansprekende ploegen.
Het college basketbal is erg hard. Als je niet goed genoeg bent, speel je niet. Dus als freshman krijg je vaak geen speeltijd om daarmee in je opleiding te investeren. Want winnen gaat boven alles. Quinten speelde zijn eerste jaar ‘achter’ Reggie Perrie. Die speelt nu behoorlijk veel in de G-League en ook af en toe in de NBA.
Mississippi State haalde in het sophomore seizoen van Quinten de finale van het National Invitational Tournament, NIT. Dat toernooi volgde hij vooral van de zijlijn. Hij speelde in totaal 21 minuten in de eerste 3 wedstrijden. In de finale speelde hij nog geen minuut. Dat gaf wel een extra impuls aan de droom om het echte NCAA-toernooi eens mee te maken.
De Bulldogs-speelstijl paste niet goed bij Quinten. Hij moest veel inside spelen en dat was hij niet gewend. in de tussentijd werkte hij hard aan zijn gewicht en groeide van 95 naar 110 kilo. Dat scheelt een stuk in de bucket. Na zo’n 20 minuten in het eerste jaar groeide de speeltijd naar bijna 300 minuten. Daarmee had hij qua gemiddelde speeltijd 9 spelers voor hem.

Alles bij elkaar gaf dat voldoende aanleiding om zich te melden voor de transfer portal.
De transfer van North Carolina graduate senior Garrison Brooks, de zoon van de assistent coach van de Bulldogs, bleek dat een goede keuze.

Quinten kreeg een aantal aanbiedingen van Mid Major scholen. Boston College was de enige High Major school. Een verhuizing naar een andere vooraanstaande conference, de Atlantic Coast Conference. En dan ook nog in de grote stad Boston.
De Boston College Eagles kregen een nieuwe coach: Earl Grant. De kennismaking met hem en het gesprek over de speelstijl gaf de bevestiging dat dit een goede plek was om verder door te ontwikkelen.
Boston doet wel wat Europees aan en dat was na 2 jaar zuidelijke gemoedelijkheid prettig. Zoals dat mensen niet dagelijks aan je vragen hoe lang je bent.

In Nederland bereidde Quinten zich met enkele andere Nederlandse collegespelers bij All Day Athletes. Het is fijn om die jongens allemaal weer te zien en met spelers met dat niveau te kunnen trainen.

Quinten Post: Groeien in het grote Boston

De eerste week in Boston was Quinten alleen. Daardoor kon hij in alle rust acclimatiseren. Quinten voelde al snel dat hij veel vertrouwen kreeg van coach Grant. Daarnaast had hij een goede klik met de oudere spelers van het team.

Doordat de coaching staff helemaal nieuw was begon iedereen vanaf nul. Het hele spelconcept was voor iedereen nieuw en dus konden ook de ervaren spelers niet terugvallen op de bagage die ze in eerdere seizoenen hadden opgebouwd.
Je moet dan met elkaar uit gaan vinden wie waar en wanneer de go to-guy is. Dat is een collectieve zoektocht.

Quinten startte op de bank en werd verrast dat hij al vrij vlot in de starting five stond. Toen ze verloren kwam hij daarna toch weer van de bank. Uiteindelijk mocht Quinten 11 keer starten van de 31 wedstrijden die hij speelde. De speeltijd werd ongeveer 50/50 verdeeld tussen hem en James Karnik. Maar naarmate het seizoen vorderde werden ze ook vaker samen in het veld gezet en was Quinten de speler die meer buiten de bucket dan binnen de bucket speelde. Dat voelt hij toch meer zijn natuurlijke rol. Een belangrijke oorzaak was dat het team wat last van blessures had en daardoor kwamen er meer kansen. Quinten kon zich daardoor zowel in het fysieke spel in de bucket als het aanvallen van de basket van buiten de bucket meer ontwikkelen. Dat heeft zijn veelzijdigheid vergroot. Uiteindelijk speelde Quinten 663 minuten.

