Tristan Enaruna – 01

Enaruna vindt bij de Vikings het goede gevoel

Voor Dutch Basketball Network (ook geplaatst in Rebound Magazine)

Tristan Enaruna verhuisde afgelopen zomer van de Iowa State Cyclones naar de Cleveland State Vikings. Daarbij volgde hij zijn huidige coach Daniyal Robinson die bij de Cyclones assistent was.
Cleveland State had vorig seizoen een 20-11-seizoen en haalde de halve finale in het Conference Toernooi van de Horizon League. Dit seizoen (op 16 december) zijn de Vikings 6-5 in totaal en 2-0 in de Horizon League.

Ze begonnen met een volledig nieuwe coachingstaff en er zijn maar 4 spelers van het vorige seizoen overgebleven. Dus moest men het team volledig van onderaf opbouwen.

Tristan is de meest ervaren speler van het team. Het is zijn vierde seizoen in de NCAA en zijn ervaring bij de hoog aangeschreven teams van Kansas en Iowa State zijn erg welkom.

Tristan: ‘Mijn begin bij de Vikings voelt goed. Het is fijn dat ik mijn coach al ken van mijn jaar bij de Cyclones. Hij geeft mij vertrouwen en goede kansen om me te laten zien. Ik heb een heel andere rol dan in mijn eerdere jaren. Nu ben ik een soort schakel tussen de coach en het team. In de eerste wedstrijden heb ik me vooral gericht op het leren kennen van mijn teamgenoten en ben ik minder voor mijn eigen kansen gegaan. Later in het seizoen zal ik meer mijn eigen dreiging tonen, waardoor ik ook meer zichtbaar kan worden. Maar ook het samenspel in ons team tot zijn recht komt. Ik ben hard aan het werk om ook zonder bal en verdedigend sterker in mijn schoenen te komen staan.’

Wennen in een nieuwe wereld

Toen Tristan vanuit Almere naar de VS vertrok kwam hij bij Wasatch Academy in Mount Pleasant, Utah terecht. In die periode werd Tristan gezien als hét talent van Nederland. Daar werd direct een potentiële NBA-carrière aan gekoppeld. Aan die status had hij niets bij Wasatch Academy. Hij startte gewoon bij het junior varsity team en moest daar eerst laten zien wat hij kon en waar zijn talent zat. Zijn coaches hadden hem niet eerder live zien spelen en de verhoudingen liggen in de VS behoorlijk anders dan in Nederland. De start in de VS was ook mentaal best een opgave. Hij was nog nooit eerder in de VS geweest. Zijn familie was niet meer in de buurt en hij kende daar niemand. Hij vroeg zich in het begin wel eens af wat hij daar deed en twijfelde zelfs of hij toch niet beter een plek in Europa had kunnen zoeken. (Mount Pleasant is een dorpje van net 3000 inwoners op 1,5 uur ten zuiden van Salt Lake City)
Uiteindelijk kwam het goed en trok hij de belangstelling van een aantal toonaangevende scholen zoals Kansas, Kentucky en Duke. Uiteindelijk koos hij voor de Kansas Jayhawks. Kansas is de NCAA-kampioen van 2022 en haalde in 2018 de Final Four. Dat je door dergelijke scholen wordt benaderd, geeft wel aan dat je wat kan.
Het eerste jaar bij Kansas startte voor Tristan goed. Tot de jaarwisseling speelde hij ruim 16 minuten gemiddeld. De Jayhawks verloren in 12 wedstrijden 2 keer. De rest van het seizoen was de speeltijd aanmerkelijk minder. Kansas verloor nog maar 1 keer. Uiteindelijk werd het seizoen niet afgemaakt vanwege Covid.

Het tweede jaar was het heel wisselend gesteld met de speeltijd. Dat bracht hem tot de keuze om het Transfer Portal in te gaan. Daar werd hij opgepikt door Iowa State, dat met maar 2 winstpartijen een belabberd seizoen achter de rug had.

