Rienk Mast – Nebraska Cornhuskers, dec 2025

Rienk Mast gebruikt mentale veerkracht als vliegwiel voor laatste collegejaar
Het leven lacht Rienk Mast weer toe. De Nebraska Cornhuskers zijn ongeslagen in de NCAA en Rienk scoort en rebound er lustig op los. Vooral scorend is het nog nooit zo goed gegaan. Dat was anderhalf jaar geleden wel anders.
Op 2 mei 2024 maakte Nebraska bekend dat Rienk onder het mes moest. Zijn linkerknie moest worden geopereerd. Er was een gat in zijn kraakbeen gevonden en dat betekende dat er nieuw kraakbeen in zijn knie moest worden gezet. Het gevolg daarvan was dat hij het gehele seizoen 2024/25 niet mocht basketballen. Rienk bleef bij Nebraska en kreeg daar een uitstekende begeleiding. Dat betaalt zich nu terug.

Tweede medische ingreep als stap terug naar lange succesvolle loopbaan
In het seizoen 2023/24 speelde Rienk al enkele maanden met pijn in zijn knie. Hij beet zich daar doorheen en wist het met regelmaat rond de 30 minuten vol te houden, was een anker voor zijn team en kon zelfs een keer een double double neer zetten. Direct na het seizoen werd duidelijk dat er echt iets moest gebeuren.  De specialisten bogen zich over zijn linkerknie en besloten samen met Rienk tot een operatie. Men koos voor een ingreep die nog niet vaak bij topsporters was uitgevoerd. Men wilde nieuw kraakbeen in de knie plaatsen. Dat moest de tijd krijgen om aan het bot te hechten, zodat het niet kon gaan zwerven. Want dan zou Rienk verder van huis zijn. Zoals Rienk het zelf zei: “ik wil later ook met mijn kinderen in de tuin kunnen spelen”.
Na de geslaagde operatie kon Rienk voorzichtig gaan denken aan zijn revalidatie. De begeleiding op de universiteit van Nebraska was uitstekend en de coaches gaven hem alle tijd om aan zijn herstel te werken. Rienk was er in het seizoen 2019/20 ook al eens tussenuit geweest. Toen zat hij net bij de Bradley Braves. Die ervaring kon hij goed gebruiken. Zeker als hij even in een ongeduldige of ongelukkige bui zat, kon hij zich aan de eerdere ervaring vast houden en vertrouwen houden in de goede afloop.

Rienk: “Ik kon de rust goed bewaren en wist dat ik op mijn eigen discipline kon vertrouwen. Toen ik het sein kreeg dat ik weer mocht gaan bewegen ben ik eerst aan mijn motoriek en spieropbouw gaan werken. Dat ging in eerste instantie vooral in het zwembad. Later maakte ik gebruik van de AlterG treadmill. Daarmee kun je toch je nog herstellende knie belasten, waardoor de training van spierkracht en motoriek eerder kan worden ingezet. Het is een loopband waarop je gewrichtontlastend kunt trainen; het haalt zo’n 80% van de zwaartekracht weg, dankzij de speciale gepatenteerde Differential Air Pressure (DAP), een technologie die is ontwikkeld door NASA. De schokbelasting neemt daardoor af en dat vermindert de impact op het kniegewricht als je je voet neerzet. Verder maakte ik tijdens het voortbewegen gebruik van krukken. Want zeker in het begin was het belasten verboden. De eerste zes maanden voelde mijn knie met regelmaat ongemakkelijk. Dan ben je natuurlijk wel eens bezorgd. Gelukkig kon ik dat kwijt bij een sportpsycholoog en dat hielp mij enorm om mijn gedachten goed te richten. Ook had ik vaak contact met mijn ouders via Facetime. Ik heb ook nog overwogen om gewoon door de pijn heen te spelen. Maar dan zou ik later een keer aan de beurt zijn. De staf van Nebraska gaf me veel vertrouwen en gaf me de kans om te blijven. Ik ben ze daar heel dankbaar voor. Natuurlijk hoop ik dat dit seizoen terug te betalen.”

