Siem Uijtendaal – 01

Siem nadert de rozengeur en maneschijn

Door Mark de Vries, Dutch Basketball Network op Facebook

Siem Uijtendaal speelt voor zijn vierde jaar bij de Canisius Golden Griffins in het nu koude Buffalo. Hij heeft een uitstekend jaar en is uitgegroeid tot één van de belangrijkste steunpilaren van zijn team. Voordat hij in die positie kwam moest hij door een aantal lastige momenten. Toen hij zelf de knop omzette, werd ook de weg naar boven ingezet. Na zijn eerste drie seizoenen had hij net iets meer dan 10 minuten gemiddeld. Nu is zijn speeltijd naar gemiddeld 32 minuten gestegen.
De meest waardevolle conclusie: je moet het helemaal zelf doen.

Eerste stappen in Nederland

Op 8-jarige leeftijd stapte Siem in het kielzog van zijn neef Skip Samson en oom Bert Samson bij Akrides IJmuiden de sporthal binnen. Naast basketballen deed hij ook aan judo, wat hij tot zijn 12e goed kon combineren. Op de judomat kwam hij tot de deelname aan het Noord-Hollandse kampioenschap. In diezelfde periode speelde hij ook voor het U13-team van Rayon Noord-Holland. Daar kwam hij er achter dat hij op een nog hoger niveau kon spelen dan hij deed. Hij speelde met Jamie Bergens , Quinten Post Ismael Plet, Jesse Edwards en Tristan Enaruna. Het werd hem duidelijk dat hij van Akrides naar Apollo moest verhuizen om zijn ontwikkeling een extra impuls te geven, zodat hij zich iedere dag met die spelers kon meten. Dus reisde Siem vanaf dat moment met zijn vader tussen IJmuiden en Amsterdam. Dat was het begin van een periode waarin vader en zoon Uijtendaal een onafscheidelijk duo waren. Siem kijkt met veel plezier en dankbaarheid terug op die periode waarin zijn ouders hem tot grote steun waren in het nastreven van zijn basketbaldroom. Hij werd maar liefst vijf keer landskampioen met Apollo en hij speelde met spelers die stuk voor stuk tot op het bot gemotiveerd waren om beter te worden en wedstrijden te winnen.

Het eerste jaar was het nog wat aftasten en in het tweede jaar begon Siem te voelen dat hij steeds beter mee kon doen op dat hogere niveau. De jaren daarop speelde Siem steeds een groep hoger dan zijn leeftijd.

Siem: ‘Ik had al van jongs af aan veel zelfvertrouwen. Ik trainde al veel met de zes jaar oudere Skip en dat ging mij goed af. Het basketbal werd me met de paplepel ingegeven. Toen ik rond de 18 was kwam ik ook het veld in bij Apollo heren 1. Ik merkte dat ik me goed staande hield tegen Amerikaanse spelers. Die hadden al een collegecarrière achter de rug. Ik had geen enkele twijfel dat ik dat dan ook in de NCAA division 1 zou kunnen.
Ook speelden we in de jeugd van Apollo veel internationale toernooien, die dankzij het werk van Roel van der Roel Van de Graaf werden bezocht. Daar heb ik ook veel van geleerd. In totaal speelde Siem zo’n 25 toernooien, waaronder in Israël en de VS. Op die toernooien kwamen we ook mensen van verschillende NCAA-teams tegen.
Via dat netwerk kreeg ik de kans om met een tiental scholen te praten. Doordat we in de Covid-periode zaten, kon dit alleen maar digitaal en lukte het niet om echte visits te doen.
Dat maakte de kansen wel wat kleiner. Gelukkig had mijn vader al mijn wedstrijden gefilmd. Met die beelden kon ik daarmee toch een indruk geven van mijn spel. Toen ik een aanbod kreeg van Canisius heb ik die na een week geaccepteerd.
(glunderend) Ik weet nog dat ik met Skip in de school waar mijn tante werkt aan het trainen was. Ik kreeg daar een telefoontje waarin men mij een aanbod deed.’

Van Amsterdam naar Buffalo

Siem heeft veel gehad aan Jan Lugtenburg, die goed meedacht over de keuzes die er vanuit de VS kwamen. In die zomer is Siem flink aan de slag gegaan en heeft Wierd Goedee hem goed geholpen. In de ochtend deed hij extra basketbal, kracht- en conditietraining. Verder moest Siem nog zorgen dat hij een middelbare school diploma haalde. Hij had zijn Gymnasium niet gehaald omdat hij Grieks een lastig vak vond. Dus moest hij nog een aantal deelcertificaten in het volwassenenonderwijs halen. Bij Canisius heeft hij overigens geen enkele moeite met de opleiding en is er zat ruimte om zich volledig op het basketbal te richten. Hoewel Grieks een lastig vak was, heeft hij daar nu toch nog enig profijt van. Zijn vriendin speelt in het damesteam van de Griffs en komt uit Griekenland.