De nieuwe headcoach T.J. Otzelberger wist een prima team bij elkaar te recruiten en boog het seizoen om naar een 22-13 record. Maar het team won de eerste 12 wedstrijden. Het eerste verlies was tegen de Baylor Bears (77-72), dat op dat moment als eerste geranked was in de NCAA. Tristan was die wedstrijd met 23 punten en 8 rebounds op basis van de statistieken de beste speler. De wedstrijd ervoor had hij een double double met 19 punten en 10 rebounds.
Hij hoopte dat dat een positief breekpunt zou zijn, maar daarna kwam hij juist minder het veld in. De Cyclones verloren daarna meer dan dat ze wonnen. Tristan weet nog steeds niet waarom het daarna anders liep. Ook de assistent coach Robinson, die nu bij de Vikings zijn headcoach is, kon hem daar geen uitleg over geven. Tristan begon daardoor zijn zelfvertrouwen kwijt te raken en besloot om weer voor een transfer te gaan.
Tristan over zijn mentale strijd: ‘Het lastige van de mentale strijd tijdens het spel was dat ik van mezelf wist hoe goed ik was en wat ik kon, maar omdat ik ook wist dat ik zo’n kleine ruimte had om fouten te maken en vervolgens weer uit de wedstrijd gehaald te worden, dat de druk om alles goed te doen zo hoog was dat het alleen maar moeilijker werd om te presteren. Het is iets waar veel spelers mee te maken krijgen op een bepaald punt in hun carrière en ik wist ook dat het iets was waar ik zelf doorheen moest vechten. Daarnaast heb ik een goede cirkel van support om me heen die mij altijd zijn blijven steunen en motiveren. Die mentaliteit en de motivatie om te blijven werken aan mijn eigen spel is uiteindelijk wat mij in de positie heeft gebracht om het zelfvertrouwen weer terug te winnen, en mezelf weer te herkennen op het veld.’

Hij had bij Iowa State een goede relatie met coach Robinson opgebouwd, dus toen die naar Cleveland State vertrok, werden de Vikings een serieuze optie.

Tristan heeft uitgebreid gesproken over de rol die van hem verwacht wordt. Hij moet leiderschap tonen en daarnaast de verbinder zijn tussen coach en spelers. Hij moet verbaal aanwezig zijn en het goede voorbeeld geven. Dat is een nieuwe rol waar hij in het begin van het seizoen veel aandacht aan besteed heeft.

Het leven in Cleveland is wel anders dan bij zijn vorige scholen. De uitwedstrijden worden veelal met de bus bezocht, terwijl hij eerder regelmatig in het vliegtuig zat en door de hele VS ging. De publieke belangstelling is ook sterk minder. De stampvolle zalen met tegen de 15000 toeschouwers zijn nu verruild voor soms rond de 1000 toeschouwers. Tristan hoopt dat het team de zaal voller wordt naarmate het seizoen vordert.
Maar het leven is prima verzorgd. Hij heeft een appartement aan de rand van de campus, die hij deelt met een teamgenoot. Alles is op loopafstand te bereiken en de spelers hoeven niet zelf te koken, maar kunnen met een pas gratis gebruik maken van het universiteitsrestaurant.
De samenwerking met de coachingstaff verloopt prettig. Er zijn regelmatig gesprekken over rolverdeling in het team. Daarbij wordt gretig gebruik gemaakt van statistieken en beelden. Tristan weet daardoor dat hij aanvallend voor dreiging moet zorgen. Maar daarnaast moet hij zich ook nadrukkelijk bezig houden met rebounden, blocken van schoten en in de passlijn staan. Door zowel aanvallend als verdedigend agressiever te zijn, moet zijn toegevoegde waarde nog hoger worden.

Tristan zijn eerste doel is om zich eerst vrij te voelen in zijn spel; geen twijfel. Daar helpt de communicatie met de coach ook bij, maar hij zou ook zelf meer invloed op dat ontspannen gevoel willen hebben. Het gevoel dat hij vertrouwen krijgt van zijn coach is een goede eerste stap.
Daarnaast hoopt hij dat zijn spel steeds automatischer gaat; minder nadenken. Het team moet elkaar echt nog leren kennen. Maar in tegenstelling tot de eerdere seizoenen hebben deze spelers veel meer oog voor het teambelang en gunnen ze elkaar meer de bal. Dat gaat ongetwijfeld steeds beter klikken, zodat de Vikings in de wedstrijden in de Horizon League hoge ogen kunnen gooien.

Via die weg hoopt Tristan ook een mooie afsluiting van zijn seniorseizoen te krijgen, met als toetje een goede positie voor de NBA Draft.