Quinten Post – 02

Quinten Post: dreiging onder en ver van de ring

De Amsterdamse seniorcenter van de Boston College Eagles is bezig aan een jaar vol nieuwe ervaringen. Hij maakt een enorme ontwikkeling door de afgelopen 12 maanden en daar lijkt het eind nog niet bij in zicht. Een goede reden om dat ook in Nederland speciale aandacht te geven.
De vreugde van de selectie voor onze Orange Lions en de tegenvaller van een voetblessure geven hem beide een impuls om het beeld van zijn eigen plafond op te hogen. Hij is nu -30 januari- net 9 wedstrijden onderweg in zijn seizoen en laat daar steeds meer zijn veelzijdige potentie zien. Het jongetje dat ooit in de 16-2 van Apollo speelde is uitgegroeid tot een speler waar je niet meer omheen kunt.

Duel met Edwards en Gobert

Aan het eind van het vorige seizoen zaten de prestaties van de 2.14 meter lange Quinten Post behoorlijk in de lift. Langzaam maar zeker stegen het aantal speelminuten en scoorde hij zo nu en dan meer dan 10 punten. Tegen Syracuse, met landgenoot Jesse Edwards, zette hij zijn eerste double double neer; 14 punten en 14 rebounds. Dat was op 9 februari. Het ACC-seizoen naderde al zijn hoogtepunt. Net een maand later kwam Boston College tot de kwartfinale van het ACC-toernooi. Het team verraste met twee overwinningen. Daarna verloren ze in de verlenging van de kwartfinale met 71-69 verloren van Miami. Quinten maakte weer 14 punten.
Zijn prestaties werden ook in Nederland gevolgd en vielen op bij de selectiecommissie van de Orange Lions. Toen hij na zijn studiejaar naar Nederland ging, mocht hij zich dan ook aansluiten bij de voorbereiding van de Orange Lions, die voor een WK-kwalificatie en Eurobasket 2022 stonden.

Opeens stond hij in het veld met ervaren internationals als Charlon Kloof en Worthy de Jong en voelde hij zich een broekie. Dat voelde als een grote eer. De manier waarop zij zich gedragen en met hun beroep omgaan was een waardevolle les. Het professionele basketbal is echt wel weer een stap hoger dan het spelen in de NCAA. Quinten trok de conclusie dat hij in zijn ontwikkeling nog wel wat stappen heeft te zetten, maar dat zijn talent een goede basis biedt om een vaste plek in de Orange Lionsselectie te bemachtigen.

Quinten speelde vier voorbereidingswedstrijden mee; tegen Slovenië, Montenegro, Frankrijk en Duitsland.
Quinten: “Jammer genoeg speelde Luka Doncic niet mee bij Slovenië. Maar spelen tegen de NBA-spelers Evan Fournier en Rudy Gobert gaf me een gevoel van nederigheid. Op welk niveau je ook speelt, er zijn altijd weer betere spelers te vinden en dus moet je altijd hard blijven werken om beter te worden. Ik startte met een aantal turnovers, maar kreeg toen mijn rust weer meer terug. Met mijn lengte kom ik niet vaak tegenstanders tegen die groter zijn dan ik. Hij is dat (net) wel en neemt veel ervaring mee. De opbrengst uit die ervaring is dat ik het geloof heb gekregen dat ik het niveau van Gobert kan benaderen. (lachend) Daar heb ik natuurlijk nog wel wat stappen in te zetten. Ik had graag meegegaan naar het EK in Praag, maar jammer genoeg koos men voor andere spelers op mijn positie. Maar natuurlijk wil ik er de volgende keer graag weer bij zijn!”