Hoewel de Eagles in één van de vijf vooraanstaande conferences uit komt was er in het begin niet veel media-aandacht voor het team. Dat kwam vooral doordat er meer verloren dan gewonnen werd. De eerste ACC-wedstrijd was tegen de Notre Dame Fighting Irish en werd overtuigend met 73-57 gewonnen. Daarna werd er vijf keer verloren.
Tegen North Carolina waren ze kansloos, omdat ze toen net uit 2 weken quarantaine kwamen. Het hele team moest in quarantaine, behalve Quinten en nog een teamgenoot. Even later was Quinten aan de beurt en mistte hij daardoor één wedstrijd.

Tijdens de uitwedstrijd tegen Georgia Tech scoorde hij maar liefst 24 punten en mistte op 1 rebound een double double. Dat was een lekkere overwinning en daarna bleef de stijgende lijn doorgetrokken worden.

In de tweede wedstrijd tegen de uiteindelijke NCAA-finalist North Carolina Tar Heels werd weliswaar verloren, maar hielden de lange Eagles-spelers Armando Bacot van een double double af, terwijl hij in het seizoen tot maar liefst 30 double doubles kwam. Quinten: ‘Jammer dat we verloren, maar ik speelde best wel een goede wedstrijd.’

Vlak daarna volgde de thuiswedstrijd tegen Syracuse. Hij speelde voor het eerst tegen zijn vriend en oud-teamgenoot Jesse Edwards. Onder toeziend oog van zijn vader, vriendin en halfzus leverde hij 14 punten en 14 rebounds af tegen de ellendige zone van de Orange. Na de wedstrijd bleek dat Jesse zijn hand had gebroken en zijn seizoen er op zat.

Door de 6-14-record in het reguliere seizoen bleven de Eagles in de media redelijk onder de radar. Ze werden 12e van de 15 ACC-scholen. Desondanks had het team de hoop niet verloren op een succes in het ACC-toernooi. Daar begint het spel om de prijzen eigenlijk opnieuw.
Dat bleek niet ongegrond, want ze wonnen ruim van Pittsburgh en daarna verrassend in overtime van Wake Forest. Miami was in de kwartfinale pas na overtime te sterk.
Dat was ook al de 3e wedstrijd in net zoveel dagen. Dan begin je toch wel een beetje op je tandvlees te lopen. Je bijt daar doorheen, want je wilt niet over 2 jaar terugkijken op een gemiste kans doordat je aan je vermoeidheid toe gaf. Het kwartje had zomaar anders kunnen vallen!

Na het ACC-toernooi werd over Quinten het volgende geschreven. toen hij was gekozen in het 2e All Tournament team.
“Post averaged 14 points, 4.7 rebound, and 1.3 blocks across 3 ACC Tournament games, and shot 57.1% overall. He had 11 points, 3 rebounds, and 2 steals against Pitt before really breaking out against Wake Forest. Post was second on the team with 17 points and 6 assists against Wake, and led the Eagles with 4 steals and 2 blocks in the game. Post led the Eagles with 14 points against Miami, and also grabbed 5 boards in the game.”

Quinten en zijn Boston College eindigden hun seizoen dus in een stijgende lijn. Dat viel op en vergrootte zijn bekendheid. Daarmee is hij, met Jesse Edwards, de tweede Nederlander in de ACC die van zich laat spreken. Hij mag 2 seizoenen doorbouwen naar een nog hoger niveau.
Naast Quinten en Jesse speelt ook David N’Guessan als derde landgenoot in de ACC. Hij is sophomore bij de Virginia Tech Hokies.

Ondertussen heeft de coaching-staff niet stil gezeten. Er werden 4 nieuwe freshmen aangetrokken. Daar zitten maar liefst 2 spelers bij met een 4* classificatie. Die gaan het team, in die twee jaar dat Quinten er nog zit, in de breedte ongetwijfeld sterker maken. Daarnaast komt komend seizoen de gehele startende vijf terug.
Het doel is om volgend seizoen in het linkerrijtje van de ACC terecht te komen en dan March Madness te bereiken.

In de tussentijd wil hij er aan gaan werken om atletischer en sneller op zijn voeten te worden. Wellicht kan hij dat doen, terwijl hij met de selectie van Orange Lions meedoet in de voorbereiding op Eurobasket 2022.