Siem startte bij Canisius in 2020. De wereld lag op zijn kop door Covid en dat beperkte het competitiebasketbal ook stevig. De Golden Griffins speelden in het seizoen 20/21 13 wedstrijden. Siem: ‘We hadden maar liefst 140 quarantainedagen. Daarin kwam ik dus niet van mijn kamer af, laat staan dat ik een sporthal van binnen zag. Dat vroeg mentaal best veel van me. Het collegebasketbal was zeker geen rozengeur en maneschijn! Daar zit je dan in een vreemd land, met een teamgenoot op een kamer! Ik heb best veel met de andere Nederlandse spelers gegamed en veel met thuis gebeld. En als we dan eens met ons team mochten trainen, waren de trainingen zo intensief dat ik me weleens afvroeg of dat allemaal wel zo verstandig was. Tegelijkertijd hadden de spelers geen andere keus. Want je moet er voor zorgen dat je coach je speeltijd gaat geven. Als Nederlandse guard heb je behoorlijke concurrentie met de Amerikaanse spelers. Onze lange Nederlanders hebben dat denk ik wat minder, omdat er minder lange spelers zijn. Ik kwam nauwelijks aan spelen toe en dat terwijl ik in Nederland gewend was aan 35 minuten per wedstrijd. Ik hoopte dat de coaches gaandeweg meer vertrouwen zouden krijgen, maar doordat ik weinig speelde kon ik ook niet echt bewijzen dat ik naast schieten ook goed kon verdedigen. Ook niet toen ik er in een wedstrijd tegen een D2-tegenstander 10 driepunters in gooide. Om mij heen vonden allerlei mensen dat ik meer zou moeten spelen, maar in het laatste deel van het vorige seizoen besloot ik niet meer naar die mensen te luisteren. Ik kon er niks mee! Ik heb de knop omgezet en vooral nagedacht over wat ik er zelf aan kon doen om het vertrouwen van de coaches te winnen. Zij bepalen immers wie er speelt. Tegen de Niagara Purple Eagles besloot Siem het roer om te gooien. Hij verdedigde hun beste speler en weigerde te switchen. Hij moest en zou deze speler uit de wedstrijd halen en houden. Die vastberadenheid bleek voor de coaches een teken, want in de wedstrijden daarna ging de speeltijd omhoog. Die laatste 12 wedstrijden van het afgelopen seizoen gaven Siem het signaal dat hij op de goede weg was gestapt.’
Siem begint te lachen: ‘Coach Witherspoon haalt dit voorval regelmatig als voorbeeld aan voor de andere spelers.’

Gedaanteverwisseling verdient zich terug

Siem heeft afgelopen zomer hard getraind in Nederland en kwam in de zomerperiode weer terug in Buffalo. In de tweede week dat hij terug was scheurde hij een enkelband en lag hij er even uit. Na het herstel speelde hij enkele pickup games tegen G-league en NBA-spelers en liet hij een vastberaden versie van zichzelf zien. Dat viel de coaches op.
In het huidige seizoen is Siem een vaste waarde in de basisvijf van de Griffs. De teamverwachtingen van dit seizoen waren hoog gespannen, maar zijn inmiddels wat afgezwakt. Er zijn maar liefst drie belangrijke spelers van het team voor het gehele seizoen geblesseerd. Dat geeft natuurlijk meer kansen voor andere spelers. Zo start ook de tweede Nederlandse Golden Griffin Youri Fritz vrijwel steevast in de basis. Voor het seizoen was Siems doel om de MAAC 6th man-award te winnen. Nu hij door de blessures geen 6e man meer is, hoopt hij op een nominatie voor één van de all-conferenceteams.

De belangrijkste les die Siem andere spelers mee wil geven is dat je de coach geen twijfel moet geven dat hij je op moet stellen. In Nederland was het nagenoeg vanzelfsprekend dat hij speelde, maar in de VS is de concurrentie groter.
Siem: ‘Ik ben met mezelf aan het werk gegaan en heb de strijd met mijn twijfel gewonnen. Ik ben gaan mediteren en heb afscheid genomen van de slachtofferhouding die ik had. Die mindset helpt mij nu enorm en daarmee ben ik ook klaar om een volgende stap te maken. Het zit ook in andere dingen: weten wat er verwacht wordt van iedere speler in een play, een man in je rug houden na een pick and roll, een screen schouder aan schouder aanvallen, zodat een verdediger er niet meer tussendoor kan.
Waar die volgende stap heen gaat, weet ik nog niet. Ik mag nog een jaar college spelen. Dat kan in Buffalo, maar ook bij een andere school. Misschien ga ik na dit seizoen al voor een eerste profcontract. Het belangrijkste is dat we dit seizoen met succes afsluiten. We proberen naar het Conferencetoernooi toe te pieken. Het zou gaaf zijn als we daar een plek in het NCAA-toernooi weten te bemachtigen.’

Dutch Basketball Network blijft de Double Dutch van de Golden Griffins volgen. We zijn benieuwd wat Siems’ volgende ontwikkeling zal zijn.