Een stap terug, stap voor stap vooruit

Na de ervaringen bij de Orange Lions vloog Quinten weer terug naar Boston om zich met veel inspiratie te richten op zijn seniorjaar in de NCAA. Na één van de voorbereidingswedstrijden voelde hij echter pijn in zijn voet. Dat zorgde er uiteindelijk voor dat hij op 7 november niet mee kon doen aan de start van het nieuwe NCAA-seizoen en hij tijdens een trip naar de Virgin Islands de drie wedstrijden vanaf de bank mocht zien.
Quinten: “Deze periode heeft me mentaal sterker gemaakt. Ik zat er echt wel even doorheen. Toch denk ik mijn revalidatie mij veel heeft opgeleverd. Onze strength-coach had een programma gemaakt, waarbij ik 6 dagen per week in het zwembad lag. Want buiten het zwembad kon ik mij niet zonder een ‘boot’ verplaatsen. Ik werd daar echt sterker van en ook mijn motoriek en ademhaling blijkt nu sterk verbeterd.”
Op 31 december vond de medische staf heb voldoende hersteld om weer in de wedstrijd ingezet te worden. De tegenstander waren de Syracuse Orange en dus stond hij in zijn eerste wedstrijd tegenover zijn oud-Apollo Amsterdam-teamgenoot Jesse Edwards. Quinten merkte dat hij nog niet in wedstrijdvorm was. De 16 minuten die hij kreeg waren lang genoeg en in de volgende wedstrijden kreeg hij steeds meer speelminuten. Quinten had in het begin last van blaren en spierpijn. Ook duurde het even voordat hij zijn overtollige gewicht weer kwijt was.

Inmiddels is Quinten zijn seizoen 9 wedstrijden onderweg. Hij merkt dat tegenstanders hem -in tegenstelling tot vorig seizoen- steeds meer gaan double teamen. Dat dwingt hem om andere oplossingen te zoeken. Daar waar zijn teamgenoten het eerst zonder hem moesten doen, haalt hij nu ook wat druk bij hun weg met zijn aanwezigheid. Quinten begint inmiddels ook indruk te maken met zijn aanwezigheid buiten de bucket. Hij schiet met regelmaat een driepunter. De laatste 3 wedstrijden schoot hij 8 uit 16 raak. Dat dwingt ook zijn directe tegenstanders om hem anders te verdedigen.

Quinten: ‘Ik ben zeker niet zo atletisch als Jesse Edwards, maar heb andere kwaliteiten waarmee ik dat kan compenseren. Als mijn driepunter ‘aan staat’ dan kan ik de lange spelers naar buiten trekken en hun close-out aanvallen. In de bucket kan ik door mijn sterkere lichaam beter mijn positie houden en inside schade toebrengen. Er zijn weinig spelers die het in zich hebben om beide situaties te verdedigen.”
Over de kansen om March Madness te halen is Quinten zuinig.
Na de wedstrijd tegen de UNC Tarheels heeft hij ook gesproken over zijn speeltijd. Hij werd voorzichtig gebracht vanwege zijn voetblessure, maar als Quinten in het veld kwam werd de achterstand ingehaald en uiteindelijk verloren ze de wedstrijd (64-72). Quinten vond dat enorm zonde en heeft daar toen met coach Grant over gesproken.
De Eagles hebben enkele wedstrijden verloren die ze niet mochten verliezen en er is dus een flinke verrassing nodig. Bijvoorbeeld door een Top 25-team zoals #6 Virginia (22 feb) of #20 Clemson (31 jan) te verslaan. Een andere optie is om het ACC-toernooi te winnen.
In het team is Quintens rol veranderd tijdens dit seizoen. Hij heeft een goede band met zijn coach en fungeert als een verbindingslijn tussen de coach en de spelers. Dat helpt ook om meer met elkaar over zijn eigen rol in het veld te praten. Maar ook om zijn team verbaal op sleeptouw te nemen. Ook dat hoort bij zijn ontwikkeling als basketballer.

Droom dichterbij

Quinten ziet zijn toekomst zonnig in. Dat kan ook niet anders! Zijn ontwikkeling wordt steeds meer duidelijk. De laatste wedstrijden (Notre Dame, Louisville, Virginia) maakt hij gemiddeld 25 punten. De eerste zes wedstrijden kwam hij op gemiddeld 12.
Zelf ziet hij de NBA als een realistische lat om te halen. Daarmee komt zijn droom duidelijk dichterbij. Er hangen al regelmatig agenten aan de lijn, maar daar schenkt hij nog niet veel aandacht aan. Voor nu is het belangrijkste om dit seizoen goed af te ronden. Wat daarna gebeurt ziet hij dan wel. Of dit nu een transfer, een mooie club in Europa of direct in de NBA is.