Geduld en ervaring als krachtbron voor herstel en team
In het begin zag Rienk zijn teamgenoten maar weinig. Als zij in de zaal bezig waren, was hij in het zwembad of in de sportschool met zijn eigen herstel bezig. Na twee maanden op krukken te hebben gelopen, mocht hij weer zonder gaan proberen te lopen. Dat was de eerste bevrijding. Het zwembad werd steeds meer verruild voor achtereenvolgens de hometrainer, de loopband en de crosstrainer.
Daar kwamen later bokstrainingen bij. De crosstrainer en het boksen waren lekker intensief en zorgen er voor dat je conditie en je bovenlijf wordt versterkt. Eerst mocht hij zijn benen maar één richting op belasten. Na enige tijd mocht hij ook weer sprintjes trekken. Eerst in rechte lijn en daarna zijwaarts en willekeurige richtingen. Wat voelde dat goed!
Het volgende juichmoment kwam toen Rienk mocht gaan springen; 20 seconden springen en landen, 40 seconden joggen en een minuut rust. Van alleen omhoog en neerkomen, via naar voren naar achter werden er steeds meer richtingen aan toegevoegd. Zo kwam langzaam maar zeker de fase dichterbij waarin Rienk met een bal aan de slag mocht. Hij kon steeds vaker samen met zijn teamgenoten aan de slag en zo deelden ze ook weer de kleedkamer. Hij was enorm blij dat hij dat gevoel weer kon ervaren en het teamgevoel weer te beleven.
Rienk was wel zoveel mogelijk bij zijn team als er wedstrijden waren. Op die manier kon hij zijn teamgenoten morele steun geven en zijn ervaring delen. Hij maakte de trip naar Diamond Classic in Honolulu, Hawaï mee. Dat is een plek waar je niet zo snel komt. De 16^e plaats in het reguliere seizoen van de Big10 was niet genoeg voor een kwalificatie voor het Conference Toernooi. Toch kregen de Huskers nog een kans om het seizoen een mooi einde te geven. Ze werden uitgenodigd om met het toernooi om de College Basketball Crown in Las Vegas mee te doen. Die beide toernooien waren voor Rienk een mooie manier om lang met zijn teamgenoten te zijn. De ‘Crown’ werd na vier gewonnen wedstrijden winnend afgesloten en daarmee kwam het seizoen met een feest tot een einde.

Bouwen aan een nieuw team; binnen en buiten het veld
In de tussentijd was men al bezig met het vinden van nieuwe spelers. Er waren alleen al zeven seniors die afscheid namen en vervangen moesten worden. De seniors spelers werden bij het recruitingproces betrokken en samen hadden ze het nieuwe team al snel rond. Daardoor kon de inmiddels hersteld verklaarde Rienk al in juni met zijn teamgenoten aan de slag.
Rienk: “We hebben allemaal leuke gasten in het team en de teamchemie ontwikkelde zich positief. We gingen met regelmaat met elkaar uit eten en deden andere dingen samen. Op de training deden we veel drills om aan onze automatismen te werken. In het begin miste ik de timing en gooide ik veel ballen weg en was ik verdedigend vaak te laat. Dat was wel even wennen. Eind juli, begin augustus begon het al wat beter te voelen, maar werd ik wel wat ongeduldig. De coaches stelden me gerust en remden me zelfs wat af, want het was nog lang geen november. In oktober voelde ik dat alles wat terug begon te komen. We speelden vijf onderlinge wedstrijden en daarna was BYU de eerste echte tegenstander. BYU werd in de polls als #8 aangeschreven. We wonnen met 90-89 en ik maakte 31 punten. Dat is nog eens lekker beginnen!”

Vliegende start als loon voor hard werken
Op het moment dat we elkaar spreken is Nebraska nog steeds ongeslagen. #13 Illinois is als laatste met 83-80 aan de zegekar geknoopt. Rienk scoorde in 11 wedstrijden meer dan 10 punten, boekte twee double doubles en zelfs één triple double. Na de winst op Illinois stijgen de Cornhuskers naar de 15^e plek in de ranking van Associated Press.

Rienk vertelt met een brede lach verder: “Die overwinning tegen BYU was ook een overwinning op 19 zware maanden. Dat was de eerste keer dat ik weer in een volle hal op het veld stond. Ik heb er goed aan gedaan om die hele periode bij Nebraska te blijven. Ik ben onder de indruk van de medische begeleiding. Die is op weinig plekken zo goed. Wellicht wel in de NBA, maar ik vraag me af of er veel plekken in de NCAA en in Europa zijn die daar tegenop kunnen. Ik heb nog geen shooting slump gehad en vooral de overwinningen tegen rivaal Creighton (71-50) gaven veel energie. We speelden in onze eigen hal voor 16.000 man. Dat soort wedstrijden doet me beseffen hoe gaaf ik basketballen vindt. Mijn teamgenoten ervaren mijn meerwaarde doordat ik met mijn lengte in combinatie met mijn schot veel ruimte creëer. Daarnaast merken ze dat ik rust en overzicht breng. Ik kan nog veel winnen in mijn snelheid en mijn voetenwerk. Ik kan dus in de verdediging en de aanval nog wat stappen maken. Ik ben al blij met waar ik nu sta, maar als ik mijn postmoves en switches ga aanpakken kan het nog beter worden. We kunnen dan niet alleen een geweldig seizoen krijgen, maar dat geeft me ook kansen voor een mooi vervolg als professionele basketballer. We hebben op dit moment nog een blessure op de 5, waardoor ik daar meer speel dan verwacht. Die speler traint inmiddels al weer mee en als die terug is hoop ik meer buiten de bucket te mogen spelen. Dat is voor mijn toekomst ook beter, want ik denk dat ik met mijn lengte en schot beter op de 4 of 3 tot mijn recht kom. Ik neem het dag voor dag en voel dat er nog veel rek in zit als ik soepeler ga bewegen. Daar werken we hard aan. Ik kan het nog! En niet zo’n beetje ook. Dat geeft zo’n fijn gevoel!” Rienk hoopt dat de Cornhuskers in februari bij de top 5 van de Big 10 staan en kunnen strijden voor het kampioenschap. Ik wil als mens en als speler de leider zijn van het team. Coach Hoiberg heeft een belangrijk deel van ons spel om mij heen gebouwd. Zo worden mijn passvermogen en mijn vermogen om ritme te creëren goed gebruikt. Rienk telt zijn zegeningen, want hij weet dat het leven met pieken en dalen gepaard gaat. Hij is er tijdens zijn revalidatie regelmatig op uit getrokken. Hij is drie weken in Nederland geweest. Natuurlijk moet je dan wel uitkijken dat je niet alleen maar bezig om de mensen de ontmoeten die je al lange tijd niet gezien hebt. Zo is hij gaan hiken in Colorado en Utah. Ook is hij zich op lezen en koken gaat toeleggen. Hij heeft er veel plezier in om nieuwe recepten uit te proberen. Hij heeft zijn basketballoze periode goed gebruikt en met die ervaringen is zijn leven verrijkt en is hij nog sterker in zijn schoenen komen te staan. Ondanks die stapel aan ervaringen is hij nog maar 24 jaar oud. Als je bedenkt dat hij in die periode al Europa Cup met Donar, Interlands met de Orange Lions en twee stevige revalidaties heeft beleefd, heeft hij al een behoorlijke stapel waardevolle ervaringen in zijn bagage. Met die basis kan het niet anders dan dat hij het komende jaar een paar indrukwekkende doelen gaat bereiken.