Tristan Enaruna – 03

Enaruna ziet kansen voor NBA steeds beter in beeld komen.

Tristan Enaruna heeft zijn eerste profjaar achter de kiezen. Aan het begin van het seizoen was hij één van de vier Nederlanders die in de NBA G League debuteerden. In tegenstelling tot de andere drie maakte hij geen minuten in de NBA. Dat neemt echter niet weg dat Tristan zeer tevreden terugkijkt op zijn seizoen bij de Maine Celtics.

We spreken elkaar terwijl Tristan ergens in Duitsland rijdt, onderweg naar Bamberg. Daar gaat hij enkele dagen aan de slag met het verbeteren van zijn schot.

Eind januari spraken we elkaar voor het laatst toen ik hem in Portland, Maine opzocht. Hij speelde toen een tweetal wedstrijden tegen de Iowa Wolves, die Jesse Edwards op het roster hebben staan. Jesse was jammer genoeg geblesseerd. Na zijn herstel debuteerde Jesse direct bij de Minnesota Timberwolves.

In de persconferentie na de eerste Maine-Iowa-ontmoeting vertelde Celtics-coach Tyler Lashbrook dat hij Tristan goede progressie ziet maken en dat men op dat moment extra aandacht aan het schot van Tristan besteedt. Het is een kwestie van vertrouwen geven, veel doen en dan zelfvertrouwen ontwikkelen. Het resultaat daarvan blijkt in de laatste zeven wedstrijden van de reguliere competitie. Tristan schoot 43,75% van zijn 32 driepunters raak, terwijl zijn seizoensgemiddelde op 29,6% kwam. Een duidelijke vooruitgang! Dat geeft de burger moed!

Terugkijken op mooi eerste profjaar.

Een jaar geleden werd Tristan uitgeroepen tot de meest waardevolle speler van het Portsmouth Invitational Tournament. Dat heeft hem enorm geholpen bij het vinden van een plek bij een NBA-organisatie.

Sindsdien is er veel gebeurd. Dat startte met een bezoek aan maar liefst 15 NBA-teams. Bij sommige teams kwam hij zelfs een tweede keer terug. Dat was een hectische periode van vliegtuig in, vliegtuig uit, hotelkamer in, hotelkamer uit, een dag lang laten zien wat hij kan en daarna weer het vliegtuig in naar de volgende afspraak.

Een week geleden landde hij in Nederland en kon hij eindelijk even thuis tot rust komen bij zijn moeder en broer in Almere. Hij hoeft zich eindelijk even niet te voegen naar een opgelegde planning!

Het leven in de NBA G League is een bestaan, waarin je een ander ritme hebt dan je in college gewend was. Je bent nagenoeg continu aan het trainen, spelen of reizen. Toch is het rustiger dan op college, waar je ook nog naar school moet en daar huiswerk voor hebt. Het was in het begin wel zoeken naar een andere balans. De training is vaak om 10 uur in de ochtend en daarna doe je nog een herstelworkout en ga je langs de fysio. De rest van de dag heb je dan soms niets te doen.

In de vrije tijd tussen al die activiteiten door is het belangrijk om te ontspannen. Tristan had in het team geen echt maatje waar hij veel mee optrok. De meeste medespelers hadden hun vriendin mee en één had zelfs al een dochter. Tristan is meer aandacht gaan besteden aan koken en lezen. Ook de Playstation geeft hem een welkome afleiding.

Op het veld begon het G-Leagueseizoen voor Tristan, door een blessure, iets later. Het duurde even voordat zijn vorm op hetzelfde niveau was als dat van zijn teamgenoten. Vlak voor de eerste wedstrijd werd hij medisch goedgekeurd en mocht hij weer voluit gaan. De coaches gaven regelmatig aan dat hij op de goede weg was. Hij merkte al vlot dat hij op belangrijke momenten op het veld stond en dat werkte positief voor zijn vertrouwen. In de eerste fase was het zoeken naar zijn schot. Verdedigend en reboundend behoorde hij tot de betere spelers van zijn team. Die waarde werd beloond en Tristan startte steeds vaker in de basisvijf. Het bijzondere van het spelen voor een G-Leagueteam is dat de ‘two-way-spelers’ af en toe met de Maine Celtics meespelen. Dat gebeurt vooral als ze niet nodig zijn voor de Boston Celtics. Die jongens krijgen dan direct een basisplaats. Zo speelde Jordan Walsh opeens twee wedstrijden mee in de G-League play-offs. In die play-offs merkte Tristan dat iedereen nog eens extra de mouwen opstroopte. De spelers gingen er harder in en er werd ook meer getrashtalked. Ook in de kleedkamer groeide het fanatisme en werden de spelers uitbundiger. De Maine Celtics werden uiteindelijk in de halve finale van de Eastern Conference uitgeschakeld door de Osceola Magic.

Evalueren en toekomstvisie

In de periode daarna voerde Tristan een evaluatiegesprek met general manager Jarell Christian en hoofdcoach Tyler Lashbrook. Ze gaven aan dat men heel tevreden was over de ontwikkeling van Tristan. Ook benoemde Lashbrook dat Tristan een prettige speler is om te coachen. Tristan heeft het gevoel dat hij goed heeft laten zien wat zijn capaciteiten zijn. Ook vertelde men hem dat er enkele keren een NBA-team was geweest die interesse toonde om Tristan over te nemen. De Celtics wilden Tristan echter niet laten gaan, omdat ze zijn waarde zelf wilden benutten en ontwikkelen. Men heeft zelfs overwogen om Tristan een two-way-contract aan te bieden. Dat zegt natuurlijk iets!

Tristan had een jaar geleden niet kunnen bedenken dat hij nu zo dichtbij de NBA zou zitten!

Na het evaluatiegesprek heeft Tristan met zijn agent (Octagon) een aantal scenario’s doorgesproken. In eerste instantie hoopt hij komende zomer weer met de NBA Summer League in juli mee te kunnen doen. Hij zou het geweldig vinden als hij in augustus met o.a. Malevy Leons, Quinten Post en Jesse Edwards met de Orange Lions de volgende ronde van de WK-kwalificatie kan behalen.

Daarmee kunnen ze langzaam maar zeker de beloftevolle kansen van de Orange Lions bloot gaan leggen. Maar ook de verschillen tussen het Amerikaanse clubbasketbal en het Europese interlandbasketbal gaan ervaren.