Van afscheid van een basketbaldroom naar mooie start als prof

De Zwolse Kevin Schutte voelde zijn droom om basketbalprof te worden uit zijn handen glippen. Na vier jaar en een kampioenschap bij de Hofstra Pride verhuisde hij naar Incarnate Word in Texas. Hij kwam daar door blessureleed nauwelijks in actie en kon daardoor zijn ontwikkeling niet omzetten in aansprekende statistieken. Twee seizoenen geleden dook hij opeens in Zweden op. Hij had daar een prima profdebuut en verkaste daarna naar de Spaanse Segunda FEB bij de uiteindelijke promovendus Cordoba. Zo’n ongebruikelijke weg zie je niet veel. Reden genoeg om daar wat dieper in te duiken.

Van voetbalkeeper naar basketbaltalent
Kevin is even bij zijn ouders in Zwolle geland. Hij schaaft in het Landstede Sportcentrum met Cyril Weerkamp door aan zijn vaardigheden. Zij kennen elkaar nog van het Centre of Sports Education (CSE), waar Kevin enkele jaren naar school ging.
Kevin speelde vanaf zijn vierde bij voetbalclub SVI. Hij was altijd al groter dan zijn teamgenoten, waardoor hij een uitstekende keeper was. Gaandeweg kreeg hij de behoefte om ook zijn snelheid te benutten en werd het doel voor het veld verruild. Via enkele leerlingen op de middelbare school kwam hij bij basketbalclub ZAC terecht. Zo kwam hij op 16-jarige leeftijd met basketbal in aanraking. Daar kon hij de bal in zijn handen hebben en combineren met zijn snelheid en atletisch vermogen.
Zijn coach Vladimir Klunder zag het talent van Kevin, maar ook dat er nog veel werk aan de winkel was. Na een maand of drie kreeg hij een mogelijkheid om bij het CSE mee te trainen. Dat leidde uiteindelijk tot een dubbele licentie, waardoor hij bij Landstede Basketbal U18 en ZAC U18 en U24 kon gaan spelen. Daardoor kon Kevin veel minuten maken en geleidelijk doorgroeien naar het niveau van de eredivisie U18. Hij deed in twee jaar gespreid examen in HAVO-5 en maakte flinke stappen op het basketbalveld. In zijn tweede jaar in de U18 werd  Kevin zelfs geselecteerd in het Nationaal Team en speelde hij gemiddeld 10 minuten op het B-EK. Hij hoorde via Sven Lemke van CBA Canarias en ging zich oriënteren op de mogelijkheden om het basketballen en zijn opleiding in het buitenland te vervolgen. Een stap naar de VS lag het meest voor de hand. Kevin verzamelde wat beelden van zijn spel en trok de stoute schoenen aan.

Van redshirt tot kampioensring bij Hofstra
Hij landde uiteindelijk bij de Hofstra Pride. Na de ‘visit’ waren de coaches overtuigd van Kevins talent. Hij kreeg een redshirtstatus en ging in dat jaar flink aan het werk. Door zijn nog maar korte basketleven moest er nog veel gebeuren om een plek in het wedstrijdteam te bemachtigen. Dankzij de goede begeleiding maakte Kevin flinke stappen. Voor zijn gevoel had hij nog nooit zo hard moeten werken als daar. Hij kwam vijftien kilo aan en dat waren vooral spieren. Doordat alle teamgenoten ook zo hard werkten, lag de lat hoog en was het niet meer dan normaal om daarin mee te gaan. Dat voelde als een gezonde druk. Buiten het basketballen vond hij zijn weg in het Amerikaanse schoolsysteem via een bachelorstudie Marketing.
In zijn tweede jaar ging Kevin ook wedstrijden spelen. De concurrentie was hevig. Er waren maar liefst vijf centers om mee te concurreren. In het derde jaar zag het team er zo veelbelovend uit, dat er een gevoel ontstond dat er een reële kans op een kampioenschap was. Hofstra werd kampioen van de CAA door Northeastern met 70-61 te verslaan. Kort na het behalen van het kampioenschap legde de uitbraak van Covid het Amerikaanse collegebasketbal stil. Daarmee was Hofstra één van de acht scholen die nog net op tijd een kampioenschap binnen haalden in de Division 1.
In het vierde jaar speelde Hofstra door alle Covid-perikelen maar 22 wedstrijden. Ondanks dat de laatste vier wedstrijden van de reguliere competitie niet werden verspeeld, ging het conferencetoernooi wel door. Hofstra werd in de halve finale uitgeschakeld door Elon, dat vervolgens in de finale van Drexel verloor.

Twijfel over basketbaltoekomst na fysieke tegenvaller
Kevin: “In mijn laatste jaar bij Hofstra heb ik mijn Bachelor Marketing gehaald. Ik ben enorm blij met die vier jaar bij Hofstra en trots op mijn kampioenschapsring. Een kampioenschap maak je nu eenmaal niet vaak mee!
In de daarop volgende zomer kreeg Hofstra-coach Joe Mihalich een hersenbloeding. Zijn assistent Mike Farrelly nam vervolgens zijn taken waar. Later bleek dat Mihalich niet meer als hoofdcoach terug zou komen. Dat veranderde mijn situatie. Ik had al eerder met de gedachten gespeeld van school te veranderen. Omdat er voor het nieuwe seizoen een andere coach zou komen was dit wellicht wel het meest geschikte moment om de Transfer Portal in te gaan. Ik moest hoe dan ook weer mijn plekje gaan bevechten. Of ik nu bij Hofstra bleef of naar een andere school ging.
Ik kwam bij Incarnate Word terecht en hoopte op veel speeltijd. De randvoorwaarden waren wel een stuk minder dan bij Hofstra; lager aangeschreven tegenstanders in de Southland conference en mindere faciliteiten. Maar ze hadden een geweldig preseason-programma met Baylor, Texas Tech, Purdue en Texas aansprekende tegenstanders uit de top 25 van de NCAA. Dat wilde ik meemaken!
Toen kreeg ik knieklachten en kwam het niet zover. Ik kreeg een status van medical redshirt en ben mijn doelen gaan verzetten. Tijdens mijn herstel kreeg ik enkele flinke tegenslagen en duurde het herstel langer dan verwacht. Daardoor kwam ik uiteindelijk niet meer aan spelen toe. In de tussentijd moest ik ervoor zorgen dat ik mijn eligibility en scholarship behield. Daarvoor moest ik ingeschreven blijven op de universiteit. Na mijn MBA in Marketing ben ik me gaan richten op aanvullende specialisaties in Sport Management en Finance. Pas in februari 2024 begon ik weer aan basketballen te denken. Ook heb ik er serieus aan zitten denken om na mijn studie te gaan werken. Mijn laatste collegeperiode was niet echt een goed visitekaartje voor de start van een mooie profloopbaan.”

Profdebuut als verrassing door vriendschap
Kevin leerde veel mensen kennen in zijn Amerikaanse periode. Zo leerde hij ook Anestis Sfairopoulos kennen. Hij is de zoon van de toenmalige coach van Rode Ster Belgrado en speelde in en coachte het varsity team van Incarnate Word. Anestis gaf aan dat zijn oom wellicht wel zou kunnen helpen om alsnog een professionele basketballoopbaan te starten. Die oom bleek de agent Giannis Sfairopoulos te zijn. Kevin vertrok eerst naar Nederland en ging daar met Damian Boonstra aan de slag. Door zijn medische geschiedenis bleef hij steeds naar zijn lijf luisteren om niet te ver over zijn eigen grenzen heen te gaan. Stap voor stap raakte Kevin in de juiste vorm. Eind juni ging hij met zijn broer Jason vervolgens naar Griekenland om daar twee weken in een trainingskamp te laten zien wat hij kon. Los van de vlucht naar Griekenland was alles geregeld. Er waren goede trainers, er waren doctoren en een fysio die alle spelers nauwgezet volgden. Zo werd Kevin zorgvuldig klaar gestoomd voor de volgende stap. Hij speelde enkele oefenpotjes en kreeg de hoop om op het tweede niveau van Griekenland te mogen spelen. Er was echter geen team dat het met Kevin aandurfde. Het aantal plekken dat men voor een buitenlandse speler heeft is beperkt en daarbij koos men veelal voor meer zekerheid.
In september kon Kevin met een roadteam een aantal wedstrijden in Zweden spelen. Voor hem was dat de eerste keer dat hij vijf tegen vijf speelde. De tegenstanders waren allerlei profteams en in zijn team speelden Amerikanen die zich overwegend als ongeleide projectielen gedroegen, gecombineerd met enkele ervaren spelers die wat van de wereld wilden zien. Kevin deelde de hotelkamer met de behoorlijk ervaren Christopher Miller (10 jaar prof). Bij hem kreeg hij de bevestiging dat een professionele mindset iets anders is dan je bij sommige teamgenoten zag. Zo speelde Kevin voor het eerst sinds lange tijd weer wedstrijden vijf tegen vijf!
Nadat Kevin een wedstrijd in Södertälje speelde kreeg hij een aanbod om daar te blijven. Het was niet voor veel geld, maar wel een kans om bij een team op het hoogste niveau van Zweden zijn eerste prestaties neer te zetten.
Södertälje is een plaats van bijna 80.000 inwoners op drie kwartier ten westen van Stockholm.
Kevin: “We hadden iedere dag een ochtend- en middagtraining. Als je na de middagtraining buiten kwam, was het vaak al donker. Om te voorkomen dat ik alleen maar binnen zat, ging ik regelmatig naar Stockholm. Dat was best een aanslag op mijn verdiensten, maar die afwisseling was erg prettig. Het team had wel een coach, maar een vaste fysiotherapeut was er niet. Ik had eind december last van mijn enkel. Dat was best een zware periode. Ik had net een wedstrijd met 9 punten en 12 rebounds gespeeld en begon er lekker in te komen. In maart speelden we nog zes wedstrijden. Daarin had ik vijf keer meer dan 10 punten en zelfs een double double. Tegen de uiteindelijke kampioen Norrkoping had ik mijn seasonhigh 16 punten. In de eerste ronde van de playoffs speelden we nog eens drie keer tegen hen. We verloren drie keer met 2 tot 7 punten verschil. In één wedstrijd had ik 10 rebounds in 15 minuten. Ik heb daardoor toch nog kunnen laten zien wat ik in me heb.”

Van donker Zweden naar zonnig vervolg in Spanje
In de zomer ging Kevin met een groep spelers uit de Spaanse Primera en Segunda FEB naar China. De Spaanse partner van zijn agent had dit georganiseerd. Hij kreeg daar de Nederlander Oliver Bieshaar als kamergenoot. Oliver had inmiddels vijf jaar ervaring in de Segunda FEB en ze spraken over de ervaringen in Spanje. In Södertälje hoopte men dat Kevin wilde terugkeren, maar het aanbod van Cordoba was op veel vlakken beter. Coach Gonzalo Rodriguez houdt er een teamgeoriënteerde aanpak op na. Hij verdeelt de speeltijd over veel spelers en de spelwijze zorgt ervoor dat iedereen de bal in handen kan krijgen. Hij hamert vooral op het leerproces in de wedstrijden. Want als iedere speler steeds een beetje beter wordt, wordt het team ook sterker. Als je hard werkt komt de rest vanzelf. Kevin speelde gemiddeld 20 minuten en kwam daarin tot 8,8 punten en 5,6 rebounds. Cordoba werd kampioen in Castellon. Het kampioenschap bij Hofstra kon nauwelijks worden gevierd door Covid, maar dat was nu wel anders. In de busrit van zo’n 7 uur terug naar huis werd er flink gefeest.
Kevin: “Ik heb eerst wat mensen gebeld en kreeg de taak om voor de muziek te zorgen. Die laatste rol werd al snel door de Spanjaarden overgenomen. Kevin (lachend): “kennelijk waren ze niet tevreden!”

Het avontuur in Spanje is Kevin bevallen. De mensen gaan wat losser met elkaar om dan in Zweden. Hij bouwde al een paar mooie vriendschappen in Södertälje en Cordoba op. Dat zijn mooie opbrengsten van zijn sociale karakter.
Twee jaar nadat het leek alsof zijn basketbaldroom langzaam weggleed, staat Kevin er ineens heel anders voor. Via Zweden en een kampioenschap met Córdoba bleek die omweg uiteindelijk het begin van een hopelijk lange en succesvolle profcarrière.
Hij heeft inmiddels in Valladolid een nieuwe club gevonden. Hij kwam daar terecht via de Spaanse partner van Sfera. Die partner had zeven jaar in het bestuur van die club gezeten en daar een uitstekende vertrouwensrelatie opgebouwd. Er waren meer clubs die belangstelling hadden, maar men geloofde dat dit de beste stap voor Kevin was. Coach David Barrio noemde Kevin één van de meest gewilde inside spelers van de competitie.
Zo’n compliment steekt Kevin met een glimlach in zijn